Wie niet waagt, die niet wint, slot

Razendsnel werd het weer vrijdag. De dag waarop alle dames mij gingen verlaten.

Rond half 11 waren ontbijt en koffie op, alle bedden afgehaald en alle koffers en tassen weer ingepakt.

Hanneke en Sandrina stapten in de auto en gingen op weg naar een noordelijker stukje Zweden om daar nog even verder te gaan genieten.

Met de andere dames reed ik naar het station in Växjö. 

Corry en Margreet gingen met de trein naar Kopenhagen. Corry vloog van daaraf gelijk door naar Amsterdam en Margreet plakte er nog een leuk weekendje Kopenhagen aan vast, samen met haar man. Een goed idee!

Helen moest pas later op de dag op het vliegveld van Växjö zijn, dus kon ik met haar nog een aantal uurtjes in de stad doorbrengen.
We liepen door Storgatan, de autovrije winkelstraat.
En omdat het zulk mooi weer was, konden we lekker buiten op een terrasje lunchen.

Dit was nog maar een bijgerechtje. De echte lunch moest toen nog komen. En die was ook erg lekker.
Een uitgebreide lunch kun je wel aan de Zweden overlaten. Uit eten gaan in de avond is een stuk minder goed geregeld.

Toen we klaar waren, gingen we nog heel even langs het winkelcentrum Grand Samarkand en daarna bracht ik Helen naar het vliegveld.
De week met de dames zat erop.
Het was heel vreemd en stil toen ik weer alleen in de auto zat. En nog stiller toen ik in mijn lege huis kwam. Dat was even wennen.
Mijn stem had ook even tijd nodig om weer bij te komen, want die had overuren gemaakt.

Maar wat kijk ik met veel plezier terug op deze onvergetelijke week.

5 vrouwen die elkaar niet kenden en die toch de stap durfden te wagen om af te reizen naar Zweden om daar samen met mij (die de een wat beter kende dan de ander) een spannende week tegemoet te gaan. Ik heb er bewondering voor.
Van tevoren had ik het plan om te delen in elkaars verschillende vormen van creativiteit (haken, koken, bakken, zingen, muziek maken en nog veel meer) in de vorm van workshops of iets dergelijks. Maar dat is er helemaal niet van gekomen. Het was veel te mooi weer om binnen te zitten, dus we hebben vooral veel buitenactiviteiten gedaan.
De andere dingen werden daar een beetje tussenin gepast.
Er werd elke avond door iemand lekker gekookt, er werd spontaan koffie gezet, thee gezet, afgewassen en opgeruimd. Dat ging allemaal zo soepel.
We hebben veel gekletst, serieus gepraat (niet teveel), gelachen, gezongen, gelezen en gehandwerkt.
Iedereen leefde ongeveer in zijn eigen tempo en dat ging prima.
We hebben weinig gesnoept en niet veel alcohol gedronken, hartstikke braaf.
Er is niet veel gesnurkt, zoals van tevoren werd gevreesd.
Ik hoop (en denk) dat iedereen een leuke week heeft gehad.
Ik in elk geval.

Dus lieve dames, heel erg hartelijk bedankt.
Voor jullie komst, jullie aanwezigheid (en ook voor jullie vertrek, hahaha).
Voor jullie gezelligheid, creatieve inbreng, culinaire inbreng en alle andere inbreng.
Voor jullie sociale vaardigheden die deze week tot een succes hebben gemaakt.
Voor alles wat jullie hebben meegebracht en voor alles wat jullie hebben achtergelaten.
Voor alle materiële dingen en vooral voor alle immateriële dingen.
Totdat ik dement word, zijn het onvergetelijke herinneringen.
Wat mij betreft is de gok helemaal geslaagd. 

Ik hoop nog een keer zo'n leuke week mee te maken.
Als het je leuk lijkt om eraan mee te doen, kun je je opgeven voor mijn Facebookgroep die hierover gaat:  www.facebook.com/groups/MakeMyDreamComeTrue/
Wie weet..... 

