Nieuwjaarswandelingetje in Olst

Om Oud en Nieuw te vieren was ik uitgenodigd door mijn tante Anneke (die ik vroeger altijd als mijn nichtje beschouwde, omdat ze maar een paar jaar ouder was dan ik) en haar man die in Olst wonen. En van die uitnodiging maakte ik graag gebruik.

Ik had haar al een tijd niet gezien en zeker niet uitgebreid gesproken, dus dit was een mooie gelegenheid om weer eens flink herinneringen op te halen. Tjonge jonge, wat kwam er weer een hoop bovendrijven waarvan ik dacht dat ik het echt vergeten was.

Toen ik na Nieuwjaar weer thuis was, dook ik gelijk mijn oude fotoalbums in om te kijken wat ik nog aan foto's uit die tijd had. Hier laat ik er eentje zien:

Achter de slee staan de broer van Anneke (mijn oom dus eigenlijk) en daarnaast Anneke en een vriendinnetje. Links achter op de slee zit ik. Dus dan kun je wel zien dat we niet veel in leeftijd schelen. Voor op de slee zit mijn op dat moment jongste zusje en naast mij mijn enige broertje.

De foto is genomen in de strenge winter van 1962-1963, waarin de zwaarste elfstedentocht aller tijden gehouden is. Maar zo koud was het tijdens het nemen van deze foto vast niet. ;-)

Mijn zusje heeft een gebreid jurkje aan met een heel wijde rok. Ik kan me dat jurkje nog goed herinneren. Jammer dat het verdwenen is. Het zou nu vast weer hip zijn.

Behalve het ophalen van herinneringen, gingen we ook even een frisse neus halen. Ik vond het leuk om even in het dorpje Olst, gelegen aan de IJssel, rond te kijken. Gelukkig had ik mijn fototoestel meegenomen.

Eerst liepen we naar de IJssel, die erg hoog stond. 

De oprit naar de pont naar Welsum. Die dus uit de vaart was wegens onbereikbaar.

Als mijn tante nu naar haar dochter aan de overkant wil, moet ze minstens 30 km omrijden. 

En de mensen die aan de IJssel wonen hebben nu dit in hun achtertuin:

Ze zullen er vast aan gewend zijn. En ze hebben wel altijd prachtig uitzicht.

Een stukje verderop langs de IJssel staat deze mooi gerestaureerde molen.

Bökkers mölle. Er zit een restaurant in. Interesse? Kijk dan eens hier.

Zouden ze af en toe kip of eend op het menu hebben staan?

Mooie gebouwen staan er ook in Olst:

De oude watertoren waarin nu appartementen gevestigd zijn.

Gewoon een groot oud huis.

En een kerkje dat te koop staat voor € 425.000. Ook leuk.

Behalve mooie gebouwen staan er ook leuke beeldjes:

Vorm en geest van Pieter d'Hont

Het winkelende vrouwtje van Theo Schreurs

 En een (naar mijn bescheiden mening) ontzettend lelijk 'beeld':

Ga'k, ga'knie van Dedden en Keizer

Misschien zou het in een moderne stad als Almere op zijn plaats zijn, maar hier vind ik het echt niet passen. Het betekent iets met longen en water....., geloof ik.

En wat is een dorp zonder muziektent?

Èn wat is een dorp zonder stoute kindertjes?

Na een uurtje gingen we weer naar binnen. En dan laat ik nog even zien dat ik niet de enige in de familie ben die besmet is met het haakvirus. 

Deze door Anneke gemaakte sprei lag op mijn logeerbed.

En er lagen nog heel wat andere gehaakte spullen hier en daar in het huis. It runs in the family, zullen we maar zeggen. ;-)

Home sweet home #20

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een officieel Home Sweet Home blogje maakte.
Ik schreef natuurlijk al best veel over mijn nieuwe home in Zweden, maar dat was anders.
Vandaag doe ik weer een keertje 'echt' mee en laat ik iets zien van mijn kleine home in Nederland.

