Feest in mijn postvak

En weer was het een beetje feest in mijn postvakje.

3 inktvisjes kwamen aangezwommen.

Deze 2 schatjes komen van Marjolein van het blog Wollige werkjes.

Zij maakt erg mooie dingen, dus het is zeker de moeite waard om even bij haar te gaan kijken.

Marjolein was op mijn blog terecht gekomen via het blog van Angélique.

Deze leukerd is gemaakt door iemand die Lisa heet en waar ik geen blog van heb kunnen ontdekken.

Er zitten inmiddels al 21 inktvisjes bovenop mijn bank. Nu al 3 meer dan ik de vorige keer heb meegenomen. En ik ga nog lang niet terug naar Zweden, dus wie weet wat er nog bij komt.

Er lagen trouwens niet alleen inktvisjes in mijn postvakje.

Ik kreeg nog meer leuks. En dat mag ik nog houden ook.

Deze mooi versierde envelop uit België was een beetje raadselachtig, want hij was plat, dus het kon geen inktvis zijn.

En ik verwachtte niks uit België. 

Dus des te groter was de verrassing toen dit eruit kwam:

Toen wist ik het weer.

Het schilderijtje van het schaapje had ik een tijdje geleden geruild met Emmel.

En omdat ik zo lang had moeten wachten (viel nog wel mee hoor, ik ben zelf ook nooit zo snel), kreeg ik er nog een geschilderd hondje bij.

Als je houdt van kunstwerkjes, ga dan eens bij Emmel kijken. Ze maakt zelf prachtige dingen, maar weet ook de kinderen in haar tekenklas tot ongekende prestaties aan te zetten. 

Ik kijk er elke keer weer met verbazing naar.

Emmel kreeg van mij deze misschien ietsje TE Hollandse sleutelhanger, omdat ze toen net in Amsterdam geweest was.

De foto komt van het blog van Emmel.

En dat was nog niet alles. Ik kreeg ook nog dit pakketje:

Dat kreeg ik van Rianne van de blogs Snijboon en Riri fotografie, omdat ik volgster van haar fotoblog was geworden. 

Neem er ook eens een kijkje. Het is zeker de moeite waard.

Soms komen feestjes in je brievenbus precies op een goed moment.

Gisteren overleed een goede bekende van mij op 61-jarige leeftijd aan kanker. En ze laat een heeeeeeeel verdrietig gezin achter. Ik kan daar zo slecht tegen, zoveel onrecht.

Bezoek uit Nederland

Gisterenmiddag was ik op mijn veranda aan het schilderen toen ik de postauto hoorde aankomen en stoppen bij de brievenbussen naast mijn tuin. En ik dacht dat ik het geluid van mijn brievenbus hoorde.....

Dus toen de postauto uit het zicht verdwenen was, ging ik snel kijken.

Want zo vaak krijg ik hier geen post.

En ja hoor, er lag bezoek uit Nederland in mijn brievenbus!

Een Zaanse kabouter.

En hoewel hij helemaal geen handen heeft, was hij toch niet met lege handen gekomen.

Hij bracht allemaal leuke dingen mee.

De Hollandse tas en het zadelhoesje heb ik geruild met Sylvia van Zaanse zolder.

Nou ja, heb ik geruild..... Ik heb nog niks teruggestuurd. Maar dat komt nog wel.

Misschien vind ik hier bij de een of andere loppis wel een Wilde-zwijnen-memory. ;-)

En Sylvia zou natuurlijk Sylvia niet zijn als ze niet wat meer in de envelop had gedaan dan alleen de tas en het zadelhoesje.

De Zaanse kabouter dus en een kaart gemaakt van een boekillustratie en..... memorykaartjes.

Heel toepasselijke memorykaartjes.

Vooral deze natuurlijk:

Haha, die krijgen een ereplaatsje naast mijn jachttrofee.

Nu ik het toch weer een beetje over haken heb, denk ik opeens aan het blog van
Angeline, Mijn eigen plekkie.

Zij maakte een mooie plaid van 400! rondjes.

deze foto komt van het blog van Angeline

Over elk rondje deed zij 5,5 minuten.

Dat leek mij zo razendsnel. Dus ik vroeg haar het patroontje van het rondje en probeerde het ook eens.

Alleen al om de magische ring te maken heb ik een half uur research moeten doen. ;-)

Tot nu toe was die me nog nooit gelukt.

Maar op het blog van Annemarie vond ik een tutorial waarmee het mij eindelijk ook lukte.

En na wat oefenen kostte het mij alleen al meer dan 5,5 minuten om 12 stokjes in die magische ring te haken. 

Mijn record (tot nu toe, ik weet niet of ik me aan nog meer van deze rondjes ga wagen) was 11 minuten. 

Gewoon het dubbele van Angeline dus. :-(

Ik geloof dat ik ook met haken nogal traag ben, zoals met heel veel dingen. 

Het hoort bij mij, zullen we maar denken.

Ter aanvulling: ik ben niet van plan om zo'n plaid te gaan maken hoor.
Dat is voor mij een veel  te bewerkelijk project.