Wie niet waagt, die niet wint, deel 2

Op dinsdag stond Växjö op het programma. Maar daar gingen we pas in de middag heen. 

Eerst werd er door Hanneke en Sandrina jam gemaakt van de zwarte bessen die ze de dag ervoor in mijn tuin geplukt hadden.
 

Het werd alleen geen jam maar bleef nog behoorlijk vloeibaar.
Ach, zwarte-bessen-saus is ook lekker.

Onze eerste stop in Växjö was de kringloopwinkel van Erikshjälpen. Dit is een keten met mooie kringloopwinkels voor het goede doel. 

Hun filosofie is dat ze maar een paar keer per week open zijn, zodat de rest van de week besteed kan worden aan het mooi houden van de spullen en de winkel. Alles ziet er dan ook heel netjes uit en het is er altijd heel druk aan het begin van de openingstijd.

De loppis-lovers onder ons konden hun hart ophalen in deze winkel en er werden dan ook leuke vondsten gedaan.

Deze leukerd werd al afgerekend toen wij binnen kwamen.

In het gezellige cafetaria-gedeelte van de winkel dronken we nog koffie en thee met een lekkere bulle erbij. Zoals dat hoort in Zweden. Fika.

Na Erikshjälpen gingen we naar het mooie winkelcentrum Grand Samarkand.

Heel veel winkels, gratis wifi, gratis schone toiletten, wat wil je nog meer?
Rechts van het winkelcentrum zit een hele grote supermarkt, de ICA Maxi.
Daar gingen we inkopen doen voor de volgende avondmaaltijd. En sommigen kochten ook leuke Zweedse producten voor thuis.

Bij de ICA is ook een soort restaurantje waar je kleine dingen om te eten en drinken kunt bestellen.
Natuurlijk de beroemde Zweedse broodjes met worst.

 

Omdat we nog niet wisten hoe laat we thuis zouden komen, aten we daar allemaal even iets kleins om geen honger te krijgen. 

Helen koos voor iets met haring.

Toen we klaar waren, gingen Hanneke en Sandrina op zoek naar een benzinepomp waar je lpg kon tanken. 

Corry en Margreet namen even een kijkje in Systembolaget.  

Dat is de staats-drankwinkel in Zweden. De enige plek waar je drank met meer dan 2,8% alcohol kunt kopen. Een mega-slijterij. Je weet niet wat je ziet als je daar binnen bent.

Daarna reden we naar het centrum van Växjö en namen een kijkje in de Domkyrka.

Kijk eens wat een prachtige blauwe lucht! 

We hadden bijna de hele week zulk prachtig weer. Echt de kers op de taart.

Daarna gingen we maar weer eens op huis aan, waar Sandrina voor ons allemaal nasi kookte.

Wat we die avond verder nog hebben gedaan, weet ik niet meer. 

Maar het was ongetwijfeld gezellig.

Dinsdag Loppisdag

Het is wel weer eens de hoogste tijd dat ik hier iets van me laat horen.

Alweer meer dan een week geleden is het dat ik iets schreef.

Van woensdag tm zaterdag had ik vrienden te logeren met hun zoon en hun hond, dus volle bak hier.

En dan komt er van bloggen niks.

Ze lieten nog wel een souvenir achter.

De zoon doet iets met graffity en hij vroeg of hij iets mocht maken op de muur van de logeerkamer.

Nou.... uhm...., okee dan, maar dan wil ik wel eerst het ontwerp zien.

Zo gezegd, zo gedaan en dit is het geworden:

Voor:

Na:

Hoewel hij ietsje groter is geworden dan ik dacht, vind ik het toch wel grappig.

Dus voorlopig hoeft er nog niet overheen geschilderd te worden. Hij mag blijven staan.

Toen mijn logés weg waren, verder Zweden in getrokken, moest ik wel even bijkomen.

Zoveel mensen om me heen ben ik niet meer gewend.

En natuurlijk moest er een beetje gepoetst worden in huis. En bedden verschoond en gewassen en zo.

