Goede tijden, slechte tijden.....

Vandaag precies 5 jaar geleden ontplofte mijn mailbox. Wat was er aan de hand????

Heel veel mensen hadden gehoord over het inktvisjesproject in Zweden, waar ik toen inktvisjes voor inzamelde en zelf haakte. En ze wilden het ook naar Nederland en Vlaanderen halen. 

Zo sprong ik in het diepe om het allemaal een beetje aan te sturen en grote chaos te voorkomen.

Geen idee waar ik aan begonnen was.

Maar met vallen en opstaan zijn we nu zomaar 5 jaar verder.

Duizenden inktvisjes zijn er inmiddels gehaakt en uitgedeeld. Dus duizenden kindjes en hun ouders en verpleegkundigen geholpen om moeilijkheden beter te doorstaan.

Dat vind ik wel een nieuw blogje waard. Misschien een mooie kans om hier (weer?) een nieuwe start te maken, want eigenlijk mis ik het bloggen nog steeds. Ik heb de laatste jaren teveel andere dingen aan mijn hoofd gehad om er tijd voor te maken. 

In het begin kostten de inktvisjes mij heel veel tijd, zo'n 50-60 uur per week. Gelukkig zat ik toen in de situatie dat dat kon. Later werd dat gelukkig minder, maar tot de dag van vandaag ben ik er elke week wel een tijdje mee bezig. Er gebeurt nog steeds van alles.

Hopelijk zijn de grote drama's (zoals oeverloze discussies over regels, inzet van ons concept voor marketingdoeleinden, ziekenhuizen en de pers benaderen met leugens over onze inktvisjes en het zich van ons afscheiden met medeneming van ziekenhuizen door een ambassadeur met commerciële bedoelingen) nu voorbij en blijft de boel stabiel.

Mocht er zich weer iets bijzonders voordoen (je weet maar nooit) dan zal ik me opnieuw met hart en ziel inzetten om te strijden voor de basis onder ons project:

Inzet voor een goed doel zonder dat je er iets voor terug verwacht en zonder geldstromen. 

Dat is voor mij de reden om mij nog steeds voor de inktvisjes in te zetten, want waar vind je dit nog? Bijna overal gaan goede doelen met geldacties gepaard en verdwijnt er geld aan van alles dat niks met het doel te maken heeft. 

In onze Facebook-groep loopt nu alles op rolletjes. 

We hebben regels en de mensen houden zich eraan. 

We hebben veel enthousiaste haaksters die hun prachtige inktvisjes laten zien en elkaar verder helpen bij vragen. 

En we hebben de dagelijkse koffiehoek, waar iedereen die dat wil gezellig met elkaar kan babbelen over van alles en nog wat, alsof ze bij elkaar op de koffie zijn. Voor veel mensen is dit een stuk(je) van hun sociale leven. 

Op die manier is ons project veel meer geworden dan alleen iets voor de kindjes, hun ouders en de verpleging.

Vanuit de koffiehoek en de groep zijn vriendschappen en haakclubjes ontstaan.

Mensen hebben door de inktvisjes veel meer gevonden dan een leuk dingetje om te haken.

En dat vind ik geweldig.

Het is jammer dat er nog steeds ziekenhuizen zijn die niet (meer) met ons mee willen doen, omdat ze bang zijn voor ziekteverwekkers bij de kindjes. 

Wij nemen onze taak voor wat de hygiëne betreft zeer serieus en hebben een heel streng protocol voor reinigen, drogen, verpakken en bewaren. 

Er zijn inmiddels in de hele wereld duizenden en duizenden inktvisjes bij kindjes gelegd en er is nog nooit ook maar 1 ongeluk gebeurd. Dat zou toch vertrouwen moeten geven.

Mocht er een ziekenhuis zijn dat toch eens serieus met ons in gesprek wil, dan juich ik dat van harte toe. Elk ziekenhuis waar kindjes 24/7 onder toezicht staan van apparaten en/of mensen is bij ons welkom. 

Wij leveren inmiddels ook inktvisjes aan Kinder IC-afdelingen, dus niet alleen aan neonatologie. 

En dat alles tot grote tevredenheid. 

Op naar het volgende lustrum!

Met grote dank aan iedereen die zich op welke grote of kleine manier dan ook inzet voor ons project.

Laatste keer de Parelvisjes?

Eigenlijk is dit blogje zonde van mijn tijd en energie, maar ik kan het toch niet zomaar laten gebeuren dat ik er door verschillende mensen van de Parelvisjes van beschuldigd word dat ik dat project heb laten mislukken. En erger nog: dat ik Daniëlle Conen bedreigd heb en allerlei dingen heb gedaan onder een valse naam.

Dat ik geen fan was en ben van Daniëlle Conen en haar Parelvisjes is geen geheim.

Maar alles wat ik ooit te zeggen had, heb ik onder mijn eigen naam en/of op dit blog (waarvan iedereen weet wie erachter zit) geschreven. 

Ik heb Daniëlle Conen gemaild en pb's gestuurd via Facebook. 

Dat zij dan besluit om geen antwoord meer te geven en mij op Facebook te blokkeren, is haar keuze.

 Ik ben nooit onder een valse naam lid geworden van de Facebookgroep van de Parelvisjes, zoals zij wel heeft gedaan bij de inktvisjes. Geen idee met wat voor doel, want bij ons mag iedereen gewoon lid zijn en meelezen met alles, zolang de groepsregels maar in acht genomen worden.

Ik heb nooit ziekenhuizen, tijdschriften en websites gemaild met leugens over de Parelvisjes.

Daniëlle Conen vond het wel nodig om zoiets te doen. Zij heeft vieze knuffels laten onderzoeken in het laboratorium van het VUmc en de uitslagen van dat onderzoek overal en nergens naartoe gestuurd en daarbij gesuggereerd dat zij inktvisjes en earlybirds had laten onderzoeken met schrikbarende resultaten als gevolg.

Het heeft mij ontzettend veel tijd en energie gekost om in contact te komen met degene die het onderzoek gedaan had om vervolgens van hem te horen dat hij niet wist waar de onderzochte knuffels vandaan kwamen. En om 'onze' ziekenhuizen en allerlei media ervan te overtuigen dat het rapport niet over de inktvisjes ging. 

