Prachtige nostalgie

Het is alweer een tijdje geleden dat ik bij een kringloopwinkel een boek vond voor maar 10 CENT!
Ik zag het liggen en ik dacht dat het leuk was om enveloppen van te maken. Ik wist toen nog niet eens wat het kostte, dat hoorde ik later pas bij de kassa.

Aan de buitenkant zag het er niet meer zo mooi uit, de omslag zit behoorlijk los en de achterkant is weg.
Ik deed het boek open

en zag al gelijk een mooie plaat. Die ik toen nog voor enveloppen wilde gaan gebruiken.

Ik bladerde verder en zag een nostalgisch titelblad:

en daarna een uitgebreide inhoudsopgave:

En toen ik nog verder doorbladerde, zag ik de mooiste platen voorbij komen:

Echt prachtig om enveloppen van te maken toch?
Maar ik denk echt niet dat ik dat ga doen. Ik vind de platen veel te mooi.
En er staat zo veel informatie in het boek, niet te geloven. Zoveel dingen die ik echt niet weet.


Met ook daarbij weer geweldige tekeningen.

Dus ik kan het echt niet over mijn hart verkrijgen om daarin te gaan scheuren of knippen.
Ik ga er gewoon af en toe heerlijk in kijken en lezen. Pure nostalgie.

Ik denk dat het boek uit de jaren 50 of 60 komt. Het doet me heel erg denken aan allerlei dingen die ik vroeger op school geleerd heb (en veel daarvan is nu achterhaald of bestaat gewoon niet meer) en aan de schoolplaten van toen.
Het is duidelijk uit het Zweeds vertaald. Dat staat nergens, maar is te merken aan de vaak letterlijk en dus krom vertaalde zinnen en ook aan de informatie die met een Zweedse invalshoek geschreven is.

Kortom: een geweldige kringloopschat om nog uuuuuuuuuren van te genieten.
Hoe gelukkig kun je worden van een aankoop van 10 cent?

P.S. Denken jullie eraan dat ik jullie gelukkig kan maken met haakpatronen van nostalgische randjes? Helemaal gratis zelfs!

Retro.... jeugdsentiment....

Op mijn Facebook heb ik een map met oude foto's. Daar zat ik daarnet eens doorheen te bladeren en toen zag ik deze weer:

Mijn slaapkamer uit 1973, nog thuis bij mijn ouders. Wat een hippe accessoires en kleuren!
Het kastje met gordijntje was eigenlijk een door mijn vader gemaakt poppenhuis.

En deze:

Mijn bruin-witte keuken, horend bij mijn zolderkamertje in Den Haag.

En tenslotte:

Onze huiskamer in 1984. Inmiddels woonden we niet meer op het zoldertje, maar in een echt huis in Voorschoten. Alles balibruin. Met heel veel planten en een zwart-wit tv-tje. 

De foto's zijn nogal slecht. Dat komt doordat ik ze gefotografeerd heb met mijn telefoon vanuit mijn foto-album. Misschien zal ik ze nog eens inscannen als ik tijd heb.

Ik zie op de foto's zoveel dingen die nog ergens moeten zijn.... retro in eigen kast.

Heb ik jullie deze al laten zien?

Naar aanleiding van mijn berichtje van gisteren, schoot mij te binnen dat ik een tijdje geleden, voordat ik dit blog had, een aantal foto's van een van mijn oude agenda's op Facebook had gezet.
Dat is pas nostalgie.

Kijk mee naar mijn agenda van 1973-1974 (en dat is er maar eentje van een hele stapel....):

Retrovondst uit eigen kast

Eerst wilde ik dit berichtje 'Retro uit eigen kast' noemen, maar dan wek ik waarschijnlijk verkeerde verwachtingen, hoewel mijn vondst voor mij wel een hoog retro-gehalte heeft.

Ik vond namelijk dit:

En dat is echt best wel oud.
Het komt namelijk uit het schooljaar 1978-1979, het jaar dat ik in het 2e studiejaar van de Pedagogische Academie zat. Hihi, klas 2c, het staat erop.