Dus daar was ik ook best druk mee.

En daarom mocht ik dinsdag een beloning van mezelf: een dagje Växjö. Yeah!

Met natuurlijk bezoekjes aan diverse kringloopwinkels.

Zin om iets van mijn buit te zien? Hier komen wat foto's.

In de categorie 'nuttig': een Ikeastoel voor in mijn huiskamertje. Rood is niet echt de kleur die daar past, maar de rode hoes kan eraf en dan zit er smetteloos gebroken wit onder. Helemaal goed.

En bij deze stoel vond ik ook

een poef cq voetenbankje van Ikea.

De hoes die eroverheen zit is gekrompen in de was en er zit een vlek op, maar die hoes gaat natuurlijk niet lang blijven. Hier gaat gehaakt worden!! :-)

Nog meer nuttigs: 2 oerlelijke pannen. Maar die had ik nodig, want ik heb alleen maar kleine pannetjes. Dus toen ik de logés had, moest ik al een pan lenen van de buurvrouw. En bovendien heb ik een grote pan nodig als ik iets wil doen met de megahoeveelheid bessen die uit mijn tuin komt.

Mooie pannen waren er niet bij de kringloop en nieuwe pannen vind ik veeeeeeeeel te duur. Dus dan deze maar. Eentje is er al gebruikt, maar daarover later meer.

In de categorie 'kneuterigheid':

Een geborduurde Zweedse variatie op Oost, west, thuis best.

Ik viel vooral voor het hondje en het poesje.

Een gehaakte tas met houten handvatten en een verhaal.

Er zat geen prijsje op toen ik hem vond. Dus ik ging aan een medewerker van Erikshjälpen vragen hoeveel de tas zou moeten kosten. Hij vroeg wat ik ervoor wilde betalen, dus ik zei 20-25 kronen. Toen vroeg hij of ik 15 kronen ook goed vond. En ja hoor, daar kon ik me wel in vinden. Iets minder dan 2 euro dus. 

Koopje toch? Nu nog zien wat ik ermee ga doen.

3 oude kinderboeken, die er nog heel goed uitzien van binnen.

Deze boeken zijn oorspronkelijk uitgegeven in 1963 in alle Scandinavische landen en er staan dus ook verhaaltjes en gedichtjes in uit Noorwegen, Zweden en Denemarken.

Deze 3 zijn herdrukken uit de jaren 70. Maar toch nog met een hoog nostalgie-gehalte. Kneuterige verhaaltjes en schattige tekeningen.

Ook vond ik een Zweedse Nijntje. 

En hoewel ik me had voorgenomen dat ik geen lapjes meer ging kopen.......

Het is maar goed dat ik geen man meer heb. Nu kan niemand er iets van zeggen.

Tenslotte kon ik deze niet laten staan:

Ik heb helemaal geen post om er tussen te zetten, maar deze handgefiguurzaagde elanden hebben een plekje gevonden in mijn huiskamertje.

Hoe gelukkig kun je worden van kringloopspul? ;-)

Even bijpraten

Al sinds dinsdag heb ik hier niets meer van mij laten horen, dus tijd om jullie even bij te praten.

Niet dat ik nou zo veel te vertellen heb, maar toch.

Afgelopen dinsdag zou het volgens de weersvoorspellingen een regenachtige dag worden en dat gecombineerd met het feit dat Erikshjälpen die dag open is, deed mij besluiten om naar Växjö te gaan.

En wat was het een verschil met de vorige keer dat ik die kant op ging. Toen sneeuwde het volop. Maar nu alleen een beetje regen, dus dat reed een heel stuk makkelijker.

Ik ging eerst naar Kupan, de kringloopwinkel van het Rode Kruis.

Daar kocht ik alleen een boek van Håkan Nesser.

Daarna naar Erikshjälpen.

En ook daar viel het deze keer een beetje tegen.

Ik kocht daar nog een boek van Håkan Nesser, een glazen vaas, een paar wolletjes en nog wat kleine frutseldingetjes.