Helaas is dat niet eens overal gelukt, dus deze 'fijne actie' van Daniëlle Conen heeft aardig wat schade aan ons project aangericht. En wie zijn daar de dupe van? De kindjes die nu geen inktvis meer krijgen.

Nu heeft zij de stekker uit haar stichting getrokken met allerlei zielige verhalen in haar Facebookgroep.

Daniëlle wil hier geen namen noemen, maar in de reacties onder dit bericht wordt door diverse mensen naar mij verwezen. Met name Ria Hoornweg, Cisca van Driel en Mariëlle van den Brand zijn er heilig van overtuigd dat ik alle onheil bij de Parelvisjes heb aangericht. En Daniëlle doet geen enkele moeite om het tegen te spreken.

(Ik heb printscreens beschikbaar.)

Nee dames, ik ben niet degene die de Parelvisjes te gronde heeft gericht. 

Dat heeft Daniëlle Conen echt zelf gedaan. 

Daniëlle kwam bij de Earlybirds vandaan. Zij kon zich daar niet vinden in de werkwijze en begon voor zichzelf. In eerste instantie met gehaakte visjes die een afgeleide waren van de birdjes en dus eigenlijk ook van de inktvisjes. En in eerste instantie ook gericht op dezelfde doelgroep: couveusekindjes. 

Alleen waren haar visjes beter.

Al snel bleek dat de ziekenhuizen niet stonden te springen om met haar in zee te gaan. 

Toen is ze haar doelgroep gaan uitbreiden, het patroon gaan aanpassen, werd het enkele visje een pakketje met een zeer geheime inhoud, begon ze met leugens verspreiden over de hygiëne van birdjes en inktvisjes, haalde Kim-Lian erbij voor een liedje en kwam als klap op de vuurpijl met een geweldig boekje voor de kinderen. 

Vele malen vroeg zij in haar Facebookgroep en op haar website om geld. Want zij had veel geld nodig voor haar 'speciale reinigingsproces' (om vervolgens de visjes aan de keukentafel te gaan verpakken) en voor het laten drukken van het boekje.

Hoe vaak zij ook om geld vroeg, het kwam niet. 

Dus een tijdje geleden (december 2015) kwam dit bericht:

 Wat ze ook probeerde, geld kwam niet. En de ziekenhuizen stonden ook niet in de rij.

Er restte dus nog maar 1 ding: stoppen. En dat is nu gebeurd. 

Maar ga daar niet bij vertellen dat dat mijn schuld is.

Beginnen aan een project zonder goed na te denken, geen antwoord geven op vragen over wie er achter je stichting zitten, leugens verspreiden over andere projecten, geen inzage geven in de financiën van je stichting en mensen blokkeren en uit je groep zetten die je niet naar de mond praten, dat zijn de redenen waardoor het niet gelukt is om je project van de grond te krijgen.

Steek je hand in eigen boezem, Daniëlle, in plaats van steeds maar naar anderen te wijzen.

Tenslotte: afgelopen weekend kwam ik er via via achter dat er een Facebookpagina bestond met de naam 'Parelvisjes de waarheid'. Daar werd van alles en nog wat beweerd over Daniëlle Conen en haar stichting. 

De beheerders van die pagina verscholen zichzelf achter een alias. En weer werd mijn naam daar genoemd als degene die achter die pagina zat.

Ik ben daar zelf gaan zeggen dat ik dat niet was, maar dat geloofden ze niet.

Ik heb daar zelf aan de beheerders gevraagd om hun namen bekend te maken, maar dat deden ze niet. 

Dit was het enige antwoord:

Later op die dag is deze groep uit de lucht gehaald. 

Door Facebook of door de beheerders zelf, dat weet ik niet.

Maar het mag duidelijk zijn dat ik er niks mee te maken had. En dat de vijandschap uit de eigen (ex)gelederen van de Parelvisjes kwam.

Ik heb niemand bedreigd, ik heb me nooit verscholen achter een alias, ik heb geen leugens verteld over de Parelvisjes. Ik heb alleen geprobeerd om de leugens van Daniëlle Conen tegen te spreken. En dat alles altijd onder mijn eigen naam en voor iedereen zichtbaar.

Ik hoop dat dit de laatste seconden zijn geweest die ik aan de Parelvisjes heb hoeven te verspillen.

Ik zet mij in voor een prachtig project, dat uit zichzelf van de grond is gekomen en waar geen cent geld van derden bij omgaat. Onze inktvisjes, die aan hoge veiligheidseisen voldoen en volgens een heel streng hygiëneprotocol behandeld worden door onze zeer serieuze ambassadeurs (die dat ook allemaal in hun vrije tijd en op hun eigen kosten doen), zijn heel veel kindjes in de deelnemende ziekenhuizen tot hulp in een moeilijke periode in hun leven. En maken daardoor de verpleegkundigen blij, doordat zij minder vaak belastende handelingen bij de kindjes hoeven te doen. En ze steken de ouders een hart onder de riem.

Dat is waar ik mijn energie en tijd aan wil besteden. Zonder enig ander belang.

Inktvisjes: ouderwetse liefdadigheid in zijn zuiverste vorm.

Het bestaat nog. En daar ben ik blij om.

Mocht je ergens tegenkomen dat ik ervan beschuldigd word de Parelvisjes om zeep te hebben geholpen, zou je dan s.v.p. willen verwijzen naar dit blogje? Dit is de link:  http://aankleedpopje.blogspot.nl/2016/02/laatste-keer-de-parelvisjes.html
Bedankt voor je hulp.

Aanvulling d.d. 26 februari 2016:
Toch nog een paar minuten van mijn tijd.....
Wat bijzonder, een paar dagen na het stoppen met de Parelvisjes gaat mevrouw Conen weer vrolijk verder. Kennelijk wegen alle bedreigingen toch niet zo zwaar......
Nu gaat ze geld inzamelen zonder een stichting of vereniging te zijn.
We gaan het allemaal beleven.
De eerste leugen is trouwens alweer verteld: wij zijn nooit gestopt met Hardenberg. Onze ambassadeur daar is van de aardbodem verdwenen en op mijn poging om met het ziekenhuis in contact te komen, heb ik nooit antwoord gekregen. Zucht......
En zegt ze hier nou dat ze een speciale account gaat aanmaken om mee deel te nemen aan het doorstartproject? Een alias? Alweer een alias?
Ik kan er met mijn pet niet bij. 

