De reis is weer volbracht

Donderdagavond laat ben ik weer bij mijn huisje in Lelystad gearriveerd.

Voor wie wil lezen hoe de reis (met hindernissen) gegaan is, zal ik hier een verslagje schrijven.

Op dinsdag was het al de hele dag aan het sneeuwen en dat hield maar niet op. Er was zeker wel 10-15 cm gevallen. En het sneeuwde nog steeds toen ik woensdagochtend zou vertrekken. Daarom had ik besloten om zoveel mogelijk via de 'grote weg' te rijden, aangezien die het beste schoongehouden wordt.

Ik had geen haast om op pad te gaan, want ik zou maar tot Noord-Duitsland hoeven te rijden, aangezien ik daar een overnachting geboekt had. Dus ik was nog lekker bezig in mijn huis met onder andere een geschilderd kastje terug in elkaar te zetten toen mijn telefoon ging: Inger.

Ze vroeg of ik al onderweg was en ik zei: Nee, want ik doe rustig aan.

Ze zei dat ik daar dan maar blij om moest zijn, want er was een ernstig ongeluk gebeurd precies op de weg die ik van plan was te gaan rijden. En die weg was dus afgesloten.

Dit kon ik erover vinden op internet. Er staat o.a. in dat er 1 dode en 2 ernstig gewonden waren. De weg bleek de hele dag afgesloten.

Daarom besloot ik om een andere route te nemen. En dat betekende een route over kleinere wegen. En die worden minder goed schoongehouden. Nou, dat heb ik geweten....

Toen ik nog geen half uur onderweg was, was de weg zo glad dat ik maar maximaal 50 kon rijden. Daardoor werd ik wel een beetje zenuwachtig, want hoe lang zou dat nog duren?

En bovendien: zo prettig rijden is het nou ook weer niet op een spekgladde weg.

Gelukkig werd het na ongeveer een half uurtje beter en kon ik er wat meer vaart in zetten.

Ik reed de hele tijd door een soort kerstkaart, want er lag behoorlijk wat sneeuw.

Maar hoe zuidelijker ik kwam, hoe minder wit het landschap was.

Nog een keertje 'mijn straat'.

Hier moest ik even stoppen omdat mijn contactlens verwisseld moest worden. Die had er geen zin meer in. Gelukkig heb ik altijd een reserve bij me.

Eenmaal in de buurt van Lund was er bijna geen sneeuw meer te bekennen.

En zo kwam het dat ik over de eerste 200 km ruim 3 en een half uur deed. Niet echt opschieten dus.

Ik stopte even bij de McDonalds waar ik ook op de heenweg gestopt was. Ik wilde daar iets gaan kopen, maar er kwam helaas net een grote familie binnen die heel veel wilde bestellen. 

Dus ik ging maar gauw verder.

Nog 347 km te gaan.

Nu de Öresundbrug op vanaf de Zweedse kant.

En dan zie je dus het bord Danmark halverwege de brug.

In Nederland weten we wat files zijn, maar in Denemarken kunnen ze er ook wat van. Dit is in de buurt van Kopenhagen.

Van de Storebeltbrug kon ik geen foto maken, omdat ik toen mijn telefoon liet vallen. Dat was jammer, want er was juist zo'n mooie lucht op dat moment. :-(

Dat werd dus weer even stoppen op een parkeerplaats om mijn telefoon te pakken.
Ik zag dat ik de enige was die nog met sneeuw op het dak rondreed. Dus daar maar even een fotootje van gemaakt.

Het laatste stuk moest ik nog een paar keer stoppen omdat mijn cruise control dienst weigerde. En dat is vervelend, want ik ben daar heel erg aan gewend. Het rijdt zoveel makkelijker.
Het gebeurt wel vaker. Ik ben er ook al voor bij de garage geweest, maar die kunnen geen oorzaak vinden. En het is te verhelpen door even de motor uit te zetten en weer aan. Maar ja, daar moet je dus wel even voor naar een parkeerplaats. ;-)

Uiteindelijk kwam ik rond half 8 aan bij Ferienhof Budach, waar mijn bedje voor de nacht weer klaar stond.