Nou ja, het zoeken was leuk en weinig kopen is beter voor de portemonnee.

Na mijn kringloopbezoekjes werd het tijd voor de serieuze boodschappen.

Ik had onder andere spullen nodig om de verstopte afvoer in mijn keuken (bleh bleh bleh!!!) te kunnen verhelpen en nieuwe schilderspullen.

Want ja, waar houd ik me het grootste deel van de tijd mee bezig? Schilderen.

Ik heb best veel meubels (die ik heb meegenomen uit Nederland, die Inger en Gert hier hebben laten staan en die ik hier tweedehands gekocht heb) die ik wit wil schilderen. 

En omdat het sinds ik hier ben al bijna de hele tijd mooi weer is, sleep ik die allemaal naar buiten, naar de veranda en sta ik daar te schuren en te schilderen. 

Dat scheelt stof en verflucht binnen.

En ik ben nog lekker buiten ook. Daardoor heb ik inmiddels een aardig kleurtje gekregen.

Sommige dingen die op deze foto's staan zijn inmiddels af. Daar zal ik nog foto's van maken en laten zien.

Behalve schilderen, steeds iets opruimen en de gewone 'huishoudelijke' dingen kijk ik heel veel naar de werkelijk ontploffende natuur hier.

Daar zal ik ook in een ander blogje nog wat foto's van laten zien.

Vooral mijn kersenboom is een lust voor het oog.

 Elke dag maak ik er foto's van. 

Zo zag hij er gisteren uit.

Er beginnen nu blaadjes aan te komen.

Èn de eerste beginselen van kersjes. De bijtjes doen goed hun best.

Binnen geniet ik van een afgevallen takje.

Gisteren en eergisteren deed ik niet zo veel.

Het was gewoon te warm.

Gisterenochtend om 11 uur: 26 graden buiten in de schaduw.

En af en toe kleine wolkjes aan de hemel.

Daar moest ik echt wel even van genieten.

Want nu is het over. Het regent en het is een stuk koeler buiten.

Een dag om hard binnen aan de slag te gaan. 

Fijne Pinksterdagen allemaal!

(ik geloof dat jullie nu mooi weer hebben, dus neem het er maar gauw van)

De thermometer vandaag op dezelfde tijd als gisteren:

Geslaagd

Zoals vorige week al aangekondigd (na mijn 'vergeefse' reis naar Växjö), ging ik afgelopen dinsdag opnieuw op pad met onder andere de Erikshjälpen als doel.

Voor wie het nog niet weten: De Erikshjälpen (ik ken alleen die in Växjö) is voor mij de mooiste kringloopwinkel die ik ken. Met altijd de beste vondsten. 

Deze keer was de winkel gelukkig wel open en omdat ik er vrij snel na de openingstijd was, was het er behoorlijk druk. Inmiddels bleek er ook een verbouwing geweest te zijn, die de winkel alleen nog maar overzichtelijker heeft gemaakt. 

Ik begon bij de boeken, waar ik al goed slaagde in mijn zoektocht naar boeken voor anderen. Èn voor mezelf! :-) 

En maakte daarna mijn rondje door de rest van de winkel. Op de een of andere manier blijkt er dan altijd heel veel tijd voorbij gegaan te zijn. Raadselachtig......

Behalve de nodige huisraad en boeken, zoals gezegd, vond ik weer wat leuke dingetjes. Zoals....

Deze grappige gehaakte poppetjes in Zweedse kleuren die met een elastiekje met hun hoofdjes aan elkaar zitten. Nog geen idee wat ik ermee ga doen, maar dat zie ik nog wel.

En deze elandenknuffels:

Die zijn voor een vriendin van mij die elandenknuffels spaart.

Via internet was ik er achter gekomen dat er nog meer kringloopwinkels in Växjö zijn. Dus daar was ik wel benieuwd naar. Jammer genoeg gingen ze allemaal om 4 uur dicht, dus ik ben er nog bij eentje binnen geweest. De andere weet ik nu wel te vinden. Dus die zijn voor een volgende keer.

