Even naar de bibliotheek... en weer terug

Over mijn fietstochtje naar de bibliotheek in Ingelstad schreef ik vorige week al. 

Maar waar een heenweg is, is natuurlijk ook een terugweg. 

Ik haalde mijn bestelde boek op en zocht nog een paar andere leuke boeken uit. 

Daarmee ging ik voor de bibliotheek op een bankje zitten.

Alvast even mijn geleende boeken doorkijken met een flesje water en een appeltje erbij.

Jammer dat in het leerboek Zweeds dat ik besteld had heel veel bladzijden door iemand ingevuld waren. Zo is dat boek eigenlijk vrij waardeloos geworden. 

Gelukkig waren de andere boeken mooi.

Na de pauze ging ik weer op huis aan.

De route was goed bewegwijzerd. 

Eerst Ingelstad weer uit en terug het bos in.

Soms zijn het rare jongens hoor, die Zweden. Dat je op zo'n weggetje 70 mag.....

Niet dat ik überhaupt een auto tegenkwam. 

Wel dit, een stukje verderop langs het weggetje.

Ik heb geen idee wat hier nou precies de bedoeling van is. Toch eens navragen bij mijn Zweedse bekenden. 

Een groot deel van de route tussen Ingelstad en Tingsryd gaat over de oude spoorlijn. Die is ergens in de jaren 70 opgeheven en nadat alle rails e.d. verwijderd waren als fietspad in gebruik genomen. 

Langs de route zijn hier en daar informatiebordjes neergezet.

Op dit bordje staat dat je hier de trein kon laten stoppen door een houten bord met gele reflectoren omhoog te houden. Hier was geen officieel station. Die waren er wel op andere plaatsen langs de route.

Het was nog steeds prachtig weer. Fijn voor de boeren dat ze nog even extra konden hooien.

Straks in oktober gaat het seizoen voor de jacht op elanden weer beginnen. Overal langs de rand van open stukken en ook middenin de bossen worden de jachttorentjes alvast in gereedheid gebracht.

Langs de oude spoorbaan kom je deze stenen palen tegen.

Het getal geeft aan hoeveel kilometer de afstand tot Växjö is. 

Voor zover ik kon zien, staan alle palen er nog. Na elke kilometer eentje.

En verder maar weer langs bos en land.

Dit bord vertelt iets over het belang van de spoorlijn en over het station(netje) van Uråsa.

Dat is nu een woonhuis geworden.

Dit dier kwam wel dichtbij, in tegenstelling tot de hertjes.

Deze (volgens mij zwangere) poes lag lekker te genieten van de warmte van het weggetje.

Dat hadden deze slangen ook gedaan, maar daar was het niet zo goed mee afgelopen.

En verder maar weer.

Er kwam meer bewolking opzetten.

Daarom werd deze foto, genomen van een in het bos staande oude boomstronk met een prachtige grote paddenstoel eraan, nogal donker.

Naast de paddenstoel lagen de vleugels van een vogel.
Die waren waarschijnlijk niet zo lekker als het lijf. 

De stapel boomstammen waar ik op de heenweg ook al langsgekomen was, lag nu in het licht van de ondergaande zon.

Terug in het dorp Väckelsång kwam ik deze krat met appels tegen.

Gratis mee te nemen: onbespoten appels. Zelfs met zakjes erbij voor als je er meer dan eentje wilde.

Een stukje verderop hing dit briefje onder een perenboom.
Gratis peren plukken. Ook hier hingen er zakjes bij.

De appels liet ik in de krat. Daar kan ik er hier in het dorp al zoveel van plukken en/of rapen. 

Maar ik nam wel een paar peertjes mee. Die heb ik gekookt en in de vriezer gelegd, want om zo te eten vond ik ze te klein en niet zo lekker. Later maar eens kijken wat ik daarmee ga doen.

En zo kwam ik weer thuis na een tocht van ruim 40 kilometer. Met mijn boeken en de peertjes. 

Het was een mooie tocht. Voor herhaling vatbaar.