Ik ben zo blij dat ik dit overnachtingsadres gevonden heb. Het is voor mij ideaal. Het ligt ongeveer halverwege de route, niet ver van de snelweg vandaan. En het is goedkoop.
Ik heb geen zin om meer dan 50 euro te betalen voor alleen een paar uurtjes slaap. En een luxe kamer heb ik ook niet nodig. Dit is helemaal prima voor mij.
En zeker zo in de winter, is in 1 keer rijden in je eentje eigenlijk geen optie.
Dus ik hoop de volgende keer weer hier terecht te kunnen.

Nou nou, dit is wel een heel verhaal geworden. Dus de andere helft van de reis zet ik wel even in een nieuw berichtje.

Geslaagd

Zoals vorige week al aangekondigd (na mijn 'vergeefse' reis naar Växjö), ging ik afgelopen dinsdag opnieuw op pad met onder andere de Erikshjälpen als doel.

Voor wie het nog niet weten: De Erikshjälpen (ik ken alleen die in Växjö) is voor mij de mooiste kringloopwinkel die ik ken. Met altijd de beste vondsten. 

Deze keer was de winkel gelukkig wel open en omdat ik er vrij snel na de openingstijd was, was het er behoorlijk druk. Inmiddels bleek er ook een verbouwing geweest te zijn, die de winkel alleen nog maar overzichtelijker heeft gemaakt. 

Ik begon bij de boeken, waar ik al goed slaagde in mijn zoektocht naar boeken voor anderen. Èn voor mezelf! :-) 

En maakte daarna mijn rondje door de rest van de winkel. Op de een of andere manier blijkt er dan altijd heel veel tijd voorbij gegaan te zijn. Raadselachtig......

Behalve de nodige huisraad en boeken, zoals gezegd, vond ik weer wat leuke dingetjes. Zoals....

Deze grappige gehaakte poppetjes in Zweedse kleuren die met een elastiekje met hun hoofdjes aan elkaar zitten. Nog geen idee wat ik ermee ga doen, maar dat zie ik nog wel.

En deze elandenknuffels:

Die zijn voor een vriendin van mij die elandenknuffels spaart.

Via internet was ik er achter gekomen dat er nog meer kringloopwinkels in Växjö zijn. Dus daar was ik wel benieuwd naar. Jammer genoeg gingen ze allemaal om 4 uur dicht, dus ik ben er nog bij eentje binnen geweest. De andere weet ik nu wel te vinden. Dus die zijn voor een volgende keer.

Hier een klein overzichtje van mijn laatste vondsten (afgezien van de nuttige dingen en de boeken):

Een paars gehaakt kleedje, een borduurwerk met leuke meisjes dat ik gewoon mee moest nemen, een kinderdekbedje voor het leuke stofje, een doosje met kraaltjes, een nieuwe tas uiteraard voor het handvat en een haakboek met o.a. deze grappige haakseltjes erin:

Geen idee of ik ooit zoiets ga maken, maar voor die 10 kronen moest ik het gewoon meenemen.

Al met al goed geslaagd.

Waar ik trouwens ook voor geslaagd was, was voor het examen 'Rijden onder zeer winterse omstandigheden'. Want man o man, wat was het weer bar. In Nederland zou het een complete verkeerschaos zijn geweest. Maar hier gelukkig niet.

Toen ik weer buiten kwam na mijn bezoek aan de Erikshjälpen, zag mijn auto er zo uit:

Wat trouwens nog grappig was: toen ik aan kwam lopen met mijn buit, kwam er een besneeuwde man naar me toe en hij vroeg of ik wist waar Mörners väg was. Dat wist ik toevallig, dus ik legde het hem uit. Maar het was best ver lopen en zulk lekker weer was het niet. Dus ik bood hem spontaan aan dat hij wel met mij mee kon rijden, want ik moest toch die kant op. Dat vond hij wel een goed plan. 

