Laatste keer de Parelvisjes?

Eigenlijk is dit blogje zonde van mijn tijd en energie, maar ik kan het toch niet zomaar laten gebeuren dat ik er door verschillende mensen van de Parelvisjes van beschuldigd word dat ik dat project heb laten mislukken. En erger nog: dat ik Daniëlle Conen bedreigd heb en allerlei dingen heb gedaan onder een valse naam.

Dat ik geen fan was en ben van Daniëlle Conen en haar Parelvisjes is geen geheim.

Maar alles wat ik ooit te zeggen had, heb ik onder mijn eigen naam en/of op dit blog (waarvan iedereen weet wie erachter zit) geschreven. 

Ik heb Daniëlle Conen gemaild en pb's gestuurd via Facebook. 

Dat zij dan besluit om geen antwoord meer te geven en mij op Facebook te blokkeren, is haar keuze.

 Ik ben nooit onder een valse naam lid geworden van de Facebookgroep van de Parelvisjes, zoals zij wel heeft gedaan bij de inktvisjes. Geen idee met wat voor doel, want bij ons mag iedereen gewoon lid zijn en meelezen met alles, zolang de groepsregels maar in acht genomen worden.

Ik heb nooit ziekenhuizen, tijdschriften en websites gemaild met leugens over de Parelvisjes.

Daniëlle Conen vond het wel nodig om zoiets te doen. Zij heeft vieze knuffels laten onderzoeken in het laboratorium van het VUmc en de uitslagen van dat onderzoek overal en nergens naartoe gestuurd en daarbij gesuggereerd dat zij inktvisjes en earlybirds had laten onderzoeken met schrikbarende resultaten als gevolg.

Het heeft mij ontzettend veel tijd en energie gekost om in contact te komen met degene die het onderzoek gedaan had om vervolgens van hem te horen dat hij niet wist waar de onderzochte knuffels vandaan kwamen. En om 'onze' ziekenhuizen en allerlei media ervan te overtuigen dat het rapport niet over de inktvisjes ging. 

Helaas is dat niet eens overal gelukt, dus deze 'fijne actie' van Daniëlle Conen heeft aardig wat schade aan ons project aangericht. En wie zijn daar de dupe van? De kindjes die nu geen inktvis meer krijgen.

Nu heeft zij de stekker uit haar stichting getrokken met allerlei zielige verhalen in haar Facebookgroep.

Daniëlle wil hier geen namen noemen, maar in de reacties onder dit bericht wordt door diverse mensen naar mij verwezen. Met name Ria Hoornweg, Cisca van Driel en Mariëlle van den Brand zijn er heilig van overtuigd dat ik alle onheil bij de Parelvisjes heb aangericht. En Daniëlle doet geen enkele moeite om het tegen te spreken.

(Ik heb printscreens beschikbaar.)

Nee dames, ik ben niet degene die de Parelvisjes te gronde heeft gericht. 

Dat heeft Daniëlle Conen echt zelf gedaan. 

Daniëlle kwam bij de Earlybirds vandaan. Zij kon zich daar niet vinden in de werkwijze en begon voor zichzelf. In eerste instantie met gehaakte visjes die een afgeleide waren van de birdjes en dus eigenlijk ook van de inktvisjes. En in eerste instantie ook gericht op dezelfde doelgroep: couveusekindjes. 

Alleen waren haar visjes beter.

Al snel bleek dat de ziekenhuizen niet stonden te springen om met haar in zee te gaan. 

Toen is ze haar doelgroep gaan uitbreiden, het patroon gaan aanpassen, werd het enkele visje een pakketje met een zeer geheime inhoud, begon ze met leugens verspreiden over de hygiëne van birdjes en inktvisjes, haalde Kim-Lian erbij voor een liedje en kwam als klap op de vuurpijl met een geweldig boekje voor de kinderen. 

Vele malen vroeg zij in haar Facebookgroep en op haar website om geld. Want zij had veel geld nodig voor haar 'speciale reinigingsproces' (om vervolgens de visjes aan de keukentafel te gaan verpakken) en voor het laten drukken van het boekje.

Hoe vaak zij ook om geld vroeg, het kwam niet. 