Hier een klein overzichtje van mijn laatste vondsten (afgezien van de nuttige dingen en de boeken):

Een paars gehaakt kleedje, een borduurwerk met leuke meisjes dat ik gewoon mee moest nemen, een kinderdekbedje voor het leuke stofje, een doosje met kraaltjes, een nieuwe tas uiteraard voor het handvat en een haakboek met o.a. deze grappige haakseltjes erin:

Geen idee of ik ooit zoiets ga maken, maar voor die 10 kronen moest ik het gewoon meenemen.

Al met al goed geslaagd.

Waar ik trouwens ook voor geslaagd was, was voor het examen 'Rijden onder zeer winterse omstandigheden'. Want man o man, wat was het weer bar. In Nederland zou het een complete verkeerschaos zijn geweest. Maar hier gelukkig niet.

Toen ik weer buiten kwam na mijn bezoek aan de Erikshjälpen, zag mijn auto er zo uit:

Wat trouwens nog grappig was: toen ik aan kwam lopen met mijn buit, kwam er een besneeuwde man naar me toe en hij vroeg of ik wist waar Mörners väg was. Dat wist ik toevallig, dus ik legde het hem uit. Maar het was best ver lopen en zulk lekker weer was het niet. Dus ik bood hem spontaan aan dat hij wel met mij mee kon rijden, want ik moest toch die kant op. Dat vond hij wel een goed plan. 

Dus ik maakte mijn auto schoon en hij bracht mijn karretje terug en daarna gingen we samen op weg. Hij moest naar een glasgarage om zijn auto op te halen waarvan de voorruit gescheurd (en vervangen) was. Dus daar heb ik hem even afgezet. Onderweg maakten we een gezellig praatje. En ik had het idee dat hij niet gelijk in de gaten had dat ik niet Zweeds was. 

Dat vond ik dan wel weer leuk. :-)

Na mijn kringlooprondje nog wat boodschappen gedaan en toen ik buiten kwam, was het alweer zo goed als donker.

En er lag veel sneeuw. 

En zoals jullie weten, is rijden in het donker hier sowieso al niet mijn hobby en zeker niet als het dan ook nog behoorlijk sneeuwt.

Dus ik was blij dat ik weer heelhuids thuisgekomen was.

Vandaag was niet mijn dag

Wat begon als een veelbelovende dag met een paar leuke plannetjes, verliep jammer genoeg niet zo leuk als ik gehoopt had.

Ik had voor vandaag een bezoekje aan Växjö gepland. Met als hoogtepuntjes natuurlijk de Erikshjälpen en de Kupan. In de hoop daar weer de nodige kringloopschatten te gaan vinden.

Het begon er al mee dat het flink sneeuwde. Ook nog toen ik op weg ging.

"Mijn" straat zag er vanmorgen zo uit:

Met iets meer sneeuw dus dan zaterdag.

Dat werd voorzichtig rijden. Maar dat gaf niet.

Op de grote weg naar Växjö was het over het algemeen goed te doen. Daar was duidelijk sneeuw geschoven en zout gestrooid.

Welgemoed ging ik op weg naar de Erikshjälpen. Maar toen ik daar aan kwam rijden, zag het er zo raar uit. Er stonden helemaal geen auto's. Wat zou er aan de hand zijn????

Dat wist ik snel. De openingsdagen zijn veranderd. Voortaan is de winkel op dinsdagmiddag open. 

Jammer jammer jammer. Volgende week beter dan maar.

Ik stapte weer in de auto en ging naar de Kupan, de kringloopwinkel van het Rode Kruis. Ook deze vind je overal en nergens in Zweden.

Die was gelukkig wel open. 

Het kostte wat moeite om een parkeerplaatsje te vinden, want het was druk.

Eenmaal binnen heb ik echt heel goed gezocht en overal meerdere keren gekeken. Maar toch vond ik bijna niks leuks.

Ik kwam weer naar buiten met maar 2 dingetjes.

