Een week met veel emoties

En toen was ik weer thuis, terug in Nederland.
Ik zit weer aan mijn eigen tafel in mijn eigen huisje achter mijn eigen laptopje.
In plaats van in de bibliotheek in Växjö, omdat ik in 'ons' Zweedse huis geen internet had.

Het was een ontzettend rare week, vol met allerlei verschillende emoties.
Eerst heel veel stress om op tijd op het vliegveld in Weeze te komen. Pfffff, wat dat betreft is het in Zweden echt beter.  Daar is het verkeer een heel stuk rustiger en kun je stukken beter inschatten hoe lang je erover doet om ergens te komen.

Het begin van een rare week en een nieuw deel van mijn leven....

Maar goed, ik haalde mijn vlucht en landde op maandagmiddag op Småland Airport in Växjö.

Haha, dat klinkt als heel wat. Maar het is maar een piepklein vliegveldje.
En dat is nou juist ook weer heel leuk en handig. Want ik mocht de auto lenen van 'onze' Zweedse buren (ontzettend lieve mensen trouwens) en omdat ze mij niet konden komen ophalen doordat ze ergens anders naartoe moesten, hadden ze de auto op de kortparkeerplaats van het vliegveld gezet en de sleutel bij de informatiebalie afgegeven. Dat kan daar nog. En dat vind ik zo heerlijk.

Verder was ik heel zenuwachtig vanwege alle gedoe rondom het huis.
Ik was er eind augustus 2 keer geweest en wist eigenlijk helemaal niet meer zo goed hoe het eruit zag. Dus ik was hartstikke bang dat ik een verkeerde keuze gemaakt zou hebben.
Op woensdag had ik al vroeg (voor mijn doen dan) afgesproken met de huidige bewoners. Het was ongeveer een uurtje rijden en dat is in Zweden niet veel.
Ik werd ontzettend hartelijk ontvangen. Ook die mensen zijn vreselijk aardig.
We hebben samen het hele huis nog eens goed bekeken en ik mocht zelfs bij ze blijven eten.
Ook laten ze allerlei spullen voor mij achter, zodat ik op 1 november zo in het huis kan trekken zonder alvast meubels en zo te hoeven hebben verhuizen of kopen. Dat is toch ontzettend lief?

Gelukkig viel het huis niet tegen. :-)
Dus behalve dat het heel onwezenlijk voelde/voelt dat ik straks een leuk huis in Zweden heb, was/ben ik er ook heel blij mee.
Ik vind het heel spannend.
En er vliegt van alles door mijn hoofd over hoe ik het huis zal gaan gebruiken, veranderen en inrichten. Plannen genoeg in elk geval.
En emoties die alle kanten op vliegen.

De week in 'ons' huis veroorzaakte ook minder fijne emoties.....
Het was daar vooral een week van 'afscheid nemen'. Donderdagnacht sliep ik er voor de laatste keer.
En vrijdag dronk ik er mijn laatste kopje koffie op de veranda (heerlijk in het zonnetje, wie had dat gedacht?) en draaide ik voor de een na laatste keer de deuren achter mij op slot.
In november zal ik er nog 1 keer terugkomen om mijn laatste spullen daar weg te halen en mee te nemen naar mijn Zweedse huis.
En straks is het niet meer ons Zweedse huis, maar zijn Zweedse huis. En daar word ik dan weer niet blij van......

Misschien is dit stukje eigenlijk te persoonlijk om zomaar op internet te zetten. Dus misschien had ik het niet moeten doen. Maar ik wilde het gewoon even kwijt. En ik denk dat ik er niemand kwaad mee doe, dus vooruit maar.

Na 1 november ga ik jullie vast nog meer vertellen over het huis en over Zweden en over hoe het is om daar te zijn. En nog (veel?) meer foto's laten zien.
Als je het leuk vindt, kun je meelezen. En zo niet, dan laat je mijn blog lekker aan je voorbij gaan. ;-)

Speciaal voor Manon (en iedereen die mijn Afrikanen-avontuur meebeleefd heeft) heb ik nog 1 foto van mijn Zweedse huis......

P.S. Iedereen heel erg bedankt voor de lieve en bemoedigende reacties op mijn stukje van gisteren.

Het Zweedse geheim ontsluierd.....

Het viel mijzelf (en misschien ook jullie) op dat ik de laatste tijd elke eerste week van de maand in Zweden was. Ik was daar op 1 augustus, op 1 september, op 1 oktober en ik zal er (hopelijk) weer zijn op 1 november en nog heel vaak daarna......
En waarom is dat dan wel????