Dieren van het Natuurpark Lelystad

Om te beginnen wil ik even zeggen dat ik het ontzettend leuk vind dat een aantal van mijn ouwe trouwe lezers mij weer gevonden hebben sinds mijn 'herstart'. Heel erg bedankt voor jullie reacties. 

Ik doe mijn best om weer wat meer blogleestijd in te bouwen, zodat ik ook wat vaker bij jullie langs kan komen.

Maar dan nu mijn verhaaltje van vandaag. Of eigenlijk gaat het alweer over afgelopen zondag. 

Toen was ik namelijk naar het Natuurpark Lelystad gegaan om te proberen foto's te maken van de 'trekvogel ooievaar' voor mijn wekelijkse Photochallenge. Het resultaat daarvan zagen jullie gisteren. 

Dat was alleen maar 1 foto van een ooievaar.

Ik maakte er nog veel meer foto's. Niet alleen van ooievaars, maar ook van andere dieren en planten. 

Een aantal daarvan zal ik jullie laten zien.

Een beetje bijzondere zwaan, met een gele snavel. Dit zou een Kleine zwaan of Wilde zwaan moeten zijn.

Edelherten

2 wilde zwijnen vrouwtjes

Een reiger die zich probeerde te verstoppen.

Op hetzelfde moment dat de reiger achter het riet vandaan kwam, kwam er een koppie boven water van een otter.

Een nieuwsgierige otter die mij even van dichterbij kwam bekijken.

Het Natuurpark Lelystad is gratis te bezoeken. Als je begunstiger bent van het Flevolandschap is het parkeren gratis. 

Zo niet, dan kost dat een paar euro. 

Er zijn heel veel bijzondere dieren te zien. Er is ook een bezoekerscentrum en restaurant.

Het leven is zwaar.....

Ik pas op een huis

en op heel veel dieren

2 honden

een ren vol kippen

konijnen en een cavia

een ontzettend schattige witte cavia

nog een paar konijnen

nog een paar cavia's

Plus 3 katten, maar die zijn de hort op, dus daar kon ik geen foto van maken.

En dan is het ook nog behoorlijk heet, dus ik heb het hartstikke zwaar...... ;-)

Gelukkig kan ik hierin bijkomen.

Ja, ik heb een heeeeeel zwaaaaar leven.

Mijn 'huis'dieren

Als je aan de rand van een bos woont en een tuintje hebt dat door de vorige bewoners nogal verwaarloosd is, dan heb je niet alleen veel te doen (waar jullie al wat voorbeelden van hebben kunnen zien), maar ook heel veel te zien.
En sinds ik in maart de cursus natuurfotografie gevolgd heb (was weliswaar slechts een startcursus van 3 lessen, maar toch) hou ik mijn camera steeds vaker in de buurt en kijk ik met andere ogen naar wat er in de wereld te zien is.

Dan valt het me op dat er niet alleen heel veel planten in de tuin staan, maar dat er ook veel verschillende dieren langskomen. Sommige dieren wonen er zelfs.

Ik zal jullie er een paar laten zien. En dat zijn alleen nog maar de dieren waarvan het me gelukt is om ze op de foto te krijgen.

Elke dag zat er een duif in de boom achter mijn tuin. Steeds op dezelfde tak. In mei was het steeds vaker dat er een duivenpaartje zat in plaats van eentje. Op 19 mei betrapte ik ze zelfs terwijl ze zaten te knuffelen. En nu zie ik er steeds maar weer eentje. Niet meer op dezelfde tak, want daar zitten nu teveel bladeren. Die duif (ervan uitgaande dat het steeds dezelfde is) zit nu telkens als de zon schijnt op het topje van een conifeer.

Ik denk dat er ergens in de buurt een nest is.

In mei vertelde ik jullie ook al over de merel die tegen de tuindeur was aangevlogen.

En dat gelukkig overleefde.
Misschien was hij het wel die ik later zag met een jonkie dat druk gevoerd werd.