Tenslotte nog even iets heel anders wat ik graag met jullie wil delen:

De zonsondergang van eergisteren.

En ook gisteren was het hier weer een prachtige dag. 

Dus nooit meer denken dat het in Zweden altijd koud is, hè? ;-)

Lieve blogmadammen

O, o, o, wat ben ik weer verwend de afgelopen dagen. Ik durf het haast niet eens te vertellen, maar ik vind het ook niet leuk om verwennerijen niet te laten zien. Dus.....

Het begon al afgelopen zondag. 

Ik had een boekje gewonnen bij Tineke van het blog Muts en meer haken.

Doordat ik bijna niet online was geweest, had ze het boekje bijna aan iemand anders vergeven.

Maar gelukkig was daar Jenneke die mij even een seintje gaf via Facebook.

En zo was ik nog net op tijd om mij te melden bij Tineke en vond ik gisteren een envelop in mijn postvakje met deze inhoud:

Gisteren was het sowieso een leuke dag, want ik kreeg blogbezoek.

Ik had een envelopje met inhoud gewonnen bij Saskia van het blog LaFeMe en Spruiten ter ere van de geboorte van haar 4e kleinkindje.

En omdat Saskia net als ik in Lelystad woont, spraken we af dat ze 'het envelopje' zelf zou komen brengen.

Toen Saskia arriveerde, kreeg ik gelijk al een mooie bos zonnig gele tulpen in mijn handen gedrukt.

En toen de koffie klaar was, volgde het envelopje dat een grote envelop bleek te zijn.

En wat een hoop leuks kwam daar uit!

Ik kan flink aan de knutsel.

En de onderzettertjes zijn precies de goede kleur bij de kaarsjes op mijn tafeltje. Alsof Saskia dat wist.

Ik vond het ontzettend leuk om Saskia te ontmoeten. We bleken zelfs even oud (of jong, ligt eraan hoe je dat ziet) te zijn en we kletsten en praatten maar door en door en door. Heel gezellig.

De volgende keer zorg ik dat je ook iets te eten krijgt hoor Saskia!

En nu ik het toch over het ontmoeten van een mede-blogster heb..... Het is alweer een maandje geleden, maar toen heb ik er nog eentje in real life ontmoet. En dat was....

Kun je het lezen? Het was Trui van het blog Miss Creatuurtje.

Deze lieverd ontmoette ik met grote hindernissen tijdens mijn uitstapje naar het zuiden, waarover ik nog veel meer had willen vertellen dan ik al gedaan heb, maar nog maar steeds niet aan toegekomen ben.

We hadden een hele middag voor onze ontmoeting in gedachten, maar door Belgische wegwerkzaamheden (lees: enorme file) en niet meewerkende telecommunicatiemiddelen vonden wij elkaar anderhalf uur later dan de bedoeling was.

Het was kort maar heel gezellig en wat mij betreft zeker voor een uitgebreidere herhaling vatbaar.

Degenen die Trui een beetje kennen, weten vast wel wat er in dat gele papiertje zat....

Inmiddels allang in gebruik genomen.

Naar aanleiding van datzelfde uitstapje, kreeg ik ook wat meer contact met Marinda van het blog Ranja met een rietje. Zij blijkt in de buurt van mijn geboorteplaats Zierikzee te wonen, in een dorpje waar vroeger mijn tante en oom woonden.

En vandaag vond ik deze verrassing van Marinda in mijn postvakje.

Dit zat erin:

Wat ontzettend leuk allemaal. Wat zijn er toch een hoop lieve blogmadammen oftewel blogdinnen, zoals ze ook wel genoemd worden.

Zijn er hier nog blogmadammen die ook een envelopje met inhoud van mij willen ontvangen?

Laat het hieronder weten en wie weet vraag ik binnenkort je adres.

P.S. Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar ik zie zelf mijn foto's niet. Wat dat nou weer is????
Hopelijk komt het weer goed.

Het vervolg van de reis

Omdat ik al om half 8 op mijn kamer in Ferienhof Budach was, had ik nog alle tijd om iets te doen. 

Bij gebrek aan internet (dat kun je natuurlijk niet ook nog verwachten op een goedkoop adresje) begon ik aan een nieuw haakprojectje dat ik uit mijn hoofd kon doen.

Ik ga nog niet verklappen wat het wordt, maar het wordt in elk geval gehaakt van de rode wol die van 'het dekentje' is afgekomen. De zwarte wol komt uit mijn wolletjesvoorraad.

Daarna las ik nog wat in het boek dat ik van mijn dochter voor mijn verjaardag kreeg en toen gingen de oogjes toe. 

Op donderdagmorgen kon ik op mijn gemakje opstaan en mijn spullen weer inpakken voor de rest van de reis. Het pension ligt heel landelijk, dus dit was het uitzicht uit het raam van de gemeenschappelijke keuken:

Links een duif en rechtvooruit een verlaten vogelnest. Daarachter landerijen waar nog niks op stond. 

