Even naar de brievenbus

In al haar wijsheid vond PostNL het nodig om de brievenbus hier vlakbij weg te bezuinigen. En dat terwijl de post elke dag opgehaald werd door de postbode die ook de post kwam brengen. De post brengen doet de postbode nu nog steeds, maar de bus legen was kennelijk te duur. 

Dus nu moet iedereen hier in de buurt zijn post ergens anders posten. De dichtstbijzijnde brievenbus is een kleine 10 km hier vandaan. 

Meestal combineer ik het wegbrengen van post met boodschappen doen (nog verder weg dan de brievenbus). Maar vandaag had ik iets wat snel gepost moest worden. 

En omdat het toch te warm was om iets nuttigs te doen, besloot ik om eens op de fiets naar een brievenbus in Biddinghuizen te gaan. 

Op de heenweg reed ik in de volle zon, waar ik eigenlijk niet zo van houd. Maar gelukkig had ik een flesje water meegenomen. 

Ik heb toen geen foto's gemaakt, want ik dacht: dat doe ik straks op de terugweg wel. Dom natuurlijk.....

In Biddinghuizen postte ik mijn brief en kocht ik nieuwe postzegels. 

Ook stapte ik nog even bij het Kruidvat binnen. Oeps.... waar ik voor kwam, vond ik niet. Maar ik vond wel deze 2 leuke vogelhuisjes. Dus die mochten mee in de fietstas (die gelukkig op mijn fiets zat).

Omdat ik niet weer de hele weg met de zon in mijn gezicht wilde rijden, besloot ik om langs een andere route terug te gaan, met wat meer schaduw.
En toen maakte ik wel foto's. Met mijn kleine cameraatje dat zo makkelijk is om mee te nemen. Dus het zijn geen kunstwerken, maar ze geven wel een aardig beeld van wat ik onderweg zoal tegenkwam.
Een aardig beeld van een stukje Flevoland dus. Kijk maar mee als je zin hebt.

Een rotonde in Biddinghuizen met daarop een bord met de mededeling dat je hier 2,9 meter onder zeeniveau rijdt. Voor Nederlanders heel gewoon, maar mensen uit andere landen kunnen zich er nogal eens over verbazen.

Uitzicht vanaf het fietspad met bomen. Heerlijk die schaduw.

Uitzicht vanaf hetzelfde punt, maar dan de andere kant op. Windmolens all over the place. Het is bijna onmogelijk om een foto te maken waar geen windmolen op staat.

Het schaduwrijke fietspad zelf. Prachtig in deze tijd van het jaar met de bloeiende bermen.

En in die bermen staan deze naar mijn idee totaal overbodige en overdreven bordjes. Geen mens die erop let, want je kunt ze nauwelijks zien, zeker niet vanuit de auto, waarvoor ze bedoeld zijn.
Goudgeld kosten die dingen, want ze moeten regelmatig worden schoongemaakt en het maaien van de bermen wordt er een stuk ingewikkelder en dus minder snel en dus duurder door.
En dit staat dan ook nog door het hele land, om de 100 meter aan beide kanten van de wegen.
Dan hebben we ook nog de hectometerpaaltjes langs de snelwegen, met tussen elke 2 groene bordjes ook nog zo'n paaltje als hierboven. Absolute geldverspilling vind ik ze. In geen enkel ander land ben ik deze onzin nog tegengekomen.

Verder klaag ik niet over ons landschap. :-)

 

Toen ik nog een kilometer of 5 van huis verwijderd was, kwam ik dit bord tegen. 

Ik wilde eerst gewoon doorfietsen, omdat ik expres deze route had genomen aangezien deze weg schaduw had.

Maar terwijl ik deze foto maakte, stopte er een wielrenner die aan mij vroeg of ik van plan was om door te fietsen. Ik zei van wel.

Hij vertelde dat hij dat ook een paar keer gedaan had, maar dat dat hem uiteindelijk slecht bekomen was. In eerste instantie had de buizerd hem alleen belaagd door vlak langs hem heen te vliegen, maar de laatste keer dat hij daar fietste, had de buizerd zijn/haar nagels in zijn (kale) hoofd gezet. En dat vond hij geen pretje. Daarom raadde hij mij aan om een stukje om te fietsen. 

Het was behoorlijk warm dus ik was niet echt buizerd-proof gekleed. Ik besloot dan maar om een paar kilometers extra te rijden en de buizerd niet in de verleiding te brengen en met rust te laten.

En wie weet wat je dan weer onderweg tegenkomt. 

Dit mooie slootje bijvoorbeeld. Met een waterhoogtemeter van het Waterschap Zuiderzeeland, dat er 24/7 voor zorgt dat we hier droge voeten hebben ook al wonen we meters beneden zeeniveau.

Het landschap wordt doorkruist door kaarsrechte sloten en door kaarsrechte wegen.