In mijn huisje hangt een slinger. Tenminste: eigenlijk is het een slinger, maar daar zie je nu niks meer van, behalve als je heel goed kijkt.
En aan die slinger hangen dierbare dingen. Kijk maar even mee:

Bijvoorbeeld:
*lieve kaarten die ik kreeg van medeblogsters, naar aanleiding van gewonnen give-aways of zomaar, omdat ze me iets liefs wilden sturen. Dat vind ik echt zo geweldig van Blogland, dat daar veel van dat soort vrouwen blijken te wonen.
*de laatste gezamenlijke schoolfoto van mijn kinderen op de basisschool, alweer 12 jaar geleden. Wat vliegt de tijd en wat waren ze toen nog klein en onbeschadigd.....
*een kaart van een schilderij, gemaakt door de kunstenares met Down-syndroom Jasmijn van der Heijden. Het origineel heb ik en dat hangt in Zweden. Ik ken Jasmijn van de jaren dat ik vrijwilliger was bij lunchroom Tante Truus in Almere. En ik vind dat ze erg fleurige kunstwerken maakt.

*het tekeningetje waar ik een blogje over schreef.
*een lieve kaart van mijn vriendin in Engeland.
*kaarten en een foto van Suburbia. Vooral de gele kaart met een uitspraak uit de voorstelling De Manke van een paar jaar geleden blijft mij intrigeren.
*en nog meer lieve kaartjes van medeblogsters.

*het geboortekaartje van de kleindochter van mijn ex-overbuurvrouw/vriendin Tineke
*2 superlieve kaartjes van mijn oude vriendin Rie, waarmee ik nog allerlei plannen had en die ik al te lang niet gezien of gesproken had. Nu hangt daar een heel ander kaartje tussen haar kaartjes met plannen: het bedankkaartje naar aanleiding van haar overlijden. Ik kan nog steeds niet bevatten dat ze er zomaar opeens niet meer is.
*het bedankkaartje van een getrouwd vriendinnetje met daaraan een bruidspaarknijper die ik won in de give-away van Sil.
*en helemaal aan het eind de kaart van Garfield die ik al jaaaaaaaaaaaaaren met me meesleep bij elke verhuizing. "Ik ben niet te dik, ik ben te klein" staat erop. Zooooo waar. ;-)

Home Sweet Home is een initiatief van Barbaramama.

Retro uit eigen blad

Ergens uit een stapeltje tijdschriften kwam een Esta uit 2010. En daarin vond ik deze foto:

Grappig toch?
Helemaal jaren 70.
Zoals er al bij staat: gehaakte gordijntjes, gehaakte lampenkap, droogbloemen, een eiken tafel en een breimachine.

Maar wat mij ook nog opviel:
Het was ook de tijd van iedereen hetzelfde (bloempot)kapsel, zware brilmonturen (nu weer hip), vaste vloerbedekking (liefst in een lichte kleur, lekker handig) en veel bruin.
En nog steeds de tijd van de in de jaren 60 ingezette anti-autoritaire opvoeding. De kinderen mochten op de leuning van de bank zitten. Dat mocht 10 jaar eerder echt niet.
Deze mensen woonden trouwens wel in een modern huis: met centrale verwarming.

Ik vond het zo leuk wat er allemaal te zien is op 1 zo'n simpele foto.
En dan vraag ik me ook nog af: wie zijn die mensen, hoe oud waren ze toen en hoe oud zijn ze nu en wat zouden ze doen?
Zou die mevrouw die breimachine veel gebruikt hebben? En zou ze hem nog hebben?
En die salontafel: is die van de aardbodem verdwenen of aan een nieuw leven bezig?
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Maar misschien hebben jullie er heel andere gedachten bij. Ik ben benieuwd....

Retro.... jeugdsentiment....

Op mijn Facebook heb ik een map met oude foto's. Daar zat ik daarnet eens doorheen te bladeren en toen zag ik deze weer:

Mijn slaapkamer uit 1973, nog thuis bij mijn ouders. Wat een hippe accessoires en kleuren!
Het kastje met gordijntje was eigenlijk een door mijn vader gemaakt poppenhuis.

En deze:

Mijn bruin-witte keuken, horend bij mijn zolderkamertje in Den Haag.