En wat zijn het dan?
Het zijn nog originele, ouderwetse stencils met daarin alle Basisbegrippen van de Nederlandse Taal op een rijtje. Dat kregen we toen nog, als PA-studenten, met de volgende toelichting:

Vooral dat 2e argument vind ik zo leuk: Wij moeten boven de stof staan! Ja, dat was toen nog.
Tegenwoordig hebben de aanstormende leerkrachten (althans in Nederland, ik schat dat in België wat hoger in, maar dat is maar een gevoel) daarin nogal wat manco's. (uitzonderingen daargelaten)

Nog helemaal met de hand getypt op een echte typemachine. Kom er nog maar eens om. ;-)

Het stuk was geschreven door de docent Nederlands A. Kuijpers. Hij was de vader van een van mijn klasgenootjes. En is vlak daarna helaas op vrij jonge leeftijd overleden. Mede daardoor is dit een echt historisch document.

En..... ik kan weer alles opzoeken over grammatica, ontleden enzovoort. Of ik dat uitgebreid ga doen, weet ik niet. Maar ik ga dit pakketje stencils in elk geval bewaren. (hoe kun je ook anders verwachten in mijn geval) Ik word gelukkig van zo'n vondst.

Binnenkort zal ik weer eens een echt 'retro uit eigen kast' berichtje plaatsen, want ik heb nog meer dan genoeg.

Grappige vondst

Gisteren vond ik deze Ariadne uit december 1975.

 

Ik bladerde er eens doorheen en zag leuke dingen. Dingen waarvan ik me afvraag of ze tegenwoordig nog wel gedaan worden, zoals kantklossen, macramé, weven en verven met planten. In die tijd heb ik me aan al die dingen zelfs gewaagd. :-)

Ook zag ik leuke ouderwetse advertenties, zoals deze:

Hihi, Biotex. Bestaat dat eigenlijk nog? Geen idee. Ik zal eens kijken als ik weer eens in de supermarkt ben.

Verder staan er reclames in het blad voor knoopkussen- en knoopwandkleedpakketten. En voor geborduurde schellekoorden. Tjee, wat gedateerd. Hoewel ik toen reuze trots was op mijn handgeknoopte wandkleed. Het heeft jarenlang prominent in de huiskamer gehangen. En nu ligt het waarschijnlijk nog op zolder.

Toch is niet alles ver over de datum. Want met de breipatronen (zie bijvoorbeeld de voorkant) en de gehaakte diertjes (o.a. zelfs een uil, hoe hip wil je het nu hebben?) zou je tegenwoordig ook nog zeer goede sier maken.

Ongeveer halverwege stuitte ik op deze advertentie:

En die herkende ik nog. Want destijds heb ik die pop besteld!

En hamster als ik ben, heb ik zowel de pop nog als de koker waarin die zat. In de koker zitten de patroontjes en de kleertjes die ik voor de pop gemaakt heb.

En de pop zelf zit op een plank in mijn rommelkamer. Met nog haar originele jurkje (wel met een vlek, zag ik) en rode schoentjes aan. Ik wist eigenlijk niet dat de pop al zó oud was. 

Toen ik de foto gemaakt had, dacht ik: wat ligt daar nou op de tafel? Ik keek eens goed en zag dat het haar van de pop was. Helemaal of bijna helemaal verteerd.

En toen ik aan de achterkant van haar hoofdje keek, zag ik dit:

Niet meer zo'n weelderige haardos als 36 jaar geleden dus.

Ik heb de pop maar snel op haar plekje terug gezet. Naast mijn Bella-pop uit 1969.
Wie weet krijg ik ooit een kleinkind dat er mee wil spelen. Met een nieuw pruikje zal deze Tina er waarschijnlijk weer prima uitzien. En dan kan ik weer kleertjes naaien. Zou leuk zijn toch?
En hoeveel kun je anno 2011 genieten van een oude Ariadne uit 1975? Ik ga maar eens kijken of ik er nog iets uit ga maken. ;-)