Dus een tijdje geleden (december 2015) kwam dit bericht:

 Wat ze ook probeerde, geld kwam niet. En de ziekenhuizen stonden ook niet in de rij.

Er restte dus nog maar 1 ding: stoppen. En dat is nu gebeurd. 

Maar ga daar niet bij vertellen dat dat mijn schuld is.

Beginnen aan een project zonder goed na te denken, geen antwoord geven op vragen over wie er achter je stichting zitten, leugens verspreiden over andere projecten, geen inzage geven in de financiën van je stichting en mensen blokkeren en uit je groep zetten die je niet naar de mond praten, dat zijn de redenen waardoor het niet gelukt is om je project van de grond te krijgen.

Steek je hand in eigen boezem, Daniëlle, in plaats van steeds maar naar anderen te wijzen.

Tenslotte: afgelopen weekend kwam ik er via via achter dat er een Facebookpagina bestond met de naam 'Parelvisjes de waarheid'. Daar werd van alles en nog wat beweerd over Daniëlle Conen en haar stichting. 

De beheerders van die pagina verscholen zichzelf achter een alias. En weer werd mijn naam daar genoemd als degene die achter die pagina zat.

Ik ben daar zelf gaan zeggen dat ik dat niet was, maar dat geloofden ze niet.

Ik heb daar zelf aan de beheerders gevraagd om hun namen bekend te maken, maar dat deden ze niet. 

Dit was het enige antwoord:

Later op die dag is deze groep uit de lucht gehaald. 

Door Facebook of door de beheerders zelf, dat weet ik niet.

Maar het mag duidelijk zijn dat ik er niks mee te maken had. En dat de vijandschap uit de eigen (ex)gelederen van de Parelvisjes kwam.

Ik heb niemand bedreigd, ik heb me nooit verscholen achter een alias, ik heb geen leugens verteld over de Parelvisjes. Ik heb alleen geprobeerd om de leugens van Daniëlle Conen tegen te spreken. En dat alles altijd onder mijn eigen naam en voor iedereen zichtbaar.

Ik hoop dat dit de laatste seconden zijn geweest die ik aan de Parelvisjes heb hoeven te verspillen.

Ik zet mij in voor een prachtig project, dat uit zichzelf van de grond is gekomen en waar geen cent geld van derden bij omgaat. Onze inktvisjes, die aan hoge veiligheidseisen voldoen en volgens een heel streng hygiëneprotocol behandeld worden door onze zeer serieuze ambassadeurs (die dat ook allemaal in hun vrije tijd en op hun eigen kosten doen), zijn heel veel kindjes in de deelnemende ziekenhuizen tot hulp in een moeilijke periode in hun leven. En maken daardoor de verpleegkundigen blij, doordat zij minder vaak belastende handelingen bij de kindjes hoeven te doen. En ze steken de ouders een hart onder de riem.

Dat is waar ik mijn energie en tijd aan wil besteden. Zonder enig ander belang.

Inktvisjes: ouderwetse liefdadigheid in zijn zuiverste vorm.

Het bestaat nog. En daar ben ik blij om.

Mocht je ergens tegenkomen dat ik ervan beschuldigd word de Parelvisjes om zeep te hebben geholpen, zou je dan s.v.p. willen verwijzen naar dit blogje? Dit is de link:  http://aankleedpopje.blogspot.nl/2016/02/laatste-keer-de-parelvisjes.html
Bedankt voor je hulp.

Aanvulling d.d. 26 februari 2016:
Toch nog een paar minuten van mijn tijd.....
Wat bijzonder, een paar dagen na het stoppen met de Parelvisjes gaat mevrouw Conen weer vrolijk verder. Kennelijk wegen alle bedreigingen toch niet zo zwaar......
Nu gaat ze geld inzamelen zonder een stichting of vereniging te zijn.
We gaan het allemaal beleven.
De eerste leugen is trouwens alweer verteld: wij zijn nooit gestopt met Hardenberg. Onze ambassadeur daar is van de aardbodem verdwenen en op mijn poging om met het ziekenhuis in contact te komen, heb ik nooit antwoord gekregen. Zucht......
En zegt ze hier nou dat ze een speciale account gaat aanmaken om mee deel te nemen aan het doorstartproject? Een alias? Alweer een alias?
Ik kan er met mijn pet niet bij. 