De eerste week van augustus was ik in Värmland op uitnodiging van vrienden die daar een vakantiehuis hebben. En zij hadden mij niet zomaar uitgenodigd, maar voor een bepaalde reden. Die vertel ik straks.
Die week had ik alleen maar heerlijk vakantie.
Wij deden leuke dingen samen, waarover ik al een beetje vertelde en van plan was om nog meer te vertellen, maar dat is er tot nu toe nog niet van gekomen.

Aan het eind van augustus reisde ik weer af richting Zweden. Nu in mijn eentje en met mijn tentje.
Ik was toen in de provincies Blekinge en Småland, in het zuiden van Zweden.
En ik was er niet zomaar op vakantie, maar met een doel.
Voor degenen die mij niet persoonlijk kennen en mij niet volgen via Facebook, zal ik het uitleggen en bij het begin beginnen.

Misschien is het jullie opgevallen dat ik toen ik pas begonnen was met dit blog regelmatig schreef over 'wij'. Sinds een aantal maanden is dat 'ik' geworden.
En ja, dan weet je het eigenlijk al. Mijn man en ik zijn uit elkaar. De scheiding is nog niet rond, maar we wonen al een tijdje niet meer bij elkaar.
Ik woon in een vakantiehuisje in Lelystad. Dit huisje hadden wij al en ik was daar voorheen ook al regelmatig. Mijn naaimachine en knutselspullen stonden daar onder andere. Ook de tuin waar ik af en toe over schrijf, is daar. En ik ben heel erg blij dat ik dat huisje had als uitwijkplaats toen ik bij mijn man wegging. En dat ik daar tot op heden woon.

Maarrrr..... het huisje is maar 49 m2 'groot'. En degenen die mij een beetje kennen, weten hoeveel spullen ik heb. Alleen al voor mijn webwinkel heb ik meer dan 1000 stuks voorraad. Daardoor liggen bijna al mijn spullen nog in het huis in Almere, waarin ik samen met mijn man woonde. En dat kan natuurlijk niet eeuwig zo blijven.

Samen hebben wij ook al meer dan 10 jaar een vakantiehuis in Zweden, het land waar wij al sinds meer dan 25 jaar regelmatig vakanties hebben doorgebracht. Het land dat mij erg aan het hart gaat. Ik heb de taal geleerd (kan me nu redelijk goed redden in het Zweeds) en hou van de mensen, de rust, de ruimte, de stilte en de prachtige natuur daar.
Mijn man wil heel graag ons Zweedse huis houden en ik wil het niet hebben, om allerlei redenen.

Door een bekende werd ik op het idee gebracht om een huis in Zweden te gaan zoeken. Zo kon ik voor veel minder geld dan in Nederland een leuk huis kopen, waarin ik ruimte genoeg zou hebben voor mezelf en al mijn spullen.
Van een wild plan werd dat langzamerhand een serieus plan. En de reden dat ik eind augustus in de auto stapte richting Zweden, waar ik afspraken had gemaakt met een paar makelaars om wat huizen te gaan bekijken die ik op internet (de Zweedse funda) gevonden had. (mocht je hier een kijkje gaan nemen, dan kun je zelf zien dat je geen miljonair hoeft te zijn om in Zweden buiten de steden een leuk huis te kunnen kopen)

Ik was toen 2 weken in Zuid-Zweden en zag aardig wat huizen van buiten en van binnen.
Uiteindelijk viel mijn keuze op een geel pippihuis in de gemeente Tingsryd.

Vanuit Nederland heb ik via de mail onderhandeld met de makelaar van het huis en na allerlei dingen geregeld te hebben, ben ik op 1 oktober weer richting Zweden vertrokken (deze keer met Ryanair) en heb ik afgelopen woensdag samen met de huidige eigenaars het koopcontract getekend. Vanaf 1 november zal het huis van mij zijn!
Ik was zo zenuwachtig dat ik nu een contract heb waarop het begin van mijn handtekening 2 keer doorgestreept is en daarna pas de hele handtekening in 1 keer staat.

Omdat het huisje in Lelystad maar heel weinig kost per maand, kan ik dat ook aanhouden.
Op die manier kan ik hopelijk van 2 walletjes gaan eten, oftewel: afwisselend in Zweden en in Nederland gaan wonen.
Geen idee hoe ik dat concreet allemaal ga invullen en hoe mijn spullen in Zweden gaan komen, maar dat zie ik allemaal wel. Ik hoop vooral dat het me gaat lukken en dat het me veel moois gaat brengen.

En dat was het 'geheim'.
Heb ik zo alle vraagtekens weggenomen?
En heb je zin om op bezoek te komen? Je bent welkom hoor. Iedereen moet Zweden minstens 1 keer in zijn leven gezien en gevoeld hebben!