Handschoenen met hindernissen

Of: hoe een patroon uiteindelijk kan leiden tot een eigen creatie.

Ik wilde graag nog snel een kerstcadeautje (julklapp) maken voor Inger en ik vond op internet deze vingerloze handschoenen:

Er stond bij dat je die heel snel kon maken. In 1 avondje klaar.

Dus dat was helemaal mooi.

Wolletjes genoeg en ik koos een bol donkerblauw.

Snel aan de slag.

Alleen.... donkerblauw is heel donker. En het is hier (zelfs overdag) ook vrij donker. 

En mijn ogen worden nogal bejaard.

Zelfs met daglichtlamp en leesbril kon ik het gewoon niet goed zien.

Dus het donkerblauw maar weer uitgetrokken en een bolletje paars gepakt.

Dat kon ik in elk geval beter zien.

In het patroon staat dat je steeds een rij stokjes moet haken en dan een rij halve vasten.

Daarbij moet je in de achterste helft van de steken haken.

En daar ging het fout.

Het lukte mij niet om netjes in de rij halve vasten te haken, waardoor ik niet van die mooie reliëfstrepen op het haakwerk kreeg.

Na tig keer opnieuw beginnen, gaf ik het op

Ik bedacht dat ik ook gewoon alleen stokjes kon haken en dan later rijen lossen (kettingsteken) daaroverheen. Dat geeft ongeveer hetzelfde effect.

En zo haakte ik de eerste handschoen en begon vrolijk aan de tweede, want zo schoot het lekker op.

Gaandeweg de tweede handschoen, kreeg ik het idee dat ik het niet ging halen met de paarse wol.

Zucht.....

Daar moest dus een oplossing voor komen.

Een ander kleurtje erbij dan maar. Lekker fel neonroze.

Een leuke combi. 

Alleen: dan moeten wel allebei de handschoenen daarmee gehaakt zijn natuurlijk.

Je raadt het al: handschoen 1 werd grotendeels uitgetrokken.

Omdat ik geen zin had om helemaal opnieuw te gaan beginnen, liet ik 5 rijen stokjes intact. 

Daarna haakte ik 2 rijen met roze, 1 rij paars en weer 2 rijen roze.

Toen kwam ik erachter dat je op die manier niet het duimgat kon openlaten in de aan elkaar te naaien naad.

Er moest dus een duimgat in het haakwerk gehaakt worden. En nog wel in spiegelbeeld bij beide handschoenen. Dat lukte.

Alleen zitten ze niet allebei op dezelfde plaats, doordat ik blijkbaar nog niet zo goed tot 10 kan tellen.

Maar een kniesoor die daarop let. Toch?

Nadat ik allebei de basislapjes klaar had, had ik nog maar een heeeeeel klein bolletje paars over.

Hopelijk kon ik daar nog wel de reliëfstrepen mee maken die zigzag over de bovenkant moesten komen.

Pfffff, dat lukte. Op het nippertje.

Dit was alle paarse wol die ik nog over had:

Ook het in elkaar zetten moest dus met de roze wol.

Ik haakte eerst vasten langs de ene kant.

Daarna maakte ik de naad, ook met vasten.

En tenslotte haakte ik nog een schulprandje langs de kant waar de vingers uit de handschoenen komen.

Pjew pjew pjew, een project met zweetdruppeltjes in plaats van een snelklaarprojectje!

Maar uiteindelijk zijn ze nog best leuk geworden.

Alleen niet meer voor Inger, die kreeg een kerstlichtje.

Dat was een stuk makkelijker en sneller gemaakt.

Ik ga de handschoenen nog een keer met dikke wol proberen te maken.

Kijken of dat makkelijker gaat.
P.S. Geprobeerd, maar ook dat werd niks.
Ik vind het gewoon niet lekker haken, dus ik ben ermee gestopt.

Hartje voor mijn dochter

Vanmiddag ging ik op bezoek bij mijn dochter die in Utrecht op kamers woont.

En ik haakte voor haar een sleutelhanger in haar lievelingskleur groen. Van wolletjes van een van de uitgehaalde dekentjes.

Het lichtgroen is nu echt helemaal op. Misschien zit er nog meer van in een van de andere, nog niet uitgehaalde, dekentjes.