Aanvulling d.d. 1 maart 2016:
De Parelvisjes is niet meer.
Zowel de website als de Facebook-groep zijn uit de lucht.
Take Care is de nieuwe Facebook-groep geworden.
En Daniëlle? Die zie je daar niet meer. Wel ene Manon Doldersum. Afgelopen zaterdag lid geworden van Facebook en tegelijk degene die alle beheerders van Take Care heeft toegelaten.
Ik denk er het mijne van......

Aanvulling d.d. 3 maart 2016:
Manon Doldersum is niet meer zichtbaar bij Take Care.
Mariëlle van den Brand is helemaal niet meer op Facebook terug te vinden.

De Parelvisjes

Dan denk je dat er na ruim een jaar inktvisjes voor couveusekindjes toch zo langzamerhand een einde gekomen zal zijn aan de rij van mensen die op de een of andere manier willen meeliften op het succes ervan.

Maar nee hoor, er is weer een nieuwe ster aan het firmament. De Parelvisjes. 

Samen met een aantal ambassadeurs volg ik deze club (of liever gezegd: clubje, want het is eigenlijk maar 1 persoon met een paar steeds wisselende hulpjes) al sinds ze online verschenen, ruim een half jaar geleden ongeveer.

Tot nu toe bleef het daar beperkt tot een Facebookgroep waar wat vaag over de stichting werd gedaan. 

Duidelijk werd in elk geval: 

a. dat er visjes worden ingezameld. Parelvisjes, een soort combi tussen inktvisje en earlybird. Uiteraard van hetzelfde materiaal en met ongeveer dezelfde eisen. Gratis gehaakt en opgestuurd door goed bedoelende haaksters.

b. dat deze visjes in vage pakketjes gestopt worden en dan aan zieke en te vroeg geboren kinderen in deelnemende ziekenhuizen gegeven.

c. dat er geld ingezameld wordt in de vorm van sponsorgelden en door verkoop van de pakketjes (à € 13,95 excl. verzendkosten) voor kinderen in de niet-deelnemende ziekenhuizen.

d. dat er geld wordt uitgegeven aan allerlei promotiemateriaal. 

Absoluut niet duidelijk werd:

a. waar en aan welke kinderen er al pakketjes zijn uitgedeeld.

b. wat er nou precies in die pakketjes zit behalve een visje en een kleurplaat

c. hoeveel geld er omgaat bij de stichting
d. waar en hoe er precies onderzoeken zijn gedaan en welke deskundigen er bij de stichting betrokken zijn.

Als je de voorzitster van de stichting (Daniëlle Conen) een vraag stelt over wat dan ook, krijg je nooit antwoord. 

Maakt niet uit waar of hoe je je vraag stelt. 

Kortom: nogal vaag allemaal.

Nu is er sinds kort ook een website van deze stichting online gekomen. En daar wordt het wel heel bont gemaakt.

Lees en huiver: http://www.deparelvisjes.nl/nieuwsbericht-test/****

Hoeveel leugens, halve waarheden en zichzelf tegensprekende teksten kan een mens op 1 pagina schrijven?

**** Dit bericht is inmiddels verwijderd van de website van de Parelvisjes, wat maar goed is ook.
Maar hier kun je het nog lezen.

Naar aanleiding van de lichte paniek die in de Facebookgroep van de inktvisjes ontstond op grond van dit bericht, heb ik daar het volgende geschreven. En dat wil ik hier graag herhalen voor iedereen die op zoek is naar meer informatie over de stichting De Parelvisjes. 

Bezint eer ge begint. 

Eigenlijk ben ik blij dat Tessa xxx dit bericht hier geplaatst heeft. Dat geeft mij namelijk de kans om erop te reageren.

Wij hebben deze stichting namelijk al een tijdje in het vizier en daarbij vallen een paar dingen op:

1. als je deze 'mevrouw' een kritische vraag stelt, krijg je geen antwoord.

2. als je vraagt naar namen van ziekenhuizen, artsen, onderzoekers enzovoorts, krijg je geen antwoord.

