Te druk voor Blogland

Sinds ik (een maandje geleden alweer) terugkwam uit Zweden heb ik het idee dat ik een heel leven in 1 maand aan het proppen ben. Ik ren en vlieg en kom aan Blogland nauwelijks toe. Niet om te schrijven en niet om te lezen.

Gelukkig ben ik hoofdzakelijk druk met leuke dingen.

Kijk maar even mee:

Ik ging een middagje naar Harderwijk, wat hier heel dichtbij is en een ontzettend schattig stadje.

Ik zou er eigenlijk vaker moeten komen.

Ik was bij het afscheidsfeestje van een aardig iemand met nog meer aardige mensen.

Ik ging een dagje naar mijn moeder en stond op de terugweg een uur in een nachtelijke file vol ergernissen over asociaal gedrag. Dat was weer even hard landen op Nederlandse bodem.

Maar het Flevolandse landschap maakt weer een hoop goed.

Ik ging samen met mijn zus naar de voorstelling Fanny en Marius van Theatergroep Suburbia op het prachtige stadslandgoed De Kemphaan in Almere.

Helaas is deze voorstelling alweer afgelopen, maar eind augustus is Suburbia terug met een nieuwe locatievoorstelling van het stuk Blind date, naar de film van Theo van Gogh. 

Mijn zus bleef bij mij slapen en omdat ik geen extra bed heb, moest ze op de bank liggen. (dat wilde ze trouwens zelf, ik had haar ook naar huis willen brengen) Die moest ik eerst wel even ontruimen.....

Uhm, ja, veel troep om op te ruimen en weg te gooien.

En nu ligt de bank alweer vol met hele andere dingen. Maar daarover later meer.

Ik was een aantal avonden vrijwilliger bij Suburbia.

En een aantal middagen vrijwilliger bij Theatergroep Vis à Vis.

Ik ging lunchen bij Van der Valk Almere met mijn ex-overbuurvrouw Tineke.

Dat was heel gezellig en lekker. En de lunch kregen we niet op.

Ik haalde bij mijn dochter, die de volgende dag ook nog jarig was, haar ratjes op. Die logeren nu bij mij tijdens haar vakantie.

Ik stond achter de bar in de kantine van het park waarop ik woon. Ik moet dit 6 keer per jaar doen en 4 keer daarvan vallen in deze maand. Dan heb ik dat maar gedaan, maar het is wel vaak achter elkaar nu.

Ik was van plan om ook nog naar de Weversmarkt in Hoorn te gaan, maar door alle drukte heb ik dat maar overgeslagen. Wel jammer dat ik nu een paar medeblogsters niet gezien heb. En de rest van het leuks op die markt natuurlijk. Volgend jaar dan maar, hopelijk.

Afgelopen vrijdagavond stond ik weer achter de bar en in het begin was het helemaal niet druk. Dus daar begon ik maar aan een nieuw inktvisje. 

Verder dan dit kwam ik niet, want toen werd het opeens wel flink druk.

Toen ik klaar was, pakte ik mijn spullen in, zette die plus de rattenkooi in de auto en reed naar het huis van vrienden waar ik een weekendje zou passen op het huis en de dieren.

Dat was geen verkeerde timing, want zij hebben een zwembad en dat kwam goed van pas met het warme weer. Eigenlijk jammer dat ze gisteren weer thuis waren. ;-)

Ik zag ook de voorstelling HaRT van Vis à Vis.

Mocht je nog tijd, zin en geld hebben: ze spelen deze voorstelling deze week voor het laatst.

Het is zeker de moeite waard. Laat je verrassen op een van de komende mooie zomeravonden. Of op zondagmiddag. Dan kom je mij misschien tegen.

Tussen alle bedrijven door snoeide ik ook nog mijn druivenplanten. In de hoop dat de druiven dit jaar wel eetbaar (lees lekker) zullen zijn.

Ik heb jullie mijn tuinavonturen ook nog niet eens verteld. Misschien komt het daar nog van. Bergen onkruid heb ik verwijderd. Echte bergen.

Ik oogstte erwten uit eigen tuin. Die had ik als experimentje in een pot gezaaid en dat was erg goed gelukt, moet ik zeggen. Dus volgend jaar ga ik er meer zaaien. Want dit was mijn hele opbrengst.