En tenslotte:

Onze huiskamer in 1984. Inmiddels woonden we niet meer op het zoldertje, maar in een echt huis in Voorschoten. Alles balibruin. Met heel veel planten en een zwart-wit tv-tje. 

De foto's zijn nogal slecht. Dat komt doordat ik ze gefotografeerd heb met mijn telefoon vanuit mijn foto-album. Misschien zal ik ze nog eens inscannen als ik tijd heb.

Ik zie op de foto's zoveel dingen die nog ergens moeten zijn.... retro in eigen kast.

Retro uit eigen kast

Lang geleden besloot ik om ook mee te doen aan het initiatief van maarnietvangrijs, omdat ik zoveel spullen van vroeger (OMG, nu ben ik echt oud geworden!) heb, die best leuk zijn om te laten zien.
Maar al een tijd heb ik niks meer geplaatst. Dus hoogste tijd om daar verandering in te brengen.
Daarom vandaag een raar retro-ding:

Je hebt het waarschijnlijk wel gezien: het is een asbak.
En die heb ik, iemand die nog never nooit gerookt heeft. En nog wel zelf gekocht ook. Is dat niet raar?

Ik kocht de asbak toen ik in 1977 op kamers ging wonen. Een asbak was in die tijd iets wat je echt in huis moest hebben voor als er bezoek kwam dat rookte. En dat waren nogal wat mensen toendertijd.
Dus regelmatig stond mijn ieniemini zolderkamertje blauw van de rook. Er zijn heel wat peuken gedoofd in deze asbak.

Als ik er nu aan terugdenk dat er toen ik op de lagere en middelbare school zat gewoon door de leerkrachten in de klas gerookt werd..... De meester van de 6e klas rookte zelfs de hele dag door sigaren. En ik zat recht onder zijn bureau. Wat zal ik altijd gestonken hebben!
Je kunt je er nu niks meer bij voorstellen.

Op feestjes hoorden er naast hapjes ook sigaretten op tafel te staan.
Iedereen rookte toen binnen. Dat was heel normaal.
Ik weet nog dat zelfs toen onze zoon al geboren was (1989) het heel veel moeite kostte om bepaalde rokende visite niet in zijn buurt te laten roken (binnen).
Gelukkig is er in die 23 jaar wat dat betreft een hoop veranderd.
Maar de asbak, die heb ik nog steeds. (hamster....)
Wie had ooit gedacht dat die nog eens zoveel herinneringen zou losmaken?

Mijn meisje

Een tijdje geleden kocht ik de Doodle je dag kalender. Die is echt heel grappig.
Elke dag kun je een tekening afmaken. Waar ik uiteraard bijna nooit aan toe kom.

Maar op 2e Paasdag was er een tekening die me inspireerde met een herinnering aan lang vervlogen tijden. De tijd waarin wij nog met het hele gezin gingen kamperen in Frankrijk. De tijd waarin mijn dochter nog maar klein was en nog lang niet kon zwemmen.
Maar toch was ze heel vaak in het zwembad te vinden. Niet in het peuterbadje, nee nee, in het DIEPE.
En wat deed ze daar? Stenen opduiken.
Ze gooide een steen in het water, dook naar de bodem en kwam weer boven met de steen in haar hand. En een grote grijns op haar gezicht. Geweldig!
Andere mensen vonden het maar raar en onverantwoord. Maar wij bleven erbij en genoten ervan.
Ze zwom als een hondje. En het heeft later minstens een jaar zwemles gekost om haar dat weer af te leren. Maar watervrij was ze allang. :-)

Dit is mijn tekening geworden (let niet op mijn tekentalent, het gaat om het idee):

Ander boek en lieve nostalgische pannenlappen

Al een tijdje ben ik bezig in het boek over de 100-jarige man die op zijn verjaardag uit het raam klom en aan een avontuurlijke reis begon, maar dat boek is zo dik, dat ik pas iets over de helft ben.
Daarom heb ik besloten om even iets anders tussendoor te lezen.
Ik kreeg de tip van iemand op blogspot, ik weet helaas niet meer wie het was.  Het was Leentje.
Maar ik was gelijk erg nieuwsgierig naar het boek De grens. De debuutroman van de Finse schrijfster Riikka Pulkkinen.