3. als je vraagt naar de onderzoeken zelf en hoe en waar die gedaan zijn, krijg je geen antwoord.

4. ze verwijst in dit artikel op haar website naar een brief die verspreid wordt/werd door het ziekenhuis in Zwolle. In deze brief staan aantoonbare leugens. Ik heb n.a.v. die brief namelijk zelf contact gehad met Zwolle en daar is gebleken dat er helemaal geen onderzoek is, waarop Zwolle hun brief en beweringen baseert. Ze baseren zich alleen op 'literatuuronderzoek'. Ik kan je de bewijzen hiervan laten zien.

5. als er al onderzoek naar inktvisjes gedaan zou zijn, kan dat nooit met een van onze inktvisjes geweest zijn. Onze ambassadeurs keuren en verpakken alleen inktvisjes voor hun eigen ziekenhuizen. En in geen enkel van die ziekenhuizen is ook maar iets negatiefs uit een onderzoek van een inktvis gebleken. Denk je echt dat het ziekenhuis waarbij dat het geval zou zijn nu nog zou meedoen aan ons project? En dat ze mij er dan niet van op de hoogte gesteld zouden hebben? No way!

6.deze 'mevrouw' beweert dat haar visjes steriel aangeleverd worden en dat ze daarna ook in de couveuse nog bacterievrij zullen blijven. Ik denk echt dat ze de Nobelprijs gaat winnen als dit haar lukt. Dat kan namelijk helemaal niet. Zodra een steriele inktvis (of wat voor knuffel dan ook) bij een kindje in een warme, vochtige couveuse wordt gelegd, zit deze binnen een uur vol met bacteriën. Van het kindje zelf. De genoemde bacteriën draagt elk mens (ook een couveusekindje) namelijk bij zich. En juist in zo'n warme vochtige omgeving ontwikkelen die bacteriën zich razendsnel. Dus na een uurtje in de couveuse zijn haar visjes net zo vol met bacteriën als onze inktvisjes. Het is dus aan het ziekenhuis en aan de ouders hoe schoon ze omgaan met alles wat in de couveuse ligt. Dus het kindje zelf, de kleertjes, luiers, doekjes, dekentjes, knuffeltjes enzovoort.

7. wat ook heel grappig is, is dat ze de inktvisjes afkraakt en zegt dat er geen wetenschappelijk bewijs is voor de werking ervan, maar tegelijk wel die inktvisjes na-aapt. Dus haar visjes, met dezelfde werking, helpen wel en die van ons niet?

8. ze beweert dat de inktvisjes alleen voor de sier bedoeld zijn en om de ouders en de verpleging een goed gevoel te geven. Daarom wordt aangeraden om de eventuele knuffeltjes alleen aan de buitenkant van de couveuses te bevestigen. Maar op haar eigen foto's liggen de visjes wel bij de kindjes.

9. de staarten van haar visjes zijn zo dik dat een gemiddeld couveusekindje daar helemaal niets mee kan. Wij proberen onze inktvisjes juist tentakels te geven waar kleine handjes houvast bij kunnen vinden, zodat ze de tentakels grijpen in plaats van de slangen. Natuurlijk sluit dat niet uit dat er toch nog aan slangen getrokken wordt.

10. het gevaar van het in de mond steken van een tentakel is ons ook bekend. Maar zoals Tessa xxx hierboven ook al aangeeft: die kleintjes zijn daar eigenlijk nog helemaal niet toe in staat. Voor alle zekerheid zeggen wij erbij dat onze inktvisjes geen speelgoed zijn, maar hulpmiddelen voor kindjes die continu onder toezicht staan. Natuurlijk betekent dat niet dat er 24/7 een verpleegster naast de couveuse staat te kijken. Daar zijn apparaten voor. En als er ook maar even iets aan de hand is in een couveuse, gaat er direct van alles piepen en mag je aannemen dat er gelijk iemand komt.

Voor thuis vertellen wij de ouders (schriftelijk) om hun kindje nooit alleen te laten met een inktvis.