Dus ik maakte mijn auto schoon en hij bracht mijn karretje terug en daarna gingen we samen op weg. Hij moest naar een glasgarage om zijn auto op te halen waarvan de voorruit gescheurd (en vervangen) was. Dus daar heb ik hem even afgezet. Onderweg maakten we een gezellig praatje. En ik had het idee dat hij niet gelijk in de gaten had dat ik niet Zweeds was. 

Dat vond ik dan wel weer leuk. :-)

Na mijn kringlooprondje nog wat boodschappen gedaan en toen ik buiten kwam, was het alweer zo goed als donker.

En er lag veel sneeuw. 

En zoals jullie weten, is rijden in het donker hier sowieso al niet mijn hobby en zeker niet als het dan ook nog behoorlijk sneeuwt.

Dus ik was blij dat ik weer heelhuids thuisgekomen was.

Sneeuwwandelingetje

Hier zijn ze dan, de beloofde foto's van mijn wandelingetje door de sneeuw, in de buurt van mijn huis. Omdat het aan het eind van de middag was, zijn ze een beetje donker. Ik ga nog wel een keer als het zonnetje schijnt. ;-)

Hier zie je het buurtschapje waarin ik woon vanaf de ene kant. Mijn huis is het gele huis rechts.

Een hele groep vogels in een boom.

Hier zie je de buurtschap vanaf de andere kant. Mijn huis is het gele huis midden in beeld.

Mijn kersenboom. Ben heel benieuwd hoe die eruit ziet als hij bloeit.

De brievenbussen van mij en de buren.

Voor deze enorme wandeling heb ik ongeveer 100 meter naar links langs de weg gelopen vanaf mijn huis, toen terug en nog ongeveer 100 meter de andere kant op en weer terug. Toen kreeg ik koude voeten en werd het te donker om nog foto's te kunnen maken.  :-)

Beter dagje

Gisteren schreef ik dat ik mijn dag niet zo had. Nou was dat ook weer niet heel dramatisch hoor. Het viel alleen een beetje tegen. 

(ik zal hier onderaan nog even reageren op de reacties)

Vandaag begon mijn dag al heel erg vroeg. Zo rond een uurtje of 5.

Ik werd wakker van een hoop lawaai buiten. En zag door de gordijnen heen oranje zwaailichten. Wat zou dat nou toch zijn? 

Zou er vlak voor mijn huis een ongeluk gebeurd zijn? Nee toch?

Dus maar gauw even uit het raam kijken. En wat zag ik daar? 

Een typisch Zweeds verschijnsel dat ik alleen niet op deze tijd voor mijn eigen deur verwacht had: een sneeuwschuivende tractor!

Hoezo ik ben nog niet echt ingeburgerd?

Maar wat een tijd zeg. 5 uur! En ik was klaarwakker.

Het duurde een tijdje voordat ik weer in slaap viel.

En toen schrok ik pas rond half 10 wakker.

Ik keek weer uit het raam. Het zonnetje scheen. En je kon goed zien dat de sneeuwschuiver zijn best had gedaan.

Ik moest snel opschieten. Want Inger en Gert zouden om 11 uur komen om mij te helpen wat dingen te doen die ik niet alleen kan. 

En ik had in al mijn onnozelheid gezegd dat ik dan wel zou zorgen dat er tussen de middag iets te eten zou zijn.

Nadat ik dat eenmaal gezegd had, bleek dat voor hun 'tussen de middag' rond half 12 's morgens is. En dat ze dan gewend zijn om warm te eten..... tja. Dat was even schrikken.

Dus ik snel mijn bed uit, me aangekleed zonder te douchen en de keuken in.

Daar stond ik in plaats van te ontbijten een koolschotel klaar te maken. Terwijl het nog niet eens 10 uur was! 

Ik las op het blog van een andere Nederlandse die in Zweden woont (ben even de link kwijt), dat Zweedse mensen nooit te vroeg komen. Nou, Inger en Gert wel hoor. Om kwart voor 11 stonden ze al voor de deur. Gelukkig kon de koolschotel toen zo ongeveer de oven in.

