Lieve blogmadammen

O, o, o, wat ben ik weer verwend de afgelopen dagen. Ik durf het haast niet eens te vertellen, maar ik vind het ook niet leuk om verwennerijen niet te laten zien. Dus.....

Het begon al afgelopen zondag. 

Ik had een boekje gewonnen bij Tineke van het blog Muts en meer haken.

Doordat ik bijna niet online was geweest, had ze het boekje bijna aan iemand anders vergeven.

Maar gelukkig was daar Jenneke die mij even een seintje gaf via Facebook.

En zo was ik nog net op tijd om mij te melden bij Tineke en vond ik gisteren een envelop in mijn postvakje met deze inhoud:

Gisteren was het sowieso een leuke dag, want ik kreeg blogbezoek.

Ik had een envelopje met inhoud gewonnen bij Saskia van het blog LaFeMe en Spruiten ter ere van de geboorte van haar 4e kleinkindje.

En omdat Saskia net als ik in Lelystad woont, spraken we af dat ze 'het envelopje' zelf zou komen brengen.

Toen Saskia arriveerde, kreeg ik gelijk al een mooie bos zonnig gele tulpen in mijn handen gedrukt.

En toen de koffie klaar was, volgde het envelopje dat een grote envelop bleek te zijn.

En wat een hoop leuks kwam daar uit!

Ik kan flink aan de knutsel.

En de onderzettertjes zijn precies de goede kleur bij de kaarsjes op mijn tafeltje. Alsof Saskia dat wist.

Ik vond het ontzettend leuk om Saskia te ontmoeten. We bleken zelfs even oud (of jong, ligt eraan hoe je dat ziet) te zijn en we kletsten en praatten maar door en door en door. Heel gezellig.

De volgende keer zorg ik dat je ook iets te eten krijgt hoor Saskia!

En nu ik het toch over het ontmoeten van een mede-blogster heb..... Het is alweer een maandje geleden, maar toen heb ik er nog eentje in real life ontmoet. En dat was....

Kun je het lezen? Het was Trui van het blog Miss Creatuurtje.

Deze lieverd ontmoette ik met grote hindernissen tijdens mijn uitstapje naar het zuiden, waarover ik nog veel meer had willen vertellen dan ik al gedaan heb, maar nog maar steeds niet aan toegekomen ben.

We hadden een hele middag voor onze ontmoeting in gedachten, maar door Belgische wegwerkzaamheden (lees: enorme file) en niet meewerkende telecommunicatiemiddelen vonden wij elkaar anderhalf uur later dan de bedoeling was.

Het was kort maar heel gezellig en wat mij betreft zeker voor een uitgebreidere herhaling vatbaar.

Degenen die Trui een beetje kennen, weten vast wel wat er in dat gele papiertje zat....

Inmiddels allang in gebruik genomen.

Naar aanleiding van datzelfde uitstapje, kreeg ik ook wat meer contact met Marinda van het blog Ranja met een rietje. Zij blijkt in de buurt van mijn geboorteplaats Zierikzee te wonen, in een dorpje waar vroeger mijn tante en oom woonden.

En vandaag vond ik deze verrassing van Marinda in mijn postvakje.

Dit zat erin:

Wat ontzettend leuk allemaal. Wat zijn er toch een hoop lieve blogmadammen oftewel blogdinnen, zoals ze ook wel genoemd worden.

Zijn er hier nog blogmadammen die ook een envelopje met inhoud van mij willen ontvangen?

Laat het hieronder weten en wie weet vraag ik binnenkort je adres.

P.S. Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar ik zie zelf mijn foto's niet. Wat dat nou weer is????
Hopelijk komt het weer goed.

Rare dag

Ik zit hier met een heel dubbel gevoel achter de pc. Het was vandaag zo'n rare dag. Aan de ene kant heel leuk door de gezellige bezoekjes (en meer), maar aan de andere kant een dag met een traan vanwege heel ander soort gebeurtenissen.

Gisteravond begon het al. Toen ik thuiskwam en mijn mailbox opende, zat daar een mailtje in van mijn webwinkelcollega Rosita met de mededeling dat haar zus op 44-jarige leeftijd plotseling was overleden. Vreselijk nieuws toch?

En nadat ik mijn eigen berichtje over de hertjes geschreven had, zapte ik nog langs wat blogjes en kwam op het blog van Else terecht. En die had juist gisteren de politie aan de deur die haar kwam vertellen dat haar man bij een ski-ongeluk was omgekomen.

Eerlijk gezegd kan ik niet zo goed tegen dit soort berichten. Ik voel me dan zo machteloos en ik word er zo verdrietig van als anderen zo verdrietig gemaakt worden.
Vanmorgen tijdens mijn kopje koffie kwam ik op allerlei blogs verwijzingen naar het blog van Else tegen en telkens weer zag ik die foto van haar man. Je kunt hem daar bijna aanraken, lijkt het wel. En toch is hij er niet meer. Zo bizar.