Tussen die sloten en wegen ligt vooral landbouwgrond. Van alles en nog wat wordt hier verbouwd: tarwe, bieten, aardappels, wortels, uien, fruitbomen, mais en nog veel meer. 

Op dit moment worden er uien geoogst.

Ook dit kom je in Flevoland regelmatig tegen. 

Er zijn sinds de ontginning van dit nieuwe land ruim 400 scheepswrakken gevonden. Schepen die ooit in de Zuiderzee gezonken zijn en op de bodem waren blijven liggen. 

Als je op de link klikt, kun je daar meer over lezen.

Bij veel van die vindplaatsen staat een bord zoals op deze foto.

Er liggen niet alleen scheepswrakken, ook tijdens de Tweede Wereldoorlog neergestorte vliegtuigen zijn er gevonden. 

Daar staan deze palen bij. 

Soms zit daarop een bordje dat iets vertelt over het gevonden vliegtuig, zoals dit: 

Soms kom je langs een boerderij waar dieren gehouden worden. 

Meestal koeien, maar af en toe iets anders.

En zo was ik weer bijna thuis. 

Een rondje van een kleine 30 kilometer om even iets naar de brievenbus te brengen. :-)

In meerdere opzichten een geslaagd ritje.

Naar de bollen, naar die prachtige bollen

Bij de Noordoostpolder stellen veel mensen zich dit voor:

Eindeloze klei-akkers met daartussen kaarsrechte sloten en wegen. 

Voor een deel klopt dat ook. 

Maar wat veel mensen niet weten, is dat je in Flevoland ook veel bollenvelden vindt. 

Daarom vond ik het leuk om met mijn (buitenlandse) vriendin, die nog nooit bollenvelden in het echt had gezien, niet gelijk van Urk naar de snelweg te rijden, maar een veel mooiere route te nemen.

We reden van Urk naar Espel en dan naar Creil, vervolgens naar Rutten en zo naar Meppel, waar we de A6 weer op gingen.

 

Langs die route was veel moois te zien.

Tulpenvelden in volle glorie.

Tulpenvelden met de koppen er al af.

En ergens halverwege een Tulpen-informatiecentrum.

Daar stonden zoveel verschillende tulpen bij elkaar. Je wist niet dat ze bestonden.

Hoge, lage, gladde, gekartelde, enkele, dubbele, vroege, late, bolle, langwerpige en dat in alle kleuren die je maar bedenken kunt. 

Het was echt prachtig. We bleven er maar rondkijken. Elke stap bracht nieuwe verrassingen.

Heel handig ook om inspiratie op te doen, want elke soort was voorzien van een naambordje.

Als we voor het bekijken van de bollenvelden en ander moois van de Noordoostpolder een hele dag hadden uitgetrokken, hadden we bijvoorbeeld de Tulpenroute kunnen rijden.

Die brengt je elk jaar langs de mooiste bollenvelden en andere bezienswaardigheden.

Maar zoveel tijd hadden we niet. We waren al naar Urk geweest en eigenlijk waren we onderweg naar Groningen.

Daarover later meer.

We namen nog even de tijd om te stoppen om naar een paar koeien te kijken. Die lagen er zo romantisch bij in hun gele wei. Ze hadden ook erg veel kalfjes, vonden wij. Die waren vast niet allemaal van henzelf. 

Wil je meer weten over de activiteiten in de Noordoostpolder in de tijd dat de tulpen in bloei staan, kijk dan eens op de website van het Tulpenfestival.

Te druk voor Blogland

Sinds ik (een maandje geleden alweer) terugkwam uit Zweden heb ik het idee dat ik een heel leven in 1 maand aan het proppen ben. Ik ren en vlieg en kom aan Blogland nauwelijks toe. Niet om te schrijven en niet om te lezen.

Gelukkig ben ik hoofdzakelijk druk met leuke dingen.

Kijk maar even mee:

Ik ging een middagje naar Harderwijk, wat hier heel dichtbij is en een ontzettend schattig stadje.

Ik zou er eigenlijk vaker moeten komen.

Ik was bij het afscheidsfeestje van een aardig iemand met nog meer aardige mensen.

Ik ging een dagje naar mijn moeder en stond op de terugweg een uur in een nachtelijke file vol ergernissen over asociaal gedrag. Dat was weer even hard landen op Nederlandse bodem.

Maar het Flevolandse landschap maakt weer een hoop goed.

Ik ging samen met mijn zus naar de voorstelling Fanny en Marius van Theatergroep Suburbia op het prachtige stadslandgoed De Kemphaan in Almere.

Helaas is deze voorstelling alweer afgelopen, maar eind augustus is Suburbia terug met een nieuwe locatievoorstelling van het stuk Blind date, naar de film van Theo van Gogh. 