Het patroon voor het hartje vond ik bij Karin aan de haak.

Het bloemetje bedacht ik zelf. 

En o, o, o, wat baalde ik van de donkergroene wol in combinatie met mijn ouder wordende oogjes. Pffff, bijna niet te zien bij kunstlicht. 

Zijn er hier meer 50-plussers die daar last van hebben? 

Ik vind het zo'n duidelijk voorbeeld van beginnende aftakeling. Zelfs met leesbril je haakwerk niet meer goed kunnen zien. :-(

Als het weer morgen niet al te erg tegenwerkt, ga ik maar weer eens op weg naar mijn Zweedse huis. 

Dus mochten jullie me missen, dan ben ik onderweg. ;-)

Haaksels en maaksels

Hoogste tijd om weer eens iets te laten zien wat ik gemaakt heb.
Een tijdje geleden vroeg ik jullie wat dit zou worden:

En Kaatje had het goed geraden:

Aan de ene kant ziet ie er zo uit en aan de andere kant zo:

Daar heb ik de kleuren precies in de omgekeerde volgorde gebruikt.
En het is natuurlijk een speldenkussen, dat hadden jullie hopelijk gezien.
Ik was er al aan begonnen voor mijn bezoek aan Jeanneke. Dus ook al kreeg ik van haar een veel mooier exemplaar, ik heb deze toch maar afgemaakt.
Het patroontje vond ik bij Mums boven. Ik geloof dat ik de mijne alleen wat groter heb gemaakt.

Van dezelfde Wibra-katoentjes uit de schaal maakte ik deze armband:

Eigenlijk was het gewoon zo'n armband gemaakt van een soort buisje van vasten. Zie bijvoorbeeld deze:

Maar dat vond ik zo saai. Dus daarom haakte ik er een bloemenslingertje bij en naaide dat eraan vast.
Als je wilt weten hoe ik dat gedaan heb, laat het dan s.v.p. even weten. Dan kan ik het je vertellen.

Tenslotte maakte ik ook nog een kaart met behulp van wat kringloopvondsten:

En die is inmiddels onderweg naar vrienden die (helaas voor mij) naar Den Haag verhuisd zijn.
Het zijn de baasjes van Noortje, die je al eerder hier voorbij zag komen. Dus nu stopt mijn vaste donderdagochtend wandeling met Noortje en haar vrouwtje. Zo jammer. :-((

Blub.... ik ben af

Vorige keer vertelde ik over mijn niet afgemaakte projectjes. En daarvan is er nu eentje af:

 Ik haalde dit patroon

uit dit boekje

maar ik gebruikte ander garen, namelijk 3 kleurtjes uit mijn schattendoos van Vicarno. En ik vond gehaakte oogjes leuker, dus die heb ik zelf bedacht.

Troosttas voor T

Zoals ik schreef in mijn bericht van vorige week, is afgelopen donderdag P overleden, de man van onze overbuurvrouw T. En dat is natuurlijk heel vervelend voor haar.
Om haar een beetje te troosten heb ik een cadeautje voor haar gemaakt.
Een opvouwbare, milieuvriendelijke tas.

Dat ging ongeveer zo:
Omdat T heel veel van kikkers houdt, zocht ik een eenvoudig plaatje van een kikker op internet. Die vond ik hier.
Bij gebrek aan een printer, moest het even zo:



Daarna tekende ik de kikker over met kleermakerskrijt op het lapje dat later het zakje van de tas moest worden:



De pootjes heb ik iets vereenvoudigd, anders werd het te moeilijk. ;-)
Daarna stikte ik met een cordonsteek over de lijntjes (soms niet helemaal precies), zodat de kikker op het zakje geborduurd werd. En wel aan allebei de kanten. Dan kun je de kikker ook nog zien als het tasje opgevouwen is. Briljant bedacht van mezelf. ;-)



Daarna zette ik de tas in elkaar volgens de tutorial van Eloleo. Net zoals de 2 van mijn vorige post. Deze tas maakte ik alleen iets groter.
Dit werd het eindresultaat:



Hier nog de kikker op het zakje van dichtbij:




En dit is de tas in opgevouwen toestand:

Ik maakte de tas van een restlap linnen. Wel nieuwe stof, dus niet helemaal gerecykleerd deze keer.
De kikker is voor T, omdat zij kikkers spaart.
En het idee is eigenlijk voor P, omdat hij altijd milieubewust bezig was.
Dus zo is het een persoonlijke troosttas geworden, ter nagedachtenis aan P.

