Mevrouw Merel

Degenen die een paar jaar geleden mijn blog lazen, herinneren zich misschien (als ze een heel goed geheugen hebben) nog mijn blogjes over Mevrouw Merel die elke zomer druk aan het broeden was tegen de muur van mijn huisje.

Ook dit jaar zit ze er weer (zou natuurlijk ook een heel andere Mevrouw Merel kunnen zijn, maar dan houden ze wel van dezelfde broedplekjes).

Als je goed kijkt, zie je haar zitten.
Op haar rommelig gebouwde nest.

In de druivenplant en tegen de muur van mijn huisje.

Toen ik haar een keer zag wegvliegen, zag ik mijn kans schoon. Ik klom op mijn trapje met mijn camera in de aanslag en nam zonder te kunnen zien wat ik deed een paar foto's.
Dit was er eentje van:

5 eitjes in het nest. Ik ben heel benieuwd hoe dit verhaal verder zal gaan.....

Herfst in de tuin

De goudsbloemen blijven dapper doorbloeien.

 

Nest 1 van Mevrouw Merel.

Nest 2 van Mevrouw Merel.

De mereltjes

Bij het terugkijken van oude berichten, kwam ik er achter dat ik hier helemaal niet meer heb laten zien hoe het de mereltjes uit het nest boven mijn slaapkamerdeur is vergaan.

Alleen op Facebook heb ik daar foto's van laten zien.

Nou ja zeg, dat kan toch niet zomaar.

Dus daarom ook hier nog even een kleine update van de mereltjes uit Lelystad.

Op 22 juli kreeg ik eindelijk de kans om eens in het nest te kijken, omdat voor die tijd Moeder Merel echt aan haar nest vastgeplakt zat en Vader Merel voor de fouragering zorgde. In elk geval altijd als ik keek.

Toen waren de vogeltjes al groot.

Een dagje later zat er al eentje op een tak naast het nest.

Die viel na een tijdje naar beneden en verdween onder de heg tussen mij en de buren met Moeder Merel er achteraan.

Op 26 juli sprongen ook de andere 3 mereltjes uit het nest.

2 landden er op de grond.

En eentje op een tak vlak onder het nest.

Ze bleven allemaal een tijdje verdwaasd zitten en verdwenen daarna uit het zicht.

Ik ga er maar van uit dat Vader en Moeder Merel hun jonkies goed in de gaten hebben gehouden vanaf toen.

Later op de dag zag ik 1 mereltje achter in mijn tuin zitten. Een hele tijd op dezelfde plek.

Het was mij niet duidelijk of die kleintjes nou ook al echt konden vliegen, want dat heb ik ze niet zien doen.

Deze deed wel een poging.

Ik hoop dat de kleintjes het allemaal gered hebben.

Vader en Moeder Merel zag ik nog wel de hele tijd in de buurt.

Al snel had Mevrouw Merel weer een nieuw nest gebouwd. Tenminste, ik ga er maar van uit dat het dezelfde Mevrouw Merel is. En zo liet ik haar achter toen ik op 9 augustus naar Zweden vertrok.

Dus geen idee wat er met dit nestje gebeurt of gebeurd is of gebeuren gaat.

Terug naar Zweden

Afgelopen vrijdag liet ik Mevrouw Merel, die weer een nieuw nest gebouwd heeft, achter in Lelystad.

Nu kan zij haar nieuwe kindjes in alle rust gaan uitbroeden.

Ik stapte weer in mijn volgeladen autootje en ging op weg.

Eerst naar mijn overnachtingsadresje in Noord-Duitsland.

Onderweg deed ik op mijn gemakje boodschappen en stond ik bij elkaar toch wel een uurtje in de file.

Er was een hoop vakantieverkeer op weg en in Duitsland waren weer wat nieuwe wegwerkzaamheden.

Maar dat mocht de pret niet drukken, ik had geen haast.

Op zaterdagochtend kocht ik nog wat verse spulletjes, lekkere Duitse broodjes en bloemen voor mijn Zweedse buurvrouwen in het laastste plaatsje voor de Deense grens.

Ik gooide mijn tank vol met goedkope(re) Duitse benzine en begon aan de tweede helft van de reis.