Aanvulling d.d. 1 maart 2016:
De Parelvisjes is niet meer.
Zowel de website als de Facebook-groep zijn uit de lucht.
Take Care is de nieuwe Facebook-groep geworden.
En Daniëlle? Die zie je daar niet meer. Wel ene Manon Doldersum. Afgelopen zaterdag lid geworden van Facebook en tegelijk degene die alle beheerders van Take Care heeft toegelaten.
Ik denk er het mijne van......

Aanvulling d.d. 3 maart 2016:
Manon Doldersum is niet meer zichtbaar bij Take Care.
Mariëlle van den Brand is helemaal niet meer op Facebook terug te vinden.

De Parelvisjes

Dan denk je dat er na ruim een jaar inktvisjes voor couveusekindjes toch zo langzamerhand een einde gekomen zal zijn aan de rij van mensen die op de een of andere manier willen meeliften op het succes ervan.

Maar nee hoor, er is weer een nieuwe ster aan het firmament. De Parelvisjes. 

Samen met een aantal ambassadeurs volg ik deze club (of liever gezegd: clubje, want het is eigenlijk maar 1 persoon met een paar steeds wisselende hulpjes) al sinds ze online verschenen, ruim een half jaar geleden ongeveer.

Tot nu toe bleef het daar beperkt tot een Facebookgroep waar wat vaag over de stichting werd gedaan. 

Duidelijk werd in elk geval: 

a. dat er visjes worden ingezameld. Parelvisjes, een soort combi tussen inktvisje en earlybird. Uiteraard van hetzelfde materiaal en met ongeveer dezelfde eisen. Gratis gehaakt en opgestuurd door goed bedoelende haaksters.

b. dat deze visjes in vage pakketjes gestopt worden en dan aan zieke en te vroeg geboren kinderen in deelnemende ziekenhuizen gegeven.

c. dat er geld ingezameld wordt in de vorm van sponsorgelden en door verkoop van de pakketjes (à € 13,95 excl. verzendkosten) voor kinderen in de niet-deelnemende ziekenhuizen.

d. dat er geld wordt uitgegeven aan allerlei promotiemateriaal. 

Absoluut niet duidelijk werd:

a. waar en aan welke kinderen er al pakketjes zijn uitgedeeld.

b. wat er nou precies in die pakketjes zit behalve een visje en een kleurplaat

c. hoeveel geld er omgaat bij de stichting
d. waar en hoe er precies onderzoeken zijn gedaan en welke deskundigen er bij de stichting betrokken zijn.

Als je de voorzitster van de stichting (Daniëlle Conen) een vraag stelt over wat dan ook, krijg je nooit antwoord. 

Maakt niet uit waar of hoe je je vraag stelt. 

Kortom: nogal vaag allemaal.

Nu is er sinds kort ook een website van deze stichting online gekomen. En daar wordt het wel heel bont gemaakt.

Lees en huiver: http://www.deparelvisjes.nl/nieuwsbericht-test/****

Hoeveel leugens, halve waarheden en zichzelf tegensprekende teksten kan een mens op 1 pagina schrijven?

**** Dit bericht is inmiddels verwijderd van de website van de Parelvisjes, wat maar goed is ook.
Maar hier kun je het nog lezen.

Naar aanleiding van de lichte paniek die in de Facebookgroep van de inktvisjes ontstond op grond van dit bericht, heb ik daar het volgende geschreven. En dat wil ik hier graag herhalen voor iedereen die op zoek is naar meer informatie over de stichting De Parelvisjes. 

Bezint eer ge begint. 

Eigenlijk ben ik blij dat Tessa xxx dit bericht hier geplaatst heeft. Dat geeft mij namelijk de kans om erop te reageren.

Wij hebben deze stichting namelijk al een tijdje in het vizier en daarbij vallen een paar dingen op:

1. als je deze 'mevrouw' een kritische vraag stelt, krijg je geen antwoord.

2. als je vraagt naar namen van ziekenhuizen, artsen, onderzoekers enzovoorts, krijg je geen antwoord.

3. als je vraagt naar de onderzoeken zelf en hoe en waar die gedaan zijn, krijg je geen antwoord.

4. ze verwijst in dit artikel op haar website naar een brief die verspreid wordt/werd door het ziekenhuis in Zwolle. In deze brief staan aantoonbare leugens. Ik heb n.a.v. die brief namelijk zelf contact gehad met Zwolle en daar is gebleken dat er helemaal geen onderzoek is, waarop Zwolle hun brief en beweringen baseert. Ze baseren zich alleen op 'literatuuronderzoek'. Ik kan je de bewijzen hiervan laten zien.

5. als er al onderzoek naar inktvisjes gedaan zou zijn, kan dat nooit met een van onze inktvisjes geweest zijn. Onze ambassadeurs keuren en verpakken alleen inktvisjes voor hun eigen ziekenhuizen. En in geen enkel van die ziekenhuizen is ook maar iets negatiefs uit een onderzoek van een inktvis gebleken. Denk je echt dat het ziekenhuis waarbij dat het geval zou zijn nu nog zou meedoen aan ons project? En dat ze mij er dan niet van op de hoogte gesteld zouden hebben? No way!

6.deze 'mevrouw' beweert dat haar visjes steriel aangeleverd worden en dat ze daarna ook in de couveuse nog bacterievrij zullen blijven. Ik denk echt dat ze de Nobelprijs gaat winnen als dit haar lukt. Dat kan namelijk helemaal niet. Zodra een steriele inktvis (of wat voor knuffel dan ook) bij een kindje in een warme, vochtige couveuse wordt gelegd, zit deze binnen een uur vol met bacteriën. Van het kindje zelf. De genoemde bacteriën draagt elk mens (ook een couveusekindje) namelijk bij zich. En juist in zo'n warme vochtige omgeving ontwikkelen die bacteriën zich razendsnel. Dus na een uurtje in de couveuse zijn haar visjes net zo vol met bacteriën als onze inktvisjes. Het is dus aan het ziekenhuis en aan de ouders hoe schoon ze omgaan met alles wat in de couveuse ligt. Dus het kindje zelf, de kleertjes, luiers, doekjes, dekentjes, knuffeltjes enzovoort.