Dus ik begon niet echt opgewekt aan mijn dag.
Toch had ik er zin in om bij Inger en Gert op bezoek te gaan in hun nieuwe huisje. En dat was ook ontzettend gezellig. Ook al gingen onze gesprekken niet alleen maar over leuke dingen.

Vlak voordat ik naar huis wilde gaan, haalde Inger nog iets voor mij tevoorschijn....

3 strengen echte Zweedse schapenwol. Afkomstig van schaapjes van haar moeder, die pasgeleden overleden is. Of ik daar iets leuks van zou kunnen maken. Ik schat zo in van wel!
Iemand tips?

Weer thuisgekomen (haha, grappig, zo voelt het wel, maar het klinkt nog zo raar) had ik nog heel even tijd om bij te komen van alle Zweedspraterij voordat de buurvrouw aanbelde.
En toen ging het weer verder.
De buurvrouw heet Kerstin, hoe Zweeds wil je het hebben? Spreek trouwens uit als Sjerstien.
En ze werkt in een winkel in Tingsryd-Centrum (wat ongeveer 1 straat is).

We hadden heel veel te kletsen, dus ik heb weer goed Zweeds geoefend vandaag. Het was echt leuk om haar te ontmoeten.
Ook van haar kreeg ik een superleuk cadeau, dus ik ben opnieuw flink verwend vandaag.
Dit bracht ze mee:

Een handgemaakte kabouter van vilt en schapenwol.
Dat heet in Zweden een hustomte, oftewel een huiskabouter.
Ze vertelde dat hij me gezelschap kan houden als ik hier ben en dat hij op het huis kan passen als ik naar Nederland ben.
Ik vind hem erg leuk.

Op de foto zie je verder de restanten van onze koffie-visite. Een kop-en-schotel die door Inger en Gert voor mij zijn achtergelaten. En een bord (idem) met daarop nog 3 overgebleven Vaniljbullar.
Jammer genoeg niet door mij zelf gebakken, maar gekocht bij de ICA (de Zweedse tak van AH).
Als ik hier weer terug ben, zal ik er eens aan gaan beginnen om mij ook de Zweedse bakkunst aan te leren.

Voor de nieuwsgierigen onder jullie heb ik ook nog een foto gemaakt van iets grotere afstand. Ik dacht dat mijn keuken er nu wel ordelijk genoeg uitzag om dat te kunnen doen.

Zo hebben jullie alvast een eerste inkijkje in mijn Pippihuis.
O ja, misschien voor jullie raar, maar hier zit men met bezoek meestal aan de keukentafel. Met altijd iets te eten bij de koffie of de thee. Dat heet Fika, een Zweeds fenomeen waar ik ook nog wel een keer wat meer over zal vertellen.

Hertjes

Vandaag ging het blog van Moos en haar Moosies over hertjes. En heel toevallig, wilde ik het daar ook nog even over hebben. Maar dan ietsje anders.

Gisteren vertelde ik dat ik vandaag op bezoek zou gaan bij iemand die mij via mijn blog op het spoor was gekomen en contact met mij had opgenomen.
Zij was ruim 3 maanden geleden naar Tingsryd verhuisd vanuit Nederland en dat was natuurlijk te toevallig om zomaar voorbij te laten gaan.

Hoewel Tingsryd maar ongeveer 13.000 inwoners heeft, is de afstand tussen J. (ik zet voor de zekerheid maar niet haar hele naam hier neer) en mij toch ongeveer 20 kilometer, aangezien we allebei aan een andere kant van de gemeente wonen. Kun je wel bedenken hoeveel ruimte er hier om ons heen is.

En die ruimte tussen de huizen bestaat voornamelijk uit BOS.
En in die bossen wonen: wilde dieren. In allerlei soorten en maten.
Je hoopt ze altijd tegen te komen, behalve als je in de auto zit.
En vanmiddag hadden we geluk.

We zaten gezellig aan de keukentafel van J. met een kopje thee en zelfgebakken brownie toen ik opeens iets wits zag in de wei achter haar huis. En dat wits was.... de achterkant van een hertje. En daarnaast stond nog een hertje.
We pakten snel onze camera's (gelukkig had ik de mijne toevallig meegenomen voor je-weet-maar-nooit) en maakten foto's.
Hier krijgen jullie de duidelijkste te zien die ik gemaakt heb:

Haha, als je er een vergrootglas bij pakt, zie je de hertjes hopelijk in het midden. Maar het gaat om het idee.

Het was een gezellig bezoek. En daarmee heb ik dus mijn eerste nieuwe contact in Zweden gelegd.
Ook heb ik de buurman van J. ontmoet, dus dat is eigenlijk al 2. En de kinderen van J. natuurlijk. Dat maakt 4 nieuwe bekenden op 1 dag.