Omdat ik me anders toch maar zou vervelen (ahummmm) ben ik er gisteren in begonnen en het begin vind ik in elk geval al boeiend.
De recensies over dit boek zijn ook erg lovend, dus dat belooft wat.
Ik hou jullie op de hoogte.

Verder wilde ik jullie deze foto niet onthouden:

Aan deze pannenlappen zit een verhaal vast.
Van 1977 tot 1980 woonde ik op een zolderkamer in Den Haag, boven de hospita, genaamd Juffrouw Stolk. Een oudere dame die nooit getrouwd was geweest en altijd 'in betrekking' en die zich daarom Juffrouw noemde. Zo'n lieverd!
Ergens tijdens die jaren heb ik bovenstaande pannenlappen van haar gekregen. Ze had ze zelf gehaakt.
In die tijd vond ik ze eigenlijk een beetje tuttig, maar ik heb ze altijd gebruikt en bewaard, omdat ze mij dierbaar zijn.
En nu, jaaaaaren later, zijn ze opeens weer helemaal hip. Grappig toch?
En natuurlijk nog steeds dierbaar en in gebruik. Met veel goede herinneringen aan de inmiddels overleden lieve en wijze Juffrouw Stolk.

Home sweet home #3

Eigenlijk had dit berichtje gisteren online gemoeten, maar toen kwam ik er niet aan toe. Dus daarom vandaag alsnog een Home sweet home berichtje.

Een van mijn lievelingsplekjes in huis is onze boekenkast. En met name 2 planken daarvan.
Deze:

Zo op het eerste gezicht lijken dit misschien gewoon 2 planken met boeken en prullen.
Maar dit zijn niet zomaar boeken en prullen.

Het zijn Zweedse boeken, waaronder bijvoorbeeld Bröderna Lejonhjärta van Astrid Lindgren (oftewel De gebroeders Leeuwenhart in het NL). Dat was het allereerste boek dat ik gelezen heb in het Zweeds. En dat viel toen echt niet mee. Een mooie herinnering dus. En bovendien een heel mooi boek.

En zo staan er meer Zweedse boeken tussen waar ik bepaalde herinneringen aan heb.
De 2 planken zijn ook alweer te klein, want op een tafel ligt nog ongeveer een meter Zweedse boeken te wachten op een plekje. Elke keer als we in Zweden zijn, koop ik er weer een aantal boeken bij. De meeste trouwens in kringloopwinkels.
Zweden zijn echte lezers. Ze kopen veel boeken (die zijn daar ook vrij goedkoop) en doen ze ook weer makkelijk weg. Dus bij elk bezoek aan een kringloopwinkel heb ik wel weer wat leuke boeken gevonden.
Verkochten ze er ook maar tijd bij......

Verder zie je op de onderste plank een stapel Nederlandse boeken. Die zijn van mijn vader geweest. Ook het eendje is een herinnering aan mijn vader, die inmiddels overleden is.
Het beeldje daarnaast heb ik van mijn zus in Amerika gekregen toen ik daar 2 jaar geleden op bezoek was.

Achter de boeken staat een luchtfoto van onze wijk. Die heb ik gekregen van P, onze overbuurman en vriend, die in september overleden is.
En bovenop de Martin-Beck-boeken staat een elektromotortje dat onze dochter gemaakt heeft toen ze nog op de basisschool zat. Het werkt echt. Eerst was het stuk, maar niet zo lang voordat hij overleed heeft P het nog gerepareerd.

Zomaar 2 boekenplanken in een kast. Voor iemand anders nietszeggend, maar ik kan er nog wel een pagina over vol schrijven.....

P.S. Ik ben heel blij met de reacties tot nu toe op mijn give-aways. Ik vind het echt zo leuk dat mijn blog blijkbaar door mensen gevonden en bekeken wordt!

En ik ben ook heel blij dat weer op haar oude stekkie is teruggekeerd. We hebben allebei niet begrepen hoe ze opeens verdwenen was, maar mijn trouwste volgster is weer zichtbaar. ;-)