Morgen is de begrafenis.
Daarna geef ik de tas. Ik hoop dat die doet waarvoor ie bedoeld is. In alle opzichten.

Opvouwbare en milieuvriendelijke tassen

Heb jij weleens van Morsbags gehoord?
Ik wist tot voor kort niet van het bestaan ervan.
Maar zoals je misschien weet, ben ik de laatste tijd nogal actief met blogs lezen. En op 1 van die blogs kwam ik het Morsbags-initiatief tegen. En ik vond het gelijk een goed idee.

Wat is een Morsbag?
Dat is een tasje van (liefst gerecycelde) stof dat je kunt opvouwen en in je handtas stoppen, zodat je altijd een tasje bij je hebt en geen plastic tasjes meer nodig hebt.

Nu ben ik de laatste tijd nogal in the mood voor het maken van tassen en deze vond ik ook weleens leuk om te proberen. En lapjes heb ik nog in overvloed (nu helemaal, zie mijn post daarover), dus ik ging aan de slag. En dit is het eerste resultaat:





Stofjes in herfstkleuren vond ik wel toepasselijk.

En zo zien ze er opgevouwen uit (je vouwt ze in het zakje dat op de bruine kant zit):



Hup, in je tas en altijd bij de hand.
De tasjes zijn best groot, ongeveer zo groot als de grote plastic tassen waar je meestal voor moet betalen. Maar dan veel steviger natuurlijk.
Volgens Morsbags staat 1 zo'n stoffen tasje voor minimaal 100 uitgespaarde plastic tasjes.

Ik vond de info over Morsbags via het blog van Eloleo. (een superleuk blog trouwens) Daar haalde ik ook mijn patroon vandaan.
Ook op de site van Morsbags zelf staat een patroon + handleiding, maar dat is ietsje anders.

Wil je ook zo'n leuke, hippe, milieuvriendelijke tas, maar kun je die niet zelf maken? Neem dan gerust contact met me op. Ik maak er graag eentje voor je. Met stof(jes) naar je eigen smaak. Zodra dit berichtje geplaatst is, zit ik alweer achter de naaimachine. :-)

Popje gemaakt voor Metakids

Het heeft even geduurd, maar eindelijk is ie toch af, het popje dat ik beloofde te maken voor Metakids. Hier is ie:



En dit is de achterkant:



Het popje maakte ik zoals gezegd voor Metakids.
Dit staat op de homepage van Metakids:
Elk jaar worden er in Nederland 800 kinderen geboren met een stofwisselingsziekte. Dat zijn meer dan twee kinderen per dag.
De meeste kinderen overlijden voordat ze 18 jaar zijn. Omdat er voor hun stofwisselingsziekte nog geen medicijn is.
Stichting Metakids zet zich als paraplu-organisatie in voor al deze kinderen. Metakids brengt stofwisselingsziekten onder de aandacht en werft donaties waarmee onderzoeksprojecten in de academische centra gefinancierd worden.
We hebben uw hulp daarbij hard nodig.
Dan heb je een idee wat Metakids is en doet.

Vlak voor de vakantie kreeg ik het bericht dat Metakids zelfgemaakte popjes inzamelde om daarmee aandacht te trekken tijdens de Dam tot Dam loop op zondag 18 september a.s.. Lees hier meer over deze actie.
Je vindt daar ook het patroon voor het popje, voor het geval je er zelf eentje wilt maken.
De popjes zullen ook verkocht gaan worden.
Ik had het leuk gevonden om met een groepje bij mij thuis een Metakidje-maken-workshop te houden, maar door de vakantieperiode is dat er helaas niet van gekomen.
Ik zal nog aan Marike van Metakids vragen of ze ook nog popjes willen hebben na 18 september. Zo ja, dan post ik wel weer een oproepje om samen te gaan frutselen.
Want wat is er leuker dan lekker ontspannend aan een popje prutsen en daarmee tegelijk een goed doel steunen?