7. wat ook heel grappig is, is dat ze de inktvisjes afkraakt en zegt dat er geen wetenschappelijk bewijs is voor de werking ervan, maar tegelijk wel die inktvisjes na-aapt. Dus haar visjes, met dezelfde werking, helpen wel en die van ons niet?

8. ze beweert dat de inktvisjes alleen voor de sier bedoeld zijn en om de ouders en de verpleging een goed gevoel te geven. Daarom wordt aangeraden om de eventuele knuffeltjes alleen aan de buitenkant van de couveuses te bevestigen. Maar op haar eigen foto's liggen de visjes wel bij de kindjes.

9. de staarten van haar visjes zijn zo dik dat een gemiddeld couveusekindje daar helemaal niets mee kan. Wij proberen onze inktvisjes juist tentakels te geven waar kleine handjes houvast bij kunnen vinden, zodat ze de tentakels grijpen in plaats van de slangen. Natuurlijk sluit dat niet uit dat er toch nog aan slangen getrokken wordt.

10. het gevaar van het in de mond steken van een tentakel is ons ook bekend. Maar zoals Tessa xxx hierboven ook al aangeeft: die kleintjes zijn daar eigenlijk nog helemaal niet toe in staat. Voor alle zekerheid zeggen wij erbij dat onze inktvisjes geen speelgoed zijn, maar hulpmiddelen voor kindjes die continu onder toezicht staan. Natuurlijk betekent dat niet dat er 24/7 een verpleegster naast de couveuse staat te kijken. Daar zijn apparaten voor. En als er ook maar even iets aan de hand is in een couveuse, gaat er direct van alles piepen en mag je aannemen dat er gelijk iemand komt.

Voor thuis vertellen wij de ouders (schriftelijk) om hun kindje nooit alleen te laten met een inktvis.

Voorlopig wil ik het hier maar even bij laten, hoewel ik nog wel meer te vertellen heb over deze stichting.
Iedereen mag (ook nu weer) haken voor welk goed doel dan ook. Maar voordat ik voor deze stichting zou gaan haken, zou ik me nog eens flink achter de oren krabben en de voorzitster van de stichting met een aantal zeer kritische vragen bestoken. Niet alleen over de visjes, maar ook over de rest van het pakket, de ziekenhuizen, de onderzoeken en de financiën van deze totaal ondoorzichtige stichting.
Ik vrees dat je nergens antwoord op krijgt.

1 jaar inktvis-opperhoofd

Op 14 januari 2014, ergens aan het begin van de middag, plofte het eerste mailtje in mijn mailbox met het verzoek om het patroon van de inktvis voor couveusekindjes. Aan het eind van die middag waren dat er al meer dan 100.

Waar kwamen ze vandaan?

Van de Facebook-pagina van de Vereniging van Ouders van Couveusekindjes, bleek al snel. Daar had iemand de link naar mijn blogje over de inktvisjes gedeeld.

Wat er sindsdien gebeurd is, is bijna niet te bevatten.

Duizenden mensen meldden zich om inktvisjes te willen haken. Niet voor Zweedse kindjes, maar voor kindjes in Nederlandse en Belgische ziekenhuizen.

Veel vrouwen boden aan om ziekenhuizen te willen bezoeken en om eventueel ambassadeur te willen worden als het ziekenhuis mee zou willen doen aan het project.

In eerste instantie verwees ik iedereen door naar de Zweedse contactpersoon. Maar toen die aangaf dat ze niet in staat was om dit op zich te nemen (ze was o.a. net bevallen), bood ik aan om dan maar te proberen om alles 'even' in goede banen te leiden.

Dat 'even' is 'ietsje' langer geworden. En de hoeveelheid werk, stress en gedoe onvoorstelbaar. Maar wat heeft het veel moois opgeleverd!

Al heel snel waren er een paar ziekenhuizen bereid om mee te doen. En nu, precies 1 jaar later, zijn dat er al meer dan 100. In Vlaanderen doen zelfs bijna alle ziekenhuizen mee. En in Nederland meer dan de helft.

Er zijn bijna 100 vrouwen die zich met hart en ziel inzetten als ambassadeur. Zij ontvangen de inktvisjes van de haaksters. Zij controleren die op de strenge eisen waaraan de inktvisjes moeten voldoen. Zij wassen, controleren nog eens en pakken elk inktvisje apart in. Zij onderhouden de contacten met de ziekenhuizen en niet te vergeten met de haaksters. Elke haakster die dat wil, krijgt feedback over haar inktvis(sen) om zo te proberen zoveel mogelijk inktvisjes te krijgen die naar de kindjes kunnen. Onderschat niet wat deze dames allemaal doen. Sommigen geven zelfs workshops en/of persoonlijke begeleiding aan haaksters.

Natuurlijk zijn er ook de haaksters zelf.  Duizenden. Geen idee hoeveel precies, want velen haken in stilte en leveren hun inktvisjes geruisloos in.

Ook deze mensen doen het vaak met hart en ziel. De ene haakster haakt alleen af en toe of eenmalig een inktvisje en de andere heeft er al meer dan 200 gemaakt. Maar elke inktvis is evenveel waard voor dat ene kindje dat ermee geholpen wordt. Dus elke haakster is even belangrijk.

Een van de mooie dingen van dit project vind ik dat iedereen er even belangrijk is. Niemand kan zonder de anderen.

Ik speel wel de baas, want iemand moet de boel structureren, maar zonder al die andere mensen die op welke manier dan ook bijdragen, was er geen inktvisjesproject.

Behalve de haaksters en de ambassadeurs, die zich min of meer in het zicht inzetten, zijn er de mensen achter de schermen: dames die het foto-album bijhouden, dames die zich inzetten om anderen te helpen, dames die leuke patroontjes bedenken en uitwerken, dames die contacten hebben gelegd met ziekenhuizen die nog niet meededen, dames die tutorials en voorbeeldinktvisjes maken en waarschijnlijk vergeet ik er dan nog.