En terwijl pa achterin de tuin het ene kind aan het voeren was, zat er een broertje of zusje vlakbij mij. Kennelijk hadden zij al die tijd al een nest in de coniferenhaag. En zag ik ze nog net op de laatste dag dat ze daar woonden. Want daarna waren ze spoorloos.

Natuurlijk wonen er niet alleen vogels in de buurt. Ook muisjes zie ik regelmatig.
Hier zit er eentje aan een oude broodkorst te knagen.

En toen er nog een kaper op de kust kwam, zag ik zelfs een heus muizengevecht.

Net alsof zo'n hele korst niet genoeg is voor met zijn tweeën.
Ik hoop alleen 1 ding en dat is dat de muisjes wel buiten blijven. Want ik vind ze schattig, maar niet als ze eenmaal binnen komen. Dan vind ik ze alleen maar vies.

Ik liet ook het nestkastje waarin het nestje van de pimpelmeesjes zit al zien. Vlak daarvoor zit een dode druiventak, die ik expres heb laten zitten, omdat de vogels deze als tussenstation gebruiken. En op de plek waar ze steeds landen en om zich heen kijken, ziet het er nu zo uit.

Het superschattige nestje van de tjiftjafs hebben jullie ook al eerder gezien.
Als ik thuis ben, kijk ik er een paar keer per dag in.
De kleintjes zijn vaak alleen thuis. Pa en ma hebben het druk met eten halen.
En tot mijn verbazing zag ik vanmorgen dit:

Er lag een piepklein eitje voor de ingang, tussen de kleine vogeltjes.
Zou dat nou een nieuw eitje zijn? Of een oud eitje dat niet uitgekomen is? Wie het weet, mag het zeggen.
De vogeltjes zelf zijn al gegroeid sinds ik ze dinsdag ontdekte en voor het eerst zag.

Ze zijn ook niet meer zo kaal en doorzichtig.

Gisteren was er weer een vogeltje een beetje dom. Die vloog niet tegen de tuindeur aan, maar erdoor naar binnen. Paniek!

Want: helaas, door dat raam kon het niet meer naar buiten. Dus ik heb het vogeltje gevangen met hulp van een theedoek, het even belerend toegesproken en daarna buiten losgelaten.
Het zou zomaar een van de ouders van de tjiftjafbaby's geweest kunnen zijn.

Tenslotte kun je in mijn tuin nu ook wat minder schattige diertjes vinden: meelwormen.

Ik heb een heel bakje vol gekocht bij de dierenwinkel en ik leg er telkens een aantal op een omgekeerde emmer vlakbij de vogelnestjes. In de hoop dat ik daarmee de vogels lok en ze eindelijk eens van dichterbij op de foto kan krijgen.
Steeds zijn de meelwormen na een tijdje verdwenen. Maar ik heb er nog geen vogel bij gezien.
Ik hoop wel dat de meelwormen opgegeten worden en zich niet gaan verpoppen en dan kevers worden. Want een lading meeltorren in de tuin lijkt me nou weer niet zo leuk.

Ik had ook nog foto's van een vlinder, een vlieg en een bij. Maar die zal ik jullie besparen. Too much is ook niet de bedoeling. Ik hoop dat jullie dit al niet teveel vinden.

Soms sla ik misschien nogal door.
Vanmiddag heb ik bijvoorbeeld 71 foto's (ja, way too much waarschijnlijk) van mijn tuintje en wat daar zoal in staat en te zien is op mijn Facebook gezet. Toevallig heb ik een paar vriendinnen waarmee ik via Facebook tuinactiviteiten uitwissel, dus vandaar.
Het fotoalbum is openbaar, dus als je wilt kun je het bekijken, ook als je geen Facebook-account hebt. Je hoeft zelfs geen 'vriend' met mij te zijn. Dus vind je dit stukje nog niet teveel en wil je meer zien: be my guest.

Vandaag zou ook de uitslag van mijn give-away zijn, maar dat stel ik maar even uit tot morgen.