En ja hoor, rond half 12 zaten we aan tafel. Ik had nog niet zoveel honger eigenlijk. ;-)

Terwijl wij zaten te eten, ging de bel. 

Daar stond een buurvrouw van de overkant met een bos bloemen en een envelop in haar handen.

Ze kwam namens het bestuur van de fritidsförening (vrijetijdsvereniging) van de buurtschap waar mijn huis in staat. En ze bood mij de bloemen aan en in de envelop zaten een kaart en een brief.

In de kaart stond

Welkom in ...... (ik ga maar niet de naam van de buurtschap online zetten). 

Je krijgt een jaar gratis lidmaatschap van de fritidsförening.

Het Bestuur.

Is dat niet ontzettend leuk?

De brief was een uitnodiging voor de jaarvergadering van de vereniging volgende week. Dus daar ga ik dan heen. Spannend.....

De rest van de middag hebben Gert en ik hard gewerkt en allerlei klussen geklaard.

Toen Inger en Gert rond half 4 weggingen, keek ik eens uit het raam van mijn 'werk'kamer.

En ik vond dat het er buiten heel mooi uitzag.

Veel te mooi om binnen te blijven. Dus ik ging snel nog even naar buiten en liep een klein rondje voordat de zon onderging.

Met mijn fototoestel. Dus morgen zal ik jullie een beetje mee laten genieten van mijn wandelingetje.

Nu nog even de antwoorden op de reacties van gisteren:
@Sil: Als je hier niet met sneeuw erop uit gaat, kun je de hele winter bijna niet weg. ;-)
En het is goed te doen hoor, zolang er maar geen ijs op de weg ligt.
@Susan: Waren we gezellig ongeveer tegelijk wakker. Ik hoop dat jij toch nog wat uurtjes geslapen hebt.
@Maren: Ik hoop dat je toch gaat komen. We zullen duimen voor een bereikbare plek.
@Bakmadam: Het boekje van Nalle Puh is megaschattig. Ik heb er gisteravond 2 hoofdstukken van gelezen. Zoveel schattiger dan de Disney-versie eigenlijk. En de pizza was ook erg lekker.
@Tante Jannie:  Het viel wel mee om stil te staan. Het was maar rond de 0 graden, dus niet zo heel koud. Ik had wel mijn motor afgezet. Maar het viel me op dat de Zweden voor en achter mij de hele tijd hun motor aan hadden staan. Dat vond ik eigenlijk raar. (vooral omdat ze hier zo milieubewust zijn)
@Juliëtte: Het valt mij inderdaad op dat er ook hier door vrachtwagens flink hard gereden wordt. Gelukkig lag de vrachtwagen van gisteren al in de kant voordat ik eraan kwam. Je wordt toch echt niet blij als dat vlakbij je gebeurt. Of erger. Zoals bij jullie blijkbaar. Balen hoor.
Ik hoop elke keer dat ik hier onder moeilijke omstandigheden rijd maar op het beste: een beschermengeltje. ;-)
@allemaal: Ja, ik was blij dat ik veilig thuis was gekomen en dat ik mijn jas weer schoon kreeg. En ik heb zeker genoten van de goede dingen van de dag. Vandaag ook weer.

Vandaag was niet mijn dag

Wat begon als een veelbelovende dag met een paar leuke plannetjes, verliep jammer genoeg niet zo leuk als ik gehoopt had.

Ik had voor vandaag een bezoekje aan Växjö gepland. Met als hoogtepuntjes natuurlijk de Erikshjälpen en de Kupan. In de hoop daar weer de nodige kringloopschatten te gaan vinden.

Het begon er al mee dat het flink sneeuwde. Ook nog toen ik op weg ging.

"Mijn" straat zag er vanmorgen zo uit:

Met iets meer sneeuw dus dan zaterdag.

Dat werd voorzichtig rijden. Maar dat gaf niet.