Natuurlijk zijn er ook de ziekenhuizen met hun artsen en verpleegkundigen die zich geschaard hebben achter ons project. Zij zijn degenen die ervoor zorgen dat de kindjes die het nodig hebben ook daadwerkelijk een met liefde gemaakt inktvisje krijgen.

Toen het project zulke grote vormen ging aannemen dat het niet meer via de mail te regelen viel, kwam er een Facebook-groep: Inktvisjes voor couveusekindjes haken, hoewel er ook inktvisjes gebreid worden.

Er kwam een Facebook-pagina om ons project verder onder de aandacht te brengen via Facebook. Met inmiddels meer dan 10.000 likes.

En na veel gedoe kwam er eindelijk in maart ook een website: www.kleine-inktvisjes.eu. Met een prachtig professioneel logo:

Met dank aan Roger Klaassen die dit gratis voor ons gemaakt heeft.

Zo komen we terecht bij de paar mannen die ook een bijdrage aan het project leveren of geleverd hebben. Wouter Paesen voor de hosting en praktische ondersteuning van de website en Rudolf Hecke die zelfs een liedje voor het project geschreven heeft en gezorgd heeft voor een heuse videoclip, waar je heel vrolijk van wordt.

Het liedje is ook te downloaden via iTunes. Je krijgt dan de gezongen en de instrumentale versie.

Natuurlijk waren er ook veel tegenslagen, verhitte discussies, vijandelijkheden, mensen die commercieel met het project aan de haal gingen, een ziekenhuis dat een anti-inktviscampagne voert en nog veel meer. Daar ga ik hier maar niet verder op in. Dat was/is al vervelend genoeg. Het positieve heeft gelukkig ruimschoots de overhand.

Het is het mij waard geweest om mij het afgelopen jaar in te zetten, met alle ups en downs, voor dit geweldige project. 

Het is ten koste gegaan van veel dingen en contacten in mijn privéleven, maar ik hoop dat snel weer op te kunnen gaan pakken. Hopelijk gaat het project mij het komende jaar toch een stuk minder tijd kosten, als alles eenmaal loopt.

Het allermooiste van dit toch al prachtige project vind ik dat er zoveel meer uit is ontstaan dan een groep mensen die inktvisjes haken en verspreiden onder kwetsbare kindjes.

Er zijn vrouwen die werkloos of ziek thuis zitten en die zich daardoor nutteloos of soms zelfs waardeloos vonden. Zij hebben een nieuwe impuls aan hun leven gegeven door inktvisjes te haken.

Er zijn vrouwen die dachten dat ze niks (meer) konden. Zij blijken schitterende inktvisjes te kunnen haken en zelfs in staat te zijn om anderen daarbij te helpen. 

Er zijn vrouwen die eenzaam waren. Zij hebben nu nieuwe contacten opgedaan via de inktvisjes. Er zijn zelfs echte vriendschappen ontstaan, niet alleen virtueel, maar ook in real life. De koffiehoek in de Facebook-groep die elke dag wordt opgestart met een gezellige koffiefoto, is voor een aantal dames niet meer weg te denken uit hun leven.

En velen, waaronder ikzelf, hebben nieuwe dingen geleerd. Nieuwe vaardigheden en dingen over zichzelf.

Last but not least blijken de inktvisjes niet alleen de kindjes te helpen in hun moeilijke tijd, maar voelen ook de ouders zich erdoor gesteund. Ik heb al vaker gehoord dat het voor hen goed voelt dat een wildvreemd iemand de moeite heeft genomen om iets moois voor hun kindje te maken, vaak met een lieve boodschap voor de ouders erbij.

Ook vanuit de verpleging van de deelnemende ziekenhuizen komen alleen maar positieve berichten. De verpleegkundigen kunnen met een inktvis net iets meer aan een kindje geven dan technische verzorging en liefde.

Dit alles bovenop de basis van het hele project: iets doen voor iemand die je niet kent en ook nooit zult kennen, op je eigen kosten en zonder er ooit iets voor terug te verwachten, maakt dit project een van de waardevolste dingen waarvoor ik me ooit heb ingezet. En zal blijven inzetten.

Tenslotte kan het vast geen toeval zijn dat onze 'ambassadeur' van het eerste uur, Lucas, waarvan wij de foto's mochten gebruiken voor de promotie van ons project, ook op 14 januari 2014 is geboren.

Met Lucas gaat het goed.

Laten we hopen dat zowel Lucas als het project Kleine inktvisjes voor couveusekindjes nog heel veel mooie jaren tegemoet gaan.

Iedereen die daar op welke manier dan ook een bijdrage aan geleverd heeft of nog gaat leveren: heel erg hartelijk bedankt!!!

P.S. Vergeet vanavond niet om naar Man bijt hond te kijken. Daar kun je de heldhaftige Tjarda den Dunnen, ambassadeur van het eerste uur, zien, die probeert ons project onder de aandacht te brengen.

Ontroerend

Eens kijken of ik het nog kan, een blogje schrijven....

Het onderwerp staat al een tijdje vast, alleen de tijd ontbrak nog steeds.

Maar nu begint het erop te lijken dat er wat meer tijd overblijft naast de inktvisjes.

En dat mag ook wel na ruim 3 maanden, dacht ik zo.

Het inktvisjesproject blijft prachtig.

Niet alleen voor de kindjes die een inktvisje (gaan) krijgen, maar ook door zoveel dingen eromheen. Ze brengen zoveel moois voor zoveel mensen, dat is onvoorstelbaar.

Er zijn mensen die nog nooit gehaakt hebben en die zichzelf nu leren haken om maar mee te kunnen doen.

Er zijn mensen die niet meer eenzaam zijn, doordat ze nu anderen kunnen helpen met inktvisjes haken.

Er zijn mensen die een beperking hebben en die dachten dat ze niets meer konden en nu ontdekken dat ze zich weer ontzettend nuttig voelen door inktvisjes te maken.

En dat zijn nog maar een paar voorbeelden van wat de inktvisjes meer doen dan kindjes helpen.

Zelf heb ik het volgende mee mogen maken:

Ik kreeg een berichtje via Facebook van Rianne.