Ik voelde me vandaag gelukkig ook al beter dan gisteren.
Nog bedankt voor de beterschapswensen.
Ik ga weer dapper door. Morgenmiddag op bezoek bij Inger en Gert in hun nieuwe huis en daarna krijg ik de buurvrouw over de vloer.
Uitpakken en schilderen schieten zo niet erg op, maar dat heeft geen haast.

Niet zo lekker

Het moest er natuurlijk van komen; na alle enthousiaste berichten nu een wat minder vrolijk geluid. De afgelopen paar dagen voel ik me namelijk niet zo lekker. Een beetje grieperig, denk ik.
Dus jammer genoeg zijn mijn activiteiten op een heel wat lager pitje beland.
Ik heb nog wel een klein beetje verder geschilderd.

Bijna was ik te laat met een foto maken. Ik had al een klein stukje geschuurd.

Helemaal geschuurd.

Klaar om te gaan schilderen. Op de keukentafel deze keer. Moet kunnen toch?

De hele onderkant met 1 laagje verf bedekt.

Een bijzettafeltje.
Samen met de 2 plankjes die ik de vorige keer schilderde, kocht ik dit tafeltje op de veiling waar ik nog meer over zal gaan vertellen. Voor maar 35 kronen. Dat is iets meer dan 4 euro. En dat was gelijk mijn duurste aankoop. Hihi.

Ik ben nog wel zaterdag naar de Loppisschuur van de Lions in Tingsryd geweest.

Die is elke zaterdag open van 10 tot 13 uur. De plaatselijke Lions Service Club zamelt spullen in die daar verkocht worden. Met de opbrengst worden goede doelen gesteund.
Ik had er de vorige zaterdag al een kast, een bed en een bank gekocht. Die keurig netjes door 3 Lions-meneertjes thuisbezorgd werden.
Maar deze keer had ik niet genoeg zin om echt goed te kijken of er iets voor mij bij zat.
Ik kocht nog wel een setje kaardborstels voor een vriendin in Nederland die daar hopelijk heel blij mee gaat zijn.

Op zondag ben ik weer naar de veiling geweest en heb ik een paar meubeltjes erbij gekocht.
Voor de rest rommel ik in een laag tempo maar wat aan in huis. Er is nog meeeeeeeeer dan genoeg te doen. Ik ben pas ongeveer op de helft met het uitpakken van de dozen. Dus dat gaat deze week niet eens af komen, vrees ik. Nou ja, wat erin zit, zal vast niet bederven en ik zal het ook niet heel erg missen als ik weer in Nederland ben. Dus dat komt dan later wel weer.

Toen ik vanmiddag mijn afval ging wegbrengen naar de buurtcontainers een stukje verderop in de straat (handig om nergens zo'n grote klikobak in je eigen tuin te hebben staan, waar je op tijd aan moet denken om die aan de weg te zetten), kwam ik mijn buurvrouw tegen. Het was er nog niet van gekomen om haar uit te nodigen voor een kop koffie.
Maar dat probleem werd snel opgelost: zij nodigde zichzelf uit voor a.s. woensdag. :-)
Het is mij nog niet duidelijk of dat nou een Zweedse gewoonte is, hihi.

Morgen heb ik afgesproken met de Nederlandse vrouw die mij via de mail benaderd had en die ook sinds kort in Tingsryd woont. Ik hoop dat ik mij dan goed genoeg voel, want het lijkt mij heel leuk om hier iemand te leren kennen.
Het begin daarvan lijkt er te zijn. Gezellig!

Megaschattig bezoek

De afgelopen dagen waren onze zoon, 'schoondochter' en 'kleindochter' op bezoek.
En onze 'kleindochter' Noodle van 16 weken was zoooooooooo schattig! Kijk maar:



Het liefst hadden we haar willen kidnappen en houden. Maar dat wilden we de kids toch niet aandoen. Toen Noodle even verdwenen leek te zijn (opgesloten in een kamer waarvan we dachten dat de deur niet open was geweest), was de paniek groot. Een hele opluchting toen we haar weer vonden.

Tot nu toe zijn wij alleen een hond in huis gewend geweest. En die gedragen zich toch heel anders dan poezen, bleek wel. Een hond verplaatst zich alleen over de grond en klimt hooguit eens (stiekem) op de bank, maar Noodle klom werkelijk overal op en in en maakte af en toe grote sprongen. Ook de paar schamele planten die wij hebben, waren niet veilig voor haar.



Maar ze is zo schattig dat je gewoon niet boos op haar kunt worden. Dat zal nog wat worden met haar opvoeding. ;-)

Haar baasjes zijn echt helemaal gek met haar. En Noodle op haar baasjes. Dus dat zit wel goed.

Als een kleine poes moe is, dan is ze ook echt moe en slaapt door, wat je ook met haar doet.

 

En ook bij 'opa en oma' is Noodle meer dan welkom.