Op de grote weg naar Växjö was het over het algemeen goed te doen. Daar was duidelijk sneeuw geschoven en zout gestrooid.

Welgemoed ging ik op weg naar de Erikshjälpen. Maar toen ik daar aan kwam rijden, zag het er zo raar uit. Er stonden helemaal geen auto's. Wat zou er aan de hand zijn????

Dat wist ik snel. De openingsdagen zijn veranderd. Voortaan is de winkel op dinsdagmiddag open. 

Jammer jammer jammer. Volgende week beter dan maar.

Ik stapte weer in de auto en ging naar de Kupan, de kringloopwinkel van het Rode Kruis. Ook deze vind je overal en nergens in Zweden.

Die was gelukkig wel open. 

Het kostte wat moeite om een parkeerplaatsje te vinden, want het was druk.

Eenmaal binnen heb ik echt heel goed gezocht en overal meerdere keren gekeken. Maar toch vond ik bijna niks leuks.

Ik kwam weer naar buiten met maar 2 dingetjes.

Een lap stof van Ikea en een boekje over Winnie de Poeh, hier in Zweden Nalle (dat betekent knuffel) Puh geheten.

Volgens mij staan er de tekeningen in van de originele Engelse versie. 

Heel schattig.

Daarna ging ik boodschappen doen. En nog een nieuwe pot verf halen.

Daarvoor had ik de oude pot meegenomen om niet het risico te lopen dat ik met een andere kleur verf terug zou komen. Op zich heel slim natuurlijk.

Ware het niet dat blijkbaar de verf aan die oude pot nog niet helemaal opgedroogd was....

Met dit als resultaat:

Verf op mijn jas. Onderaan de mouw, bovenaan de mouw, op de ene voorkant en op de andere voorkant. :-(

Gelukkig heeft de stof een soort waxlaag. Dus ik hoopte dat ik de verf er nog af zou kunnen krijgen als ik snel thuis zou zijn en de verf nog niet opgedroogd.

Dat snel thuis zijn, zat ook even tegen. 

Ongeveer halverwege de weg naar huis stond ik stil. Bijna een uur. In het pikkedonker inmiddels en in een rij auto's waarvan ik niet kon zien hoe lang die was.

We stonden helemaal stil en ook van de andere kant kwamen helemaal geen auto's. 

En het sneeuwde en sneeuwde. Dus de laag sneeuw op de weg werd alsmaar dikker.

Na ongeveer een kwartiertje kwamen er blauwe zwaailichten vanaf de andere kant.

Dat bleek een ambulance te zijn.

Vervolgens weer een hele tijd niks.

In de loop van de middag had ik een pizza gehaald en daar maar een deel van opgegeten. De rest lag nog in de auto. En ik begon best weer een beetje trek te krijgen.

Net toen ik de pizza wilde gaan pakken, kwamen er opeens auto's van de andere kant. Een hele rij. En toen die ophield, begon de rij waarin ik stond in beweging te komen.

We mochten/konden weer.

Het bleek dat er niet zo heel ver voor mij een ongeluk was gebeurd. Aan de andere kant van de weg lag een vrachtwagen op zijn kant in de greppel.

Omdat er intussen veel sneeuw op de weg lag, konden we langzaam verder rijden. 

Zo duurde de reis al met al een uurtje langer dan ik gedacht had. 

Maar het leuke ervan was, dat er tijdens het wachten een hoorspel voor kinderen op de radio was. Over een egel en een mol die een uitstapje gingen maken. Nu had ik rustig de tijd om daarnaar te luisteren en ervan te genieten. Het was leuk om te merken dat ik gewoon het hele verhaal letterlijk kon verstaan. Zo heb ik toch nog mijn Zweeds geoefend terwijl ik stond te staan.

Ik was wel blij dat ik thuis was. Daar heb ik snel de boodschappen opgeruimd en mijn pizza opgegeten. 

En mijn jas heb ik gelukkig met terpentine weer schoon gekregen. 

Eind goed al goed dus maar.