Een lap stof van Ikea en een boekje over Winnie de Poeh, hier in Zweden Nalle (dat betekent knuffel) Puh geheten.

Volgens mij staan er de tekeningen in van de originele Engelse versie. 

Heel schattig.

Daarna ging ik boodschappen doen. En nog een nieuwe pot verf halen.

Daarvoor had ik de oude pot meegenomen om niet het risico te lopen dat ik met een andere kleur verf terug zou komen. Op zich heel slim natuurlijk.

Ware het niet dat blijkbaar de verf aan die oude pot nog niet helemaal opgedroogd was....

Met dit als resultaat:

Verf op mijn jas. Onderaan de mouw, bovenaan de mouw, op de ene voorkant en op de andere voorkant. :-(

Gelukkig heeft de stof een soort waxlaag. Dus ik hoopte dat ik de verf er nog af zou kunnen krijgen als ik snel thuis zou zijn en de verf nog niet opgedroogd.

Dat snel thuis zijn, zat ook even tegen. 

Ongeveer halverwege de weg naar huis stond ik stil. Bijna een uur. In het pikkedonker inmiddels en in een rij auto's waarvan ik niet kon zien hoe lang die was.

We stonden helemaal stil en ook van de andere kant kwamen helemaal geen auto's. 

En het sneeuwde en sneeuwde. Dus de laag sneeuw op de weg werd alsmaar dikker.

Na ongeveer een kwartiertje kwamen er blauwe zwaailichten vanaf de andere kant.

Dat bleek een ambulance te zijn.

Vervolgens weer een hele tijd niks.

In de loop van de middag had ik een pizza gehaald en daar maar een deel van opgegeten. De rest lag nog in de auto. En ik begon best weer een beetje trek te krijgen.

Net toen ik de pizza wilde gaan pakken, kwamen er opeens auto's van de andere kant. Een hele rij. En toen die ophield, begon de rij waarin ik stond in beweging te komen.

We mochten/konden weer.

Het bleek dat er niet zo heel ver voor mij een ongeluk was gebeurd. Aan de andere kant van de weg lag een vrachtwagen op zijn kant in de greppel.

Omdat er intussen veel sneeuw op de weg lag, konden we langzaam verder rijden. 

Zo duurde de reis al met al een uurtje langer dan ik gedacht had. 

Maar het leuke ervan was, dat er tijdens het wachten een hoorspel voor kinderen op de radio was. Over een egel en een mol die een uitstapje gingen maken. Nu had ik rustig de tijd om daarnaar te luisteren en ervan te genieten. Het was leuk om te merken dat ik gewoon het hele verhaal letterlijk kon verstaan. Zo heb ik toch nog mijn Zweeds geoefend terwijl ik stond te staan.

Ik was wel blij dat ik thuis was. Daar heb ik snel de boodschappen opgeruimd en mijn pizza opgegeten. 

En mijn jas heb ik gelukkig met terpentine weer schoon gekregen. 

Eind goed al goed dus maar.

P.S. De blogsters-ontmoetings-bijeenkomst staat even op een laag pitje. Er zijn een paar dames die een eventuele locatie hebben voorgesteld, dus daar ga ik eerst contact mee opnemen. Mocht er meer nieuws zijn, dan meld ik me daarmee.

Heb je nog niet laten weten of je eventueel ook van de partij wilt zijn? Doe het dan maar gauw. Hoe meer zielen hoe meer vreugd toch? En bovendien moeten er ook wel een aardig aantal mensen 'in principe' mee willen doen, aangezien er toch altijd de nodige mensen afvallen als er eenmaal een datum gepland staat. Ik vind zelf eigenlijk dat er toch wel ongeveer 15-20 mensen aanwezig moeten zijn. Of denken jullie daar anders over? Ik hoor alle reacties en tips en ideeën heel graag!

Een week met veel emoties

En toen was ik weer thuis, terug in Nederland.
Ik zit weer aan mijn eigen tafel in mijn eigen huisje achter mijn eigen laptopje.
In plaats van in de bibliotheek in Växjö, omdat ik in 'ons' Zweedse huis geen internet had.