Mijn zus bleef bij mij slapen en omdat ik geen extra bed heb, moest ze op de bank liggen. (dat wilde ze trouwens zelf, ik had haar ook naar huis willen brengen) Die moest ik eerst wel even ontruimen.....

Uhm, ja, veel troep om op te ruimen en weg te gooien.

En nu ligt de bank alweer vol met hele andere dingen. Maar daarover later meer.

Ik was een aantal avonden vrijwilliger bij Suburbia.

En een aantal middagen vrijwilliger bij Theatergroep Vis à Vis.

Ik ging lunchen bij Van der Valk Almere met mijn ex-overbuurvrouw Tineke.

Dat was heel gezellig en lekker. En de lunch kregen we niet op.

Ik haalde bij mijn dochter, die de volgende dag ook nog jarig was, haar ratjes op. Die logeren nu bij mij tijdens haar vakantie.

Ik stond achter de bar in de kantine van het park waarop ik woon. Ik moet dit 6 keer per jaar doen en 4 keer daarvan vallen in deze maand. Dan heb ik dat maar gedaan, maar het is wel vaak achter elkaar nu.

Ik was van plan om ook nog naar de Weversmarkt in Hoorn te gaan, maar door alle drukte heb ik dat maar overgeslagen. Wel jammer dat ik nu een paar medeblogsters niet gezien heb. En de rest van het leuks op die markt natuurlijk. Volgend jaar dan maar, hopelijk.

Afgelopen vrijdagavond stond ik weer achter de bar en in het begin was het helemaal niet druk. Dus daar begon ik maar aan een nieuw inktvisje. 

Verder dan dit kwam ik niet, want toen werd het opeens wel flink druk.

Toen ik klaar was, pakte ik mijn spullen in, zette die plus de rattenkooi in de auto en reed naar het huis van vrienden waar ik een weekendje zou passen op het huis en de dieren.

Dat was geen verkeerde timing, want zij hebben een zwembad en dat kwam goed van pas met het warme weer. Eigenlijk jammer dat ze gisteren weer thuis waren. ;-)

Ik zag ook de voorstelling HaRT van Vis à Vis.

Mocht je nog tijd, zin en geld hebben: ze spelen deze voorstelling deze week voor het laatst.

Het is zeker de moeite waard. Laat je verrassen op een van de komende mooie zomeravonden. Of op zondagmiddag. Dan kom je mij misschien tegen.

Tussen alle bedrijven door snoeide ik ook nog mijn druivenplanten. In de hoop dat de druiven dit jaar wel eetbaar (lees lekker) zullen zijn.

Ik heb jullie mijn tuinavonturen ook nog niet eens verteld. Misschien komt het daar nog van. Bergen onkruid heb ik verwijderd. Echte bergen.

Ik oogstte erwten uit eigen tuin. Die had ik als experimentje in een pot gezaaid en dat was erg goed gelukt, moet ik zeggen. Dus volgend jaar ga ik er meer zaaien. Want dit was mijn hele opbrengst.

Ik was nog net op tijd uit Zweden teruggekomen om nog een bosje pioenrozen te kunnen kopen en daar een weekje van te genieten. Die in mijn eigen tuin hebben helaas gebloeid toen ik er niet was. Tja, je kunt niet alles hebben als je van 2 walletjes wilt eten.

Vorige week ging ik ook nog even langs de kringloopwinkel. Jaja, ook om dingen weg te brengen deze keer.

Ik vond o.a. dit puzzeltje. Rara, naar wie zal ik dat eens sturen?

En kijk eens wat ik ook nog vond:

Een echte good old Magic Mary, aankleedpopje uit de jaren 70. 

Die MOEST ik natuurlijk hebben!

Uiteraard deed ik ook nog allerlei dingen waar ik geen foto's van heb.

En intussen ging Mevrouw Merel stug door met broeden.

Ik probeerde af en toe of ik foto's kon maken, maar ze zat werkelijk aan haar nest vastgeplakt en liet zichzelf en de kindjes voorzien van lekkere hapjes door Meneer Merel die daarmee af en aan vloog.

Maar gisteren had ik geluk. Het nest was onbeheerd. Dus ik klom snel op de trap met mijn camera en maakte een paar foto's van de kleintjes die eigenlijk al geen kleintjes meer waren.

Nog net op tijd.

Vanmorgen zat er eentje naast het nest.

Die viel een half uurtje later naar beneden en rende onder de heg met zijn moeder achter zich aan.

Ik hoop maar dat dat de bedoeling was en dat het allemaal goed gaat aflopen.

Tussen alle drukte door, was het af en toe even tijd voor pauze.

Met stukjes watermeloen.

Of met een koel drankje en een zomerboek.

O ja, de plantjes die erachter staan, kocht ik ook nog en zette ik in de grond. Man man, want ben ik een tuinierster geworden. Wie had dat ooit gedacht?