P.S. De blogsters-ontmoetings-bijeenkomst staat even op een laag pitje. Er zijn een paar dames die een eventuele locatie hebben voorgesteld, dus daar ga ik eerst contact mee opnemen. Mocht er meer nieuws zijn, dan meld ik me daarmee.

Heb je nog niet laten weten of je eventueel ook van de partij wilt zijn? Doe het dan maar gauw. Hoe meer zielen hoe meer vreugd toch? En bovendien moeten er ook wel een aardig aantal mensen 'in principe' mee willen doen, aangezien er toch altijd de nodige mensen afvallen als er eenmaal een datum gepland staat. Ik vind zelf eigenlijk dat er toch wel ongeveer 15-20 mensen aanwezig moeten zijn. Of denken jullie daar anders over? Ik hoor alle reacties en tips en ideeën heel graag!

Sneeuw

Was vrijdag juist alle sneeuw verdwenen, behalve de bij elkaar geschoven sneeuwbergen langs de kant van de weg, is er 's nachts weer een beetje gevallen.

Dit was mijn uitzicht toen ik zaterdagochtend de gordijnen open deed:

Zo zag het eruit toen ik 'mijn' straat uitreed:

En dan vind ik het heel erg genieten dat dat gewoon zomaar 'mijn' straat is tegenwoordig.

Een stukje verder draaide ik de 'grote' weg op, richting Tingsryd-dorp waar de loppis van de Lions is.

En daar zag het er zo uit:

Druk hè?

Om de foto te nemen was ik trouwens even gestopt op een bushalte. Dat leek me veiliger.

Ik was goed geslaagd bij de Lions. 2 bedden, waarvan 1 met matras, 1 kast, 1 schoenenrek, 1 doosje met houten kralen en 1 zakje met bolletjes garen en een haaknaald.

Dat alles voor ongeveer 40 euro, inclusief thuisbezorgen direct na aankoop. Lucky me!

Vanmiddag scheen het zonnetje heerlijk. Dus ik ben even buiten aan de slag gegaan met het weghalen van takken van een veel te groot geworden conifeer en daarna met het schuren van een aantal dingen om te schilderen.

Het schilderen zelf heb ik maar binnen gedaan, want schilderen terwijl het vriest is vast geen goed idee.

Op vrijdag kwamen Inger en Gert trouwens even langs. En Inger was erg blij met haar col.

Voor degenen die nog niet zo lang meelezen hier en die benieuwd zijn naar wat 'loppis' nou precies is: lees even hier of hier. Dan wordt vast een hoop duidelijk.

Naar Zweden. De reis deel 2

Uitgerust en vol goede moed begon ik gisterenochtend aan de laatste helft van mijn reis naar Tingsryd. Ook deze keer weer niet zo vroeg. Haha, degenen die mij kennen wisten dat wel.

Eerst reed ik naar Handewitt, een plaatsje in Duitsland vlakbij de Deense grens. Daar zitten een aantal interessante dingen. Namelijk: een Lidl en een Aldi, vlak naast elkaar. En ik vind het zooo leuk om boodschappen te doen bij een Lidl of een Aldi in het buitenland, vooral in Duitsland. Daar hebben ze altijd allemaal dingen die we in Nederland niet hebben. 

Deze keer heb ik me beperkt tot alleen de Aldi.

Aan de overkant van de Aldi zit een benzinepomp. En de benzine is in Duitsland een heel stuk goedkoper dan in Nederland (en Denemarken en Zweden), dus daar nog maar eens mijn tank volgegooid.

Tenslotte moest ik nog even langs de Bordershop in het Scandinavian Park, ook in Handewitt.

Daar kun je allemaal dingen kopen die voor Scandinaviërs aantrekkelijk geprijsd zijn. Vooral drank dus. Maar dat had ik niet nodig.

Ik moest even kijken of ze pure Toblerone hadden. Die kun je in gewone winkels namelijk niet kopen om de een of andere vreemde reden. En mijn ex-Zweedse-buurvrouw is er gek op.

