Elke dag kun je een tekening afmaken. Waar ik uiteraard bijna nooit aan toe kom.
Maar op 2e Paasdag was er een tekening die me inspireerde met een herinnering aan lang vervlogen tijden. De tijd waarin wij nog met het hele gezin gingen kamperen in Frankrijk. De tijd waarin mijn dochter nog maar klein was en nog lang niet kon zwemmen.
Maar toch was ze heel vaak in het zwembad te vinden. Niet in het peuterbadje, nee nee, in het DIEPE.
En wat deed ze daar? Stenen opduiken.
Ze gooide een steen in het water, dook naar de bodem en kwam weer boven met de steen in haar hand. En een grote grijns op haar gezicht. Geweldig!
Andere mensen vonden het maar raar en onverantwoord. Maar wij bleven erbij en genoten ervan.
Ze zwom als een hondje. En het heeft later minstens een jaar zwemles gekost om haar dat weer af te leren. Maar watervrij was ze allang. :-)
Dit is mijn tekening geworden (let niet op mijn tekentalent, het gaat om het idee):