Ook in Denemarken was het druk op de weg. Blijkbaar gaan er toch steeds meer mensen naar het noorden op vakantie. En geef ze eens ongelijk. :-)

Ik reed weer over de Storebeltbrug en de Öresundbrug. Elke keer weer ben ik onder de indruk van die enorme bouwwerken. Prachtig. Ik hou van grote bruggen. 

Alleen jammer dat het zo duur is om er overheen te mogen.

Langs mijn route ligt de stad Lund. En daar woont een van de ambassadrices van het inktvisjesproject.

Dus ik had haar gevraagd of ik de 18 naar mij gestuurde inktvisjes even bij haar langs mocht brengen. 

Dat mocht.

Ik had haar via sms laten weten hoe laat ik er ongeveer zou zijn. Ik parkeerde mijn auto in de straat en pakte de doos met inktvisjes. Toen zag ik haar al staan op de stoep voor het huis waar ze woont. 

We stelden ons aan elkaar voor, ze pakte de doos van mij aan, zei dankjewel, we maakten een heel kort praatje en..... ze verdween weer naar binnen. 

Tja, dat kom je wel vaker tegen in Zweden. Laten we het maar op verlegenheid en bescheidenheid houden. 

Bij sommige Zweden heeft het tijd nodig voordat ze je binnenlaten. 

Nou ja, geen foto van de overdracht van de inktvisjes dus. ;-)

Het laatste stukje van de reis was weer het mooiste. Ik rijd speciaal een stuk binnendoor om te kunnen genieten van het landschap.

Ik kwam weer langs Rönnebodaån.

Dat is trouwens geen plaats, maar een riviertje.

En nu regende het niet, dus ik stopte nu iets langer dan de vorige keer om een paar foto's te maken.

Zo mooi is het daar. En dan kun je op de foto's niet eens zien hoe STIL het er is.

Ik ging gelijk even langs Inger en Gert, want ook Urshult, waar zij nu wonen, ligt op de route. 

Daar mocht ik wel binnenkomen, kreeg ik een kopje thee met lekkere zelfgebakken appeltaart en werd ik bijgepraat over de laatste nieuwtjes uit de buurt.

Daarna nog een klein stukje rijden en toen was ik weer bij mijn tweede thuis.

De buren zagen mij en heetten me welkom. Ja, het voelde echt als thuiskomen.

In de tuin stond van alles en nog wat op mij te wachten, maar daarover vertel ik de volgende keer.

Te druk voor Blogland

Sinds ik (een maandje geleden alweer) terugkwam uit Zweden heb ik het idee dat ik een heel leven in 1 maand aan het proppen ben. Ik ren en vlieg en kom aan Blogland nauwelijks toe. Niet om te schrijven en niet om te lezen.

Gelukkig ben ik hoofdzakelijk druk met leuke dingen.

Kijk maar even mee:

Ik ging een middagje naar Harderwijk, wat hier heel dichtbij is en een ontzettend schattig stadje.

Ik zou er eigenlijk vaker moeten komen.

Ik was bij het afscheidsfeestje van een aardig iemand met nog meer aardige mensen.

Ik ging een dagje naar mijn moeder en stond op de terugweg een uur in een nachtelijke file vol ergernissen over asociaal gedrag. Dat was weer even hard landen op Nederlandse bodem.

Maar het Flevolandse landschap maakt weer een hoop goed.

Ik ging samen met mijn zus naar de voorstelling Fanny en Marius van Theatergroep Suburbia op het prachtige stadslandgoed De Kemphaan in Almere.

Helaas is deze voorstelling alweer afgelopen, maar eind augustus is Suburbia terug met een nieuwe locatievoorstelling van het stuk Blind date, naar de film van Theo van Gogh. 

Mijn zus bleef bij mij slapen en omdat ik geen extra bed heb, moest ze op de bank liggen. (dat wilde ze trouwens zelf, ik had haar ook naar huis willen brengen) Die moest ik eerst wel even ontruimen.....

Uhm, ja, veel troep om op te ruimen en weg te gooien.

En nu ligt de bank alweer vol met hele andere dingen. Maar daarover later meer.

Ik was een aantal avonden vrijwilliger bij Suburbia.

En een aantal middagen vrijwilliger bij Theatergroep Vis à Vis.

Ik ging lunchen bij Van der Valk Almere met mijn ex-overbuurvrouw Tineke.