Gelukkig hadden ze het. Dus 2 doosjes meegenomen.

Op de parkeerplaats mijn kopje oploscapuccino uit een zakje gedronken met een lekker vers broodje  van de Aldi erbij. En om ongeveer 11.15 uur on the road again.

Het was zowaar droog en lekker rustig op de weg.

In het zuiden van Denemarken lag bijna helemaal geen sneeuw meer. Dat had ik niet verwacht.

Een stuk verderop hield ik een theepauze op een parkeerplaats langs de snelweg en daar lag nog wel behoorlijk wat sneeuw.

Na een paar uurtjes rijden kwam de Storebeltbrug in zicht. Het was toen zelfs mooi weer. De zon scheen.

Deze imposante tolbrug verbindt 2 delen van Denemarken met elkaar. Elke keer ben ik weer onder de indruk van dit prachtige staaltje bouwkunst.

Deze foto heb ik zelf genomen met mijn telefoon onder het rijden. Als je echt mooie en duidelijke foto's van de brug wilt zien, kun je beter even op de site van de brug kijken. Of even googelen.

Ruim een uur later kwam ik bij de volgende brug: de Öresundsbrug. Ook heel geweldig. Al was daar deze keer niet veel van te zien, want het was daar tamelijk mistig. 

Deze brug kennen jullie misschien wel van de TV-serie The bridge, die ik nog steeds eens moet gaan bekijken, want ik heb gehoord dat die erg goed is.

De brug verbindt Denemarken en Zweden met elkaar.

Ongeveer halverwege staat het bord dat de grens met Zweden aangeeft. Dat blauwe dingetje op de foto. ;-) Het geeft elke keer weer een speciaal gevoel als ik dat bord passeer.

Na ongeveer 10 minuten rijden in Zweden staat een McDonalds die 24 uur per dag open is. Dus daar ben ik even gestopt om een hamburgertje te eten en gratis te internetten. (uiteraard, hoe verslaafd kun je zijn)

Ik vond het grappig om het verschil te zien tussen de Zweedse en de Spaanse McDonalds.

Op Gran Canaria stonden er gewoon grote prullenbakken in de zaak waar alles tegelijk ingemikt kon worden. Zo niet in afvalscheidingsland nr.1 Zweden:

Het blijft elke keer weer verraderlijk dat je het gevoel krijgt dat je er bijna bent als je in Zweden bent aangekomen. Mijn huis staat echt heel erg in het zuiden van Zweden en dan is het vanaf waar je het land binnenkomt toch nog meer dan 200 km rijden.

En over die kleine 200 km doe je dan dus ook nog ongeveer 3 uur.

Misschien leuk om te weten: de McDonalds staat aan de Bronsgietersstraat. Heb je weer een beetje Zweeds geleerd. 

Vanaf de McDonalds begon het minst fijne stukje van mijn reis.

Het weer werd namelijk slechter en het werd vanaf ongeveer half 5 steeds donkerder. En rijden in het donker in Zweden is echt geen pretje. Zeker niet in het Zweedse spitsuur, waarin je toch regelmatig tegenliggers tegemoet komen die in je ogen schijnen, waardoor je gewoon helemaal niks ziet. Rijden op de gok dus, in de hoop dat je op je weghelft blijft en dat er geen dier uit de bossen langs de kant van de weg besluit om nu net even over te gaan steken.

Ik reed zelfs nog een tijdje achter een strooiwagen.

Ze strooien hier met zout vermengd met water, dus dat spat dan zo heerlijk op je voorruit. Joepie. Nog beter zicht. NOT.

Nou ja, om een lange 200 km kort te maken: ik ben aangekomen bij mijn huis. Niet echt in de relaxstand. Maar de aankomst maakte alles weer goed.

Het huis was warm, het licht brandde en er was een paadje naar de voordeur sneeuwvrij gemaakt.

Lang leve Inger en Gert!

Het was donker buiten, dus de door de vildsvin aangerichte ravage kon ik gisteren niet zien.

Daarover later meer.