En..... geen sneeuw te bekennen. Daar was ik blij mee, want op een schone weg rijd je toch een heel stuk makkelijker.

Maar nee hè, toen ik mijn spullen in de auto ging zetten, begonnen er kleine sneeuwvlokjes te vallen. En omdat het onder 0 was, bleven die liggen. En het werden er meer en meer en meer......

Ik ging voordat ik aan mijn reis naar Nederland ging beginnen eerst nog even (een klein stukje terug richting Denemarken) naar Handewitt om daar boodschappen te gaan doen. Voor mezelf en voor anderen lekkere en nuttige dingen kopen die in Nederland niet te koop zijn of veel duurder. 

En ik vind dat gewoon leuk om te doen.

Terwijl ik daarnaar op weg was, sneeuwde het lustig door. Voordat ik het dorp uit was, lag er al een aardig laagje op de weg. En het was glad! Oeps, dat was niet mijn bedoeling.

Omdat ik mensen beloofd had om spullen uit Duitsland mee te nemen, ging ik toch maar. Hoewel ik eerst twijfelde of ik niet beter gelijk richting Nederland kon rijden.

Uiteindelijk bleek dit een goede beslissing, want in de tijd dat ik boodschappen deed, waren de Duitse strooiwagens in actie gekomen en was de snelweg in elk geval schoon. Ook al sneeuwde het nog steeds flink.

Het rare was dat het na ongeveer 100 km rijden stopte met sneeuwen en daar lag ook helemaal geen sneeuw. Dus kennelijk was het winterweer alleen over het noordelijke puntje van Duitsland gegaan.

Ik heb zelfs stukken met mijn zonnebril op gereden! 

Dat was een tijdje geleden: de combinatie van zon en geen sneeuw. Heel fijn!

Van dit deel van de reis heb ik geen foto's gemaakt, want dat vond ik een beetje te gevaarlijk. Op de Duitse snelweg wordt, zoals bekend, 'nogal' hard gereden. En dat vraagt concentratie.

Precies vlak voor Hamburg hield mijn cruise control het weer voor gezien. Slechte timing, want nu moest ik heel Hamburg voorbij zonder. En daar ben ik nogal slecht in, dus dat reed niet fijn.

Gelukkig verliep de rest van de reis voorspoedig.

Ergens halverwege Duitsland verloor ik de laatste rest Zweedse sneeuw vanaf mijn autodak. 

Dat vond ik wel grappig.

Via de mail had ik nog met mijn zus afgesproken die in Emmer-Compascuum woont. Ik ging gezellig even bij haar langs, want het lag toch zo'n beetje langs mijn route. Normaal zien wij elkaar bijna nooit, omdat we best ver van elkaar af wonen. Dus dit was een mooie gelegenheid.

We hebben gezellig samen gegeten en een beetje bijgekletst.

Daarna nog een laatste stukje rijden en aan het eind van de avond stapte ik weer in mijn eigen bedje in Lelystad.

O, o, o, wat zag mijn trouwe bolide eruit. Die heeft wat smurrie over zich heen gekregen.

En daarom mocht hij (of zij?) als beloning op vrijdag lekker door de wasstraat.

En kijk eens wat er (behalve een paar niet zo leuke rekeningen) op mij lag te wachten toen ik donderdagavond laat thuiskwam?

Toffe post uit Blogland. Daarover later meer.

Krijg nou wat....

Als je op een park woont waar alle huisjes hetzelfde postadres hebben, gaat er weleens iets fout.

Want kijk eens wat ik gisteren in 'mijn' postvakje vond:

Een opengemaakte enveloppe met daarin nog een andere, die niet open was.

Beide enveloppen waren alleen geadresseerd aan 'Ria', zonder achternaam of Aankleedpopje. ;-)

En blijkbaar zijn er hier op het park meer hondjes die Fikkie heten, dus deze enveloppen zijn bij haar terecht gekomen.

We krijgen de post hier niet bij onze huisjes. Maar alle post wordt door de beheerder gesorteerd in postvakjes op eerste letter van de achternaam.  De beheerder weet mijn oude en mijn nieuwe achternaam en ook dat ik Aankleedpopje ben. Dus die post komt (hopelijk) allemaal bij mij terecht.

Waarom deze 2 enveloppen er zo lang over gedaan hebben om alsnog in het postvakje K terecht te komen, is mij nog een raadsel. Maar daar kom ik nog wel achter. Waarschijnlijk was de andere Ria een tijd(je) niet hier. Wat niet zo raar is, want de meeste huisjes worden hier in de winter niet gebruikt.

Nou ja, so be it. Ik was natuurlijk wel benieuwd naar de inhoud van deze vertraagde post.

En dat was

Een kerst/nieuwjaarskaart met gehaakte ster van Agnes van het blog Mijn tijdverdrijf en een verrassingsenvelop met een mooi wijs gedicht en nijlpaardenetiketten van Carla van het blog Maaksels van Carla K.

Dames: met aardige tot flinke vertraging alsnog: heel erg bedankt voor jullie lieve post.