Het was een ontzettend rare week, vol met allerlei verschillende emoties.
Eerst heel veel stress om op tijd op het vliegveld in Weeze te komen. Pfffff, wat dat betreft is het in Zweden echt beter.  Daar is het verkeer een heel stuk rustiger en kun je stukken beter inschatten hoe lang je erover doet om ergens te komen.

Het begin van een rare week en een nieuw deel van mijn leven....

Maar goed, ik haalde mijn vlucht en landde op maandagmiddag op Småland Airport in Växjö.

Haha, dat klinkt als heel wat. Maar het is maar een piepklein vliegveldje.
En dat is nou juist ook weer heel leuk en handig. Want ik mocht de auto lenen van 'onze' Zweedse buren (ontzettend lieve mensen trouwens) en omdat ze mij niet konden komen ophalen doordat ze ergens anders naartoe moesten, hadden ze de auto op de kortparkeerplaats van het vliegveld gezet en de sleutel bij de informatiebalie afgegeven. Dat kan daar nog. En dat vind ik zo heerlijk.

Verder was ik heel zenuwachtig vanwege alle gedoe rondom het huis.
Ik was er eind augustus 2 keer geweest en wist eigenlijk helemaal niet meer zo goed hoe het eruit zag. Dus ik was hartstikke bang dat ik een verkeerde keuze gemaakt zou hebben.
Op woensdag had ik al vroeg (voor mijn doen dan) afgesproken met de huidige bewoners. Het was ongeveer een uurtje rijden en dat is in Zweden niet veel.
Ik werd ontzettend hartelijk ontvangen. Ook die mensen zijn vreselijk aardig.
We hebben samen het hele huis nog eens goed bekeken en ik mocht zelfs bij ze blijven eten.
Ook laten ze allerlei spullen voor mij achter, zodat ik op 1 november zo in het huis kan trekken zonder alvast meubels en zo te hoeven hebben verhuizen of kopen. Dat is toch ontzettend lief?

Gelukkig viel het huis niet tegen. :-)
Dus behalve dat het heel onwezenlijk voelde/voelt dat ik straks een leuk huis in Zweden heb, was/ben ik er ook heel blij mee.
Ik vind het heel spannend.
En er vliegt van alles door mijn hoofd over hoe ik het huis zal gaan gebruiken, veranderen en inrichten. Plannen genoeg in elk geval.
En emoties die alle kanten op vliegen.

De week in 'ons' huis veroorzaakte ook minder fijne emoties.....
Het was daar vooral een week van 'afscheid nemen'. Donderdagnacht sliep ik er voor de laatste keer.
En vrijdag dronk ik er mijn laatste kopje koffie op de veranda (heerlijk in het zonnetje, wie had dat gedacht?) en draaide ik voor de een na laatste keer de deuren achter mij op slot.
In november zal ik er nog 1 keer terugkomen om mijn laatste spullen daar weg te halen en mee te nemen naar mijn Zweedse huis.
En straks is het niet meer ons Zweedse huis, maar zijn Zweedse huis. En daar word ik dan weer niet blij van......

Misschien is dit stukje eigenlijk te persoonlijk om zomaar op internet te zetten. Dus misschien had ik het niet moeten doen. Maar ik wilde het gewoon even kwijt. En ik denk dat ik er niemand kwaad mee doe, dus vooruit maar.

Na 1 november ga ik jullie vast nog meer vertellen over het huis en over Zweden en over hoe het is om daar te zijn. En nog (veel?) meer foto's laten zien.
Als je het leuk vindt, kun je meelezen. En zo niet, dan laat je mijn blog lekker aan je voorbij gaan. ;-)

Speciaal voor Manon (en iedereen die mijn Afrikanen-avontuur meebeleefd heeft) heb ik nog 1 foto van mijn Zweedse huis......

P.S. Iedereen heel erg bedankt voor de lieve en bemoedigende reacties op mijn stukje van gisteren.