Voorlopig wil ik het hier maar even bij laten, hoewel ik nog wel meer te vertellen heb over deze stichting.
Iedereen mag (ook nu weer) haken voor welk goed doel dan ook. Maar voordat ik voor deze stichting zou gaan haken, zou ik me nog eens flink achter de oren krabben en de voorzitster van de stichting met een aantal zeer kritische vragen bestoken. Niet alleen over de visjes, maar ook over de rest van het pakket, de ziekenhuizen, de onderzoeken en de financiën van deze totaal ondoorzichtige stichting.
Ik vrees dat je nergens antwoord op krijgt.

Earlybirds

Nu dankzij de oproep op Facebook de inktvisjes erg in de belangstelling staan, duikt opeens ook de Stichting Earlybirds weer op met hun 'earlybirds'.

Van allerlei kanten word ik getipt over dit geweldig goede doel en of we niet samen kunnen werken.

Ik zal proberen uit te leggen wat er allemaal aan de 'earlybirds' vooraf gegaan is en waarom samenwerken er niet inzit.

In Denemarken was een vrouw die een patroon uitschreef van een inktvisje dat zij haakte voor een couveusekindje. Zij gaf dat patroon aan andere vrouwen die ook gingen haken voor couveusekindjes.

De voorwaarden voor het gebruik van het patroon waren dat het gratis moest worden doorgegeven en dat er niet gehaakt mocht worden voor doelen waarmee geld gemoeid was.

Toen het inktvisjes haken in Denemarken een groot succes bleek, ging men ook in Zweden met het patroon aan de slag. In overleg met de mevrouw uit Denemarken en volgens haar voorwaarden: 

er mocht geen geld bij betrokken worden.

In Zweden houdt men zich daar keurig aan.

Toevallig maakte ik in Zweden kennis met het project Små bläckfiskar, waar op geheel vrijwillige basis inktvisjes gehaakt werden voor couveusekindjes.

Ik haakte een paar inktvisjes en schreef er in alle onnozelheid over op mijn blog.

Dat was in juni 2013.

Een paar medeblogsters wilden ook wel inktvisjes haken, dus ik vertaalde het patroon uit het Zweeds.

De medeblogsters schreven er ook in alle onnozelheid over op hun blog.

En ik nam de inktvisjes mee naar Zweden waar ik ze overhandigde aan een ambassadeur van het project.

Eind juli kreeg ik een mailtje van een van de medeblogsters dat zij haar foto's en mijn teksten had aangetroffen op de site van Earlybirds. En dat daar ook inktvisjes werden gehaakt voor couveusekindjes.

Het door mij vertaalde patroon was daar te krijgen.

Omdat ik nergens vanaf wist, ging ik even kijken en ja hoor. Daar stond het allemaal.

(inmiddels is het trouwens weer weg)

Misschien kun je je voorstellen dat ik niet blij was. 

Naar mijn idee is het een kwestie van beschaving om eerst toestemming aan iemand te vragen als je zijn teksten, foto's en/of ideeën wilt gebruiken.

Ik heb toen contact gehad met iemand van die stichting en gezegd wat ik van de gang van zaken vond en dat zij op zijn minst toestemming moesten hebben van de organisatoren in Zweden om de inktvisjes via goodiebags te verspreiden onder couveusekindjes.

Er is daarna overleg geweest met Zweden en de mensen daar gaven Earlybirds nadrukkelijk GEEN TOESTEMMING om inktvisjes volgens hun/mijn patroon te verspreiden.

De redenen hiervoor waren:

1. Een goodiebag is een pakket reclame voor commerciële doeleinden. Dat mag niet gecombineerd worden met de inktvisjes.

2. Om een inktvisje tot zijn recht te laten komen, is het nodig dat de verpleging op de hoogte is van het nut van een inktvisje (rustgevend voor het kindje, goed voor hartslag en zuurstofgehalte en helpt voorkomen dat er aan slangetjes getrokken wordt). Ook moet de verpleging erop kunnen vertrouwen dat een inktvisje 100% veilig is voordat het aan een kindje gegeven wordt. Daarom vindt men in Zweden dat de inktvisjes door de verpleging aan de ouders gegeven moeten worden. En liefst zo snel mogelijk na de geboorte.

Dat kan niet bereikt worden door een inktvisje in een goodiebag te stoppen.

3. Op dat moment had Earlybirds nog op de website staan dat mensen foto's konden bijbestellen tegen (forse) betaling. Ook dat was een reden voor Zweden om 'nee' te zeggen tegen Earlybirds.