Dat was heel gezellig en lekker. En de lunch kregen we niet op.

Ik haalde bij mijn dochter, die de volgende dag ook nog jarig was, haar ratjes op. Die logeren nu bij mij tijdens haar vakantie.

Ik stond achter de bar in de kantine van het park waarop ik woon. Ik moet dit 6 keer per jaar doen en 4 keer daarvan vallen in deze maand. Dan heb ik dat maar gedaan, maar het is wel vaak achter elkaar nu.

Ik was van plan om ook nog naar de Weversmarkt in Hoorn te gaan, maar door alle drukte heb ik dat maar overgeslagen. Wel jammer dat ik nu een paar medeblogsters niet gezien heb. En de rest van het leuks op die markt natuurlijk. Volgend jaar dan maar, hopelijk.

Afgelopen vrijdagavond stond ik weer achter de bar en in het begin was het helemaal niet druk. Dus daar begon ik maar aan een nieuw inktvisje. 

Verder dan dit kwam ik niet, want toen werd het opeens wel flink druk.

Toen ik klaar was, pakte ik mijn spullen in, zette die plus de rattenkooi in de auto en reed naar het huis van vrienden waar ik een weekendje zou passen op het huis en de dieren.

Dat was geen verkeerde timing, want zij hebben een zwembad en dat kwam goed van pas met het warme weer. Eigenlijk jammer dat ze gisteren weer thuis waren. ;-)

Ik zag ook de voorstelling HaRT van Vis à Vis.

Mocht je nog tijd, zin en geld hebben: ze spelen deze voorstelling deze week voor het laatst.

Het is zeker de moeite waard. Laat je verrassen op een van de komende mooie zomeravonden. Of op zondagmiddag. Dan kom je mij misschien tegen.

Tussen alle bedrijven door snoeide ik ook nog mijn druivenplanten. In de hoop dat de druiven dit jaar wel eetbaar (lees lekker) zullen zijn.

Ik heb jullie mijn tuinavonturen ook nog niet eens verteld. Misschien komt het daar nog van. Bergen onkruid heb ik verwijderd. Echte bergen.

Ik oogstte erwten uit eigen tuin. Die had ik als experimentje in een pot gezaaid en dat was erg goed gelukt, moet ik zeggen. Dus volgend jaar ga ik er meer zaaien. Want dit was mijn hele opbrengst.

Ik was nog net op tijd uit Zweden teruggekomen om nog een bosje pioenrozen te kunnen kopen en daar een weekje van te genieten. Die in mijn eigen tuin hebben helaas gebloeid toen ik er niet was. Tja, je kunt niet alles hebben als je van 2 walletjes wilt eten.

Vorige week ging ik ook nog even langs de kringloopwinkel. Jaja, ook om dingen weg te brengen deze keer.

Ik vond o.a. dit puzzeltje. Rara, naar wie zal ik dat eens sturen?

En kijk eens wat ik ook nog vond:

Een echte good old Magic Mary, aankleedpopje uit de jaren 70. 

Die MOEST ik natuurlijk hebben!

Uiteraard deed ik ook nog allerlei dingen waar ik geen foto's van heb.

En intussen ging Mevrouw Merel stug door met broeden.

Ik probeerde af en toe of ik foto's kon maken, maar ze zat werkelijk aan haar nest vastgeplakt en liet zichzelf en de kindjes voorzien van lekkere hapjes door Meneer Merel die daarmee af en aan vloog.

Maar gisteren had ik geluk. Het nest was onbeheerd. Dus ik klom snel op de trap met mijn camera en maakte een paar foto's van de kleintjes die eigenlijk al geen kleintjes meer waren.

Nog net op tijd.

Vanmorgen zat er eentje naast het nest.

Die viel een half uurtje later naar beneden en rende onder de heg met zijn moeder achter zich aan.

Ik hoop maar dat dat de bedoeling was en dat het allemaal goed gaat aflopen.

Tussen alle drukte door, was het af en toe even tijd voor pauze.

Met stukjes watermeloen.

Of met een koel drankje en een zomerboek.

O ja, de plantjes die erachter staan, kocht ik ook nog en zette ik in de grond. Man man, want ben ik een tuinierster geworden. Wie had dat ooit gedacht?