Zij vertelde mij dat zij een mand met garen en haakspulletjes had gekregen van haar overleden vriendin.

Deze mand stond bij haar alleen maar te staan, als herinnering, want Rianne kan zelf niet haken.

En nu wilde zij, als eerbetoon aan haar vriendin, de haakspulletjes schenken voor ons goede doel.

Rianne dacht dat haar vriendin de inktvisjes zeker een warm hart zou hebben toegedragen.

Ik vond dit zo'n lief gebaar, dat ik de mand zelf ben gaan ophalen bij Rianne.

Het was ontroerend om haar verhaal te horen.

De mand straalt voor mij iets heel bijzonders uit.

Een mand met een verhaal en met als inhoud veel bolletjes die zullen gaan voortleven als inktvis.

Om zo kindjes te helpen een moeilijke start iets makkelijker te maken.

Om steun voor de ouders te zijn in een moeilijke tijd.

En zo hopelijk een levenslange blijvende herinnering te worden.

Niet alleen aan de couveuseperiode van de kindjes, maar ook aan de vriendin van Rianne, die zo voortleeft in wat er, na haar veel te vroege dood, gemaakt wordt van de door haar bewaarde bolletjes garen.

Lieve Rianne, heel erg bedankt dat je dit hebt gedaan.

Ik zal zorgen dat elk bolletje goed terecht gaat komen en zo een inktvisje kan worden, zoals jij dat graag wilt.

Ook de bolletjes die niet geschikt zijn om inktvisjes van te maken, zullen zeker een juiste plek gaan vinden.

De tel kwijt

Nog steeds heb ik het megadruk met de inktvisjes voor Nederland en België.

Ik ben de tel al kwijtgeraakt van het aantal mensen dat zich ervoor inzet en van het aantal ziekenhuizen dat al meedoet.

Maar gelukkig is er nu een website: www.kleine-inktvisjes.eu.

Nog niet helemaal klaar en nog niet helemaal goed, maar in elk geval informatief.

Dus wil je weten wat de laatste stand van zaken is?

Neem er dan eens een kijkje.

 

Ik hoop binnenkort echt weer tijd te hebben om blogjes te lezen en mailtjes te beantwoorden.

Nu lukt dat even niet, sorry!

Stand van zaken

Sinds 14 januari is het project Kleine inktvisjes helemaal los gegaan in Nederland en België.

Bijna alle ziekenhuizen met een neonatologie-afdeling zijn inmiddels benaderd of worden dat binnenkort.

Hartstikke veel vrijwilligers zetten zich hiervoor in.

Ik had dit echt nooit verwacht.

Dit zijn de ziekenhuizen die al meedoen:

Het Antonius ziekenhuis in Nieuwegein,

het Franciscus ziekenhuis in Roosendaal,

het Gemini ziekenhuis in Den Helder, 

het Ikazia ziekenhuis in Rotterdam, 

het Martini ziekenhuis in Groningen,

het Maxima medisch centrum in Veldhoven, 

het Rode Kruis ziekenhuis in Beverwijk, 

het Spaarne ziekenhuis in Hoofddorp, 

het Zaans medisch centrum in Zaandam en 

het Zuiderzee ziekenhuis in Lelystad voor Nederland. 

Het AZ Monica in Deurne

het Erasmus ziekenhuis in Borgerhout

het OLV van Lourdes ziekenhuis in Waregem

het Sint Jozef ziekenhuis in Malle

en het ziekenhuis Oost-Limburg in Genk voor België.

Dus nu kunnen er inktvisjes gemaakt worden voor Zweedse, Nederlandse en Belgische kindjes.

 De Nederlandstalige Facebook groep heeft nu ruim 6000 leden.

En er wordt heel druk gehaakt en gebreid.

Er wordt heel hard gewerkt aan een website waar alle informatie overzichtelijk terug te vinden is.

Hopelijk is die snel online, want Facebook is niet zo geschikt voor grote groepen, dat is inmiddels wel gebleken.

Wil je ook meehaken?

Hier vind je het patroon met alle eisen voor de inktvisjes:

https://www.dropbox.com/s/tvdnn53mop8a3fe/00Patroon%20inktvis%20NL.pdf

Een indrukwekkend gesprek

Nog steeds heb ik min of meer een dagtaak aan de inktvisjes, want wat een enthousiasme in Nederland en België is ervoor op gang gebracht door 1 enkel berichtje op Facebook!

Heel veel vrouwen willen meehaken en er gaan mensen naar meer dan 30 ziekenhuizen om over de inktvisjes en hun nuttige functies te praten.

Tot nu toe heeft dat erin geresulteerd dat er al 3 Nederlandse ziekenhuizen meedoen.

En er volgen er zeker meer.

Echt helemaal geweldig. 

Maar waar ik nu eigenlijk over wilde vertellen, is dit:

Gisteravond raakte ik via internet in gesprek met de moeder van dit jongetje:

We wilden graag haar foto ergens voor gebruiken. En dat mocht!

Zo raakte ik met haar aan de praat, over haar zoontje, over haarzelf en over de inktvisjes.

En ik was zo onder de indruk van dat gesprek, dat ik er graag een paar dingen van wil delen.

Dit jongetje (ik ga verder geen namen noemen vanwege de privacy) werd geboren op 14 januari na een zwangerschap van 29 weken.

Hij bleek gelukkig helemaal gezond te zijn, maar natuurlijk nog wel erg klein.

Hij was 40 cm en woog 1405 gram.

En dat is eigenlijk al best groot voor een prematuurtje. Er zijn kindjes die nog niet de helft wegen van dit gewicht. Het is onvoorstelbaar.

Hij belandde in de couveuse, maar mocht daar afgelopen week al uit.

Op de foto kun je zien dat hij nu in een bedje ligt.

En wel met zijn inktvis!

En daarover vertelde zijn moeder het volgende:

Hij voelt zich echt beter met de inktvis erbij. Hij heeft hem bijna altijd vast met zijn handjes en tegen zijn gezichtje. Hij snuffelt er ook aan. 

Hij is rustiger als hij de inktvis vast kan houden.

We hebben ook andere knuffels en lapjes geprobeerd, maar deze inktvis is het beste voor hem.

Hij laat die liefst niet los.

Deze inktvis is voor ons zoontje goud waard.