Ik was nog net op tijd uit Zweden teruggekomen om nog een bosje pioenrozen te kunnen kopen en daar een weekje van te genieten. Die in mijn eigen tuin hebben helaas gebloeid toen ik er niet was. Tja, je kunt niet alles hebben als je van 2 walletjes wilt eten.

Vorige week ging ik ook nog even langs de kringloopwinkel. Jaja, ook om dingen weg te brengen deze keer.

Ik vond o.a. dit puzzeltje. Rara, naar wie zal ik dat eens sturen?

En kijk eens wat ik ook nog vond:

Een echte good old Magic Mary, aankleedpopje uit de jaren 70. 

Die MOEST ik natuurlijk hebben!

Uiteraard deed ik ook nog allerlei dingen waar ik geen foto's van heb.

En intussen ging Mevrouw Merel stug door met broeden.

Ik probeerde af en toe of ik foto's kon maken, maar ze zat werkelijk aan haar nest vastgeplakt en liet zichzelf en de kindjes voorzien van lekkere hapjes door Meneer Merel die daarmee af en aan vloog.

Maar gisteren had ik geluk. Het nest was onbeheerd. Dus ik klom snel op de trap met mijn camera en maakte een paar foto's van de kleintjes die eigenlijk al geen kleintjes meer waren.

Nog net op tijd.

Vanmorgen zat er eentje naast het nest.

Die viel een half uurtje later naar beneden en rende onder de heg met zijn moeder achter zich aan.

Ik hoop maar dat dat de bedoeling was en dat het allemaal goed gaat aflopen.

Tussen alle drukte door, was het af en toe even tijd voor pauze.

Met stukjes watermeloen.

Of met een koel drankje en een zomerboek.

O ja, de plantjes die erachter staan, kocht ik ook nog en zette ik in de grond. Man man, want ben ik een tuinierster geworden. Wie had dat ooit gedacht?

Kerstkaarten

Het is raar. Dit jaar stuur ik voor het eerst van mijn leven kerstkaarten met alleen mijn eigen naam erop.
Het begon, jaaaaren geleden, met kerstkaarten (door mijzelf geborduurde zelfs) met 2 namen erop, daarna werden dat er 3, toen 4. Toen onze zoon het huis uit ging, stonden er weer 3. Nadat ook onze dochter op zichzelf was gaan wonen, werden het er weer 2. En nu ben ik alleen overgebleven.
En dat voelde raar.
Maar de kaarten zijn geschreven (geen handgemaakte, al jaren niet meer) en onderweg naar familie, vrienden en bekenden in binnen- en buitenland.
Het zijn er best veel, vind ik eigenlijk. En ik heb ze allemaal met de hand geschreven. Nou ja, alleen mijn naam is maar 3 letters, dus dat is te doen. Maar op een aantal heb ik ook nog een persoonlijke noot geschreven. En ik heb alle enveloppen gewoon met een pen van namen en adressen voorzien. Niks geen geprinte stickers dit jaar.
Hoewel dat komt doordat mijn adressenbestand een puinhoop is en over 3 verschillende plekken verdeeld staat, vind ik het eigenlijk ook feestelijker met handgeschreven enveloppen.  En degenen die mij al langer kennen, weten dan al voordat ze de envelop open maken dat ze een kaart van mij hebben ontvangen. :-) Tenminste: dat heb ik zelf altijd. Van een aantal mensen herken ik het handschrift.

Ik vraag mij af of er nog veel mensen zijn die echte kerstkaarten sturen. Tot nu toe heb ik er nog maar zo weinig ontvangen, dat ik me echt zorgen begin te maken over of ze nog wel zullen komen. Misschien zijn heel veel mensen overgestapt op digitale kaarten? Of helemaal geen kaarten.
Of zou PostNL de bezorging van de kerstkaarten een beetje spreiden? Ik neem tenminste aan dat er afgelopen weekend heel wat op de bus gegaan zijn.

Misschien krijg ik dit jaar gewoon veel minder kerstkaarten dan voorheen. Ik zal het wel zien.
Tot nu toe is dit de 'buit' pas:

2 kaarten van vriendinnen die ik al sinds 1977 ken. 1 kaart van Villa Joep. 1 kaart uit Zweden, van Inger en Gert (de vorige eigenaars van mijn Zweedse huis, die zo lief voor mij zijn) en maar liefst 3 kaarten van medeblogsters! Daaronder een ECHTE Tante Jannie!
Die wordt vast nog eens beroemd met haar geweldig leuke tekeningen. (Dus mijn kinderen erven later een ECHTE vroege Jenneke en een ECHTE tante Jannie. Die gaan helemaal binnenlopen dan.). ;-)

Wegens ruimtegebrek hangt mijn kerstkaartenhart gewoon over mijn slinger met dierbaarheden heen.