Ik zie dat nu niet meer terug. 

Ondanks dat ik hier uitvoerig met Earlybirds over heb gesproken, hebben zij alles aan hun laars gelapt.

Ze hebben doodleuk van de inktvis een vogeltje gemaakt en gaan door met het verspreiden van inktvisjes zonder toestemming van de initiatiefnemers en de maakster van het patroon, ze blijven gewoon mijn teksten gebruiken zonder dat ik dat goedkeur.

En dat is wat mij stoort.

Als je iets wilt doen dat je van een ander hebt afgekeken, wees dan origineel en verzin iets anders met gehaakte slierten eraan en kopieer niet het patroon zonder toestemming.

En als je nadrukkelijk geen toestemming hebt van de initiatiefnemers, leg je daar dan bij neer.

Earlybirds heeft mij destijds (en nu weer) enorm veel tijd, energie en frustratie gekost.

Ik ben er door allerlei mensen van beschuldigd dat ik het inktvisjesproject voor mezelf wil houden, met de eer wil gaan strijken en doe alsof ik het allemaal zelf heb uitgevonden.

Dat is absoluut niet waar.

Het enige wat ik wil, is dat een project dat ik per ongeluk geïntroduceerd heb in Nederland en België via mijn blog, op een nette manier van de grond komt als er ook ziekenhuizen in Nederland en België mee willen doen. En onder een nette manier versta ik: in overleg met de initiatiefnemers en de schrijfster van het patroon.

Ik heb nooit de intentie gehad om het zelf in Nederland of België van de grond te gaan krijgen, omdat ik daar helemaal de contacten niet voor heb in de wereld van de neonatologie en ook de tijd niet.

Ik wil eigenlijk alleen inktvisjes inzamelen om mee naar een Zweedse ambassadeur te nemen die verder al het werk gaat doen.

Maar ik voel me er verantwoordelijk voor dat àls er iemand in Nederland of België met de inktvisjes aan de slag wil in een ziekenhuis, dat dat dan ook op een eerlijke en verantwoorde manier gebeurt.

Dat gevoel heb ik niet bij Earlybirds. 

En daarom zal ik alle verwijzingen naar Earlybirds als verspreider van inktvisjes dan wel tot 'earlybirds' verbouwde inktvisjes van mijn blog en van de Nederlandse Facebookgroep verwijderen.

Ik hoop dat jullie nu snappen waarom.

Ik vind het overigens prachtig dat de fotografen van Earlybirds mooie foto's maken van overleden kindjes.

Maar waarom daar een goodiebag en inktvisjes bij verspreid moeten worden, is mij echt een raadsel.

Wat ik ook absoluut niet snap, is dat de blogster die mij destijds tipte over Earlybirds en zelf erg boos was over het ongevraagde gebruik van haar foto's nu zelf reclame voor Earlybirds op haar blog maakt.

Het kan raar lopen in de wereld.

Ik hoop maar dat de ouderwetse spreekwoorden 'eerlijk duurt het langst' en 'gestolen goed gedijt niet' ook in deze tijd nog gelden.

P.S. Als ik sommige reacties op dit blog lees, denk ik: inderdaad, begrijpend lezen is het moeilijkste vak op de basisschool. Sommigen leren het nooit. Jammer.
En wat ook al eens eerder heb gezegd: als je een hekel aan mij hebt, blijf hier dan lekker weg.
Maar nee hoor, degenen die mij in september al een vreselijk mens vonden, staan nu weer in de rij om te reageren. 

Aanvulling: Dit is mijn verhaal over mijn ervaring met EB vorig jaar. Inmiddels heeft EB heel veel dingen veranderd. Zowel in wat zij doen met de foto's als met de vogels. Maar feit blijft dat dit gebeurd is en dat EB het gekopieerd heeft zonder toestemming. Ook nu zouden ze nog steeds geen toestemming krijgen, omdat ze een stichting zijn waar geld in omgaat. 
Iedereen is vrij om te kiezen. Haak vogeltjes of inktvisjes of allebei. Maar ga niet vragen om een samenwerking. Dat is onmogelijk.