Het is echt geweldig dat er mensen zijn die dit voor deze kleine kindjes doen.

De moeder wilde graag de foto delen, met als reden:

Ik doe dit graag, om te laten weten hoeveel de inktvisjes betekenen, zowel voor de baby's als voor de ouders.

Het heeft al geholpen, want sinds ik gisteravond de foto op Facebook plaatste, hebben zeker al 100 mensen zich bij mij gemeld voor het patroon van de inktvis.

En vanmiddag kreeg ik van de moeder te horen dat de kleine man sinds afgelopen donderdag alweer 100 gram en 1 cm gegroeid was. Hopelijk mag hij binnenkort zelfs mee naar huis.

Mocht ik daar nog iets over horen, dan zal ik dat jullie laten weten.

Ik ben onder de indruk van dit concrete en persoonlijke verhaal en daardoor nog meer bereid om mijn tijd en energie in de inktvisjes te steken.

Wat zou het prachtig zijn als alle kindjes die in de couveuse belanden een inktvisje konden krijgen.

Alleen al in Nederland zijn dat trouwens minstens 15.000 kindjes per jaar. 

Een onvoorstelbaar aantal.

Wil je je ook inzetten voor dit prachtige project?

Meld je dan aan bij de Facebookgroep Inktvisjes voor couveusekindjes haken.

Er zijn intussen ook 2 breipatronen voor degenen die liever breien dan haken.

Earlybirds

Nu dankzij de oproep op Facebook de inktvisjes erg in de belangstelling staan, duikt opeens ook de Stichting Earlybirds weer op met hun 'earlybirds'.

Van allerlei kanten word ik getipt over dit geweldig goede doel en of we niet samen kunnen werken.

Ik zal proberen uit te leggen wat er allemaal aan de 'earlybirds' vooraf gegaan is en waarom samenwerken er niet inzit.

In Denemarken was een vrouw die een patroon uitschreef van een inktvisje dat zij haakte voor een couveusekindje. Zij gaf dat patroon aan andere vrouwen die ook gingen haken voor couveusekindjes.

De voorwaarden voor het gebruik van het patroon waren dat het gratis moest worden doorgegeven en dat er niet gehaakt mocht worden voor doelen waarmee geld gemoeid was.

Toen het inktvisjes haken in Denemarken een groot succes bleek, ging men ook in Zweden met het patroon aan de slag. In overleg met de mevrouw uit Denemarken en volgens haar voorwaarden: 

er mocht geen geld bij betrokken worden.

In Zweden houdt men zich daar keurig aan.

Toevallig maakte ik in Zweden kennis met het project Små bläckfiskar, waar op geheel vrijwillige basis inktvisjes gehaakt werden voor couveusekindjes.

Ik haakte een paar inktvisjes en schreef er in alle onnozelheid over op mijn blog.

Dat was in juni 2013.

Een paar medeblogsters wilden ook wel inktvisjes haken, dus ik vertaalde het patroon uit het Zweeds.

De medeblogsters schreven er ook in alle onnozelheid over op hun blog.

En ik nam de inktvisjes mee naar Zweden waar ik ze overhandigde aan een ambassadeur van het project.

Eind juli kreeg ik een mailtje van een van de medeblogsters dat zij haar foto's en mijn teksten had aangetroffen op de site van Earlybirds. En dat daar ook inktvisjes werden gehaakt voor couveusekindjes.

Het door mij vertaalde patroon was daar te krijgen.

Omdat ik nergens vanaf wist, ging ik even kijken en ja hoor. Daar stond het allemaal.

(inmiddels is het trouwens weer weg)

Misschien kun je je voorstellen dat ik niet blij was. 

Naar mijn idee is het een kwestie van beschaving om eerst toestemming aan iemand te vragen als je zijn teksten, foto's en/of ideeën wilt gebruiken.

Ik heb toen contact gehad met iemand van die stichting en gezegd wat ik van de gang van zaken vond en dat zij op zijn minst toestemming moesten hebben van de organisatoren in Zweden om de inktvisjes via goodiebags te verspreiden onder couveusekindjes.

Er is daarna overleg geweest met Zweden en de mensen daar gaven Earlybirds nadrukkelijk GEEN TOESTEMMING om inktvisjes volgens hun/mijn patroon te verspreiden.

De redenen hiervoor waren:

1. Een goodiebag is een pakket reclame voor commerciële doeleinden. Dat mag niet gecombineerd worden met de inktvisjes.

2. Om een inktvisje tot zijn recht te laten komen, is het nodig dat de verpleging op de hoogte is van het nut van een inktvisje (rustgevend voor het kindje, goed voor hartslag en zuurstofgehalte en helpt voorkomen dat er aan slangetjes getrokken wordt). Ook moet de verpleging erop kunnen vertrouwen dat een inktvisje 100% veilig is voordat het aan een kindje gegeven wordt. Daarom vindt men in Zweden dat de inktvisjes door de verpleging aan de ouders gegeven moeten worden. En liefst zo snel mogelijk na de geboorte.

Dat kan niet bereikt worden door een inktvisje in een goodiebag te stoppen.

3. Op dat moment had Earlybirds nog op de website staan dat mensen foto's konden bijbestellen tegen (forse) betaling. Ook dat was een reden voor Zweden om 'nee' te zeggen tegen Earlybirds.

Ik zie dat nu niet meer terug. 

Ondanks dat ik hier uitvoerig met Earlybirds over heb gesproken, hebben zij alles aan hun laars gelapt.

Ze hebben doodleuk van de inktvis een vogeltje gemaakt en gaan door met het verspreiden van inktvisjes zonder toestemming van de initiatiefnemers en de maakster van het patroon, ze blijven gewoon mijn teksten gebruiken zonder dat ik dat goedkeur.

En dat is wat mij stoort.

Als je iets wilt doen dat je van een ander hebt afgekeken, wees dan origineel en verzin iets anders met gehaakte slierten eraan en kopieer niet het patroon zonder toestemming.

En als je nadrukkelijk geen toestemming hebt van de initiatiefnemers, leg je daar dan bij neer.

Earlybirds heeft mij destijds (en nu weer) enorm veel tijd, energie en frustratie gekost.