Enne, Moos, zie jij wat er nog weer voor mijn kerstkaartenhart hangt?

Een zilveren slinger met 6 witte hertjes eraan. Als je ze leuk vindt: rennen naar Zeeman. Daar kost zo'n slinger nu maar 1 euro.

AANVULLING: O jee, o jee, aan de reacties te zien lijkt het net alsof dit blogje bedoeld is om bij jullie om kerstkaartjes te bedelen. Oeps, dat was de bedoeling niet!
Natuurlijk vind ik het hartstikke leuk dat ik kerstkaartjes heb gekregen en ga krijgen van medeblogsters. Maar toch hopelijk niet omdat jullie mij een beetje sneu vinden, want dat ben ik niet hoor!
En voor Moos: jammer genoeg lijkt het slingertje me niet zo geschikt om op te sturen (beetje kwetsbaar), anders had ik er ook wel eentje voor jou gekocht. Ze hadden er trouwens nog maar 2 toen ik eergisteren bij Zeeman was. Dus hopelijk ga je nog slagen. En zo niet: ach, dan komen er wel weer nieuwe hertjes ergens op je pad.

Ik heb trouwens gisteren besloten om niet naar Zweden af te reizen. Jammer, maar organisatorisch wel beter. Dan kan ik mijn huisje in Lelystad eindelijk weer bewoonbaar en gezellig maken na mijn verbouwinkje (dat een beetje uitliep) en al mijn resterende spullen inpakken en weghalen uit Almere.
Zodat ik daarna voortaan met een ontspannen gevoel naar Zweden kan gaan.

Hertjes

Vandaag ging het blog van Moos en haar Moosies over hertjes. En heel toevallig, wilde ik het daar ook nog even over hebben. Maar dan ietsje anders.

Gisteren vertelde ik dat ik vandaag op bezoek zou gaan bij iemand die mij via mijn blog op het spoor was gekomen en contact met mij had opgenomen.
Zij was ruim 3 maanden geleden naar Tingsryd verhuisd vanuit Nederland en dat was natuurlijk te toevallig om zomaar voorbij te laten gaan.

Hoewel Tingsryd maar ongeveer 13.000 inwoners heeft, is de afstand tussen J. (ik zet voor de zekerheid maar niet haar hele naam hier neer) en mij toch ongeveer 20 kilometer, aangezien we allebei aan een andere kant van de gemeente wonen. Kun je wel bedenken hoeveel ruimte er hier om ons heen is.

En die ruimte tussen de huizen bestaat voornamelijk uit BOS.
En in die bossen wonen: wilde dieren. In allerlei soorten en maten.
Je hoopt ze altijd tegen te komen, behalve als je in de auto zit.
En vanmiddag hadden we geluk.

We zaten gezellig aan de keukentafel van J. met een kopje thee en zelfgebakken brownie toen ik opeens iets wits zag in de wei achter haar huis. En dat wits was.... de achterkant van een hertje. En daarnaast stond nog een hertje.
We pakten snel onze camera's (gelukkig had ik de mijne toevallig meegenomen voor je-weet-maar-nooit) en maakten foto's.
Hier krijgen jullie de duidelijkste te zien die ik gemaakt heb:

Haha, als je er een vergrootglas bij pakt, zie je de hertjes hopelijk in het midden. Maar het gaat om het idee.

Het was een gezellig bezoek. En daarmee heb ik dus mijn eerste nieuwe contact in Zweden gelegd.
Ook heb ik de buurman van J. ontmoet, dus dat is eigenlijk al 2. En de kinderen van J. natuurlijk. Dat maakt 4 nieuwe bekenden op 1 dag.

Ik voelde me vandaag gelukkig ook al beter dan gisteren.
Nog bedankt voor de beterschapswensen.
Ik ga weer dapper door. Morgenmiddag op bezoek bij Inger en Gert in hun nieuwe huis en daarna krijg ik de buurvrouw over de vloer.
Uitpakken en schilderen schieten zo niet erg op, maar dat heeft geen haast.