Ik ben er door allerlei mensen van beschuldigd dat ik het inktvisjesproject voor mezelf wil houden, met de eer wil gaan strijken en doe alsof ik het allemaal zelf heb uitgevonden.

Dat is absoluut niet waar.

Het enige wat ik wil, is dat een project dat ik per ongeluk geïntroduceerd heb in Nederland en België via mijn blog, op een nette manier van de grond komt als er ook ziekenhuizen in Nederland en België mee willen doen. En onder een nette manier versta ik: in overleg met de initiatiefnemers en de schrijfster van het patroon.

Ik heb nooit de intentie gehad om het zelf in Nederland of België van de grond te gaan krijgen, omdat ik daar helemaal de contacten niet voor heb in de wereld van de neonatologie en ook de tijd niet.

Ik wil eigenlijk alleen inktvisjes inzamelen om mee naar een Zweedse ambassadeur te nemen die verder al het werk gaat doen.

Maar ik voel me er verantwoordelijk voor dat àls er iemand in Nederland of België met de inktvisjes aan de slag wil in een ziekenhuis, dat dat dan ook op een eerlijke en verantwoorde manier gebeurt.

Dat gevoel heb ik niet bij Earlybirds. 

En daarom zal ik alle verwijzingen naar Earlybirds als verspreider van inktvisjes dan wel tot 'earlybirds' verbouwde inktvisjes van mijn blog en van de Nederlandse Facebookgroep verwijderen.

Ik hoop dat jullie nu snappen waarom.

Ik vind het overigens prachtig dat de fotografen van Earlybirds mooie foto's maken van overleden kindjes.

Maar waarom daar een goodiebag en inktvisjes bij verspreid moeten worden, is mij echt een raadsel.

Wat ik ook absoluut niet snap, is dat de blogster die mij destijds tipte over Earlybirds en zelf erg boos was over het ongevraagde gebruik van haar foto's nu zelf reclame voor Earlybirds op haar blog maakt.

Het kan raar lopen in de wereld.

Ik hoop maar dat de ouderwetse spreekwoorden 'eerlijk duurt het langst' en 'gestolen goed gedijt niet' ook in deze tijd nog gelden.

P.S. Als ik sommige reacties op dit blog lees, denk ik: inderdaad, begrijpend lezen is het moeilijkste vak op de basisschool. Sommigen leren het nooit. Jammer.
En wat ook al eens eerder heb gezegd: als je een hekel aan mij hebt, blijf hier dan lekker weg.
Maar nee hoor, degenen die mij in september al een vreselijk mens vonden, staan nu weer in de rij om te reageren. 

Aanvulling: Dit is mijn verhaal over mijn ervaring met EB vorig jaar. Inmiddels heeft EB heel veel dingen veranderd. Zowel in wat zij doen met de foto's als met de vogels. Maar feit blijft dat dit gebeurd is en dat EB het gekopieerd heeft zonder toestemming. Ook nu zouden ze nog steeds geen toestemming krijgen, omdat ze een stichting zijn waar geld in omgaat. 
Iedereen is vrij om te kiezen. Haak vogeltjes of inktvisjes of allebei. Maar ga niet vragen om een samenwerking. Dat is onmogelijk.

De kracht van Facebook

Sinds vorige week heb ik een full-time baan.

Geen betaalde baan, maar een inktvissen-baan. ;-)

Wat is er namelijk gebeurd?

Iemand die ik helemaal niet ken, had op mijn blog over het inktvisjesproject gelezen waar ik jullie al een tijdje mee gestalkt had. En zij had daarover iets op haar Facebook geschreven.

Vervolgens heeft iemand van de Vereniging van Ouders van Couveusekindjes dat weer op hun Facebookpagina gezet. Met het verzoek om het te delen ook nog erbij.

Sindsdien denk ik alleen nog maar in inktvissen.

Onvoorstelbaar wat 1 zo'n berichtje teweeg kan brengen!

Ik deel weleens van die foto's op Facebook, van moeders of leraren die willen laten zien hoe snel dingen zich via Facebook kunnen verspreiden. En nu heb ik het zelf aan den lijve ondervonden.

Enorm veel mensen hebben zich aangemeld om inktvisjes te haken.

Maar ook veel mensen die iets met het project willen doen voor een Nederlands of Belgisch ziekenhuis.

Daarom wordt er nu achter de schermen heel druk gewerkt aan het benaderen van ziekenhuizen en alles wat daarbij hoort.

Het eerste Nederlandse ziekenhuis is al binnengehaald voor het project. 

Of is het andersom?

Het is het Ikazia-ziekenhuis in Rotterdam. En we hebben er ook al een ambassadeur voor.

Is dat geen leuk nieuws?

Nu maar hopen dat er nog meer ziekenhuizen volgen.

Ook is er inmiddels een Nederlandstalige Facebook groep over het project gestart.

Inktvisjes voor couveusekindjes haken.

Daar kun je terecht voor: het patroon, alle overige informatie, met je vragen en opmerkingen en natuurlijk om je eigen inktvissen te laten zien.

Alles gaat tot nu toe in overleg met de organisatie in Zweden en er zijn achter de schermen veel mensen die een helpende hand toesteken. Helemaal geweldig.

Ook al is het nooit mijn bedoeling geweest om met mijn eerste berichtje over mijn eigen gehaakte inktvisjes zoveel over mezelf af te roepen, ik ben er toch blij om, ook al kost het me nu heel veel tijd en energie.

Als het project op deze manier goed en verantwoord en met goedkeuring van Zweden van de grond kan komen, dan heb ik dat er graag voor over.

Ik hoop echt dat er nu nog veel meer kindjes baat zullen gaan hebben bij een met liefde gemaakt inktvisje.

Echt met liefde gemaakt, zonder enige al dan niet commerciële bijbedoeling. 

Dat vind ik fantastisch, want zulk soort goede doelen bestaan er niet veel meer.

Om dit blogje niet helemaal zonder foto te laten zijn, dat ziet er ook zo saai uit, zet ik hier alvast een foto van een van de eerste voor Nederland gehaakte inktvisjes.

Gehaakt door Ingrid Lambregts.

In de Facebook groep vind je nog meer foto's van lieve inktvisjes.