Het volgende kastje

Vlak voordat ik de vorige keer naar Zweden vertrok, kreeg ik nog een kastje in ruil voor wat paasspulletjes. 

Het was een zelfgemaakte commode die mensen niet meer wilden hebben en ik zag er wel mogelijkheden in. Dus toen ik in Zweden was, stonden er in Lelystad 2 kastjes te wachten om opgeknapt te worden. Het eerste kastje liet ik al zien. 

En hier komt de metamorfose van de commode.

Voor de plek waar ik dit kastje wilde zetten was het veel te diep. Dan kon ik er niet meer langs. Dus er moest een stuk af.

Eerst de bovenkant en de zijkanten doorgezaagd.
Ik moet duidelijk nog een beetje oefenen met zo'n zaag. Maar met schuren kon ik gelukkig het ergste nog wegkrijgen.

En daarna de onderkant. Die bleek er los in te liggen.

Daarna heb ik de afgezaagde stukken van de achterkant afgehaald en de achterkant opnieuw aan het nu verkleinde kastje vastgezet.

Aan de achterkant zaten onderaan plankjes geschroefd. Dat vond ik eigenlijk best lelijk en het was ook niet stabiel.

Tussen de buien door heb ik het kastje geschuurd en toen kon het schilderen beginnen. Met dezelfde lichtgrijze verf als het andere kastje. Deze keer schilderde ik bij daglicht, zodat ik het beter dekkend kreeg in 1 keer.

De volgende dag kon ik verder met de deurtjes. Die moesten nog geschuurd worden.

Daarna schilderde ik eerst de bovenkant van het kastje nog een keer. En natuurlijk waaide daar gelijk van alles op, in de natte verf. Zucht....

Vervolgens schilderde ik de deurtjes.

En de deurknopjes.

Ook de plank die in het kastje zat moest kleiner gemaakt worden.

In plaats van de lelijke, wiebelige plankjes onderaan, maakte ik kleine stukjes hout aan de zijkanten.

Daarna pakte ik de planken in met een gezellig papiertje en legde ze weer in de kast, die ik natuurlijk eerst helemaal schoon gemaakt had.

Tenslotte het lastigste klusje: de deurtjes weer terugzetten. Omdat de scharnieren aan de binnenkant vastgeschroefd moesten worden, kon ik niet zien wat ik deed. En prutsen met een schroevendraaier op de tast is niet mijn sterkste kant.
Maar uiteindelijk zaten ze erin.

Het kastje is verre van perfect, maar ik ben toch wel tevreden met het resultaat.
Als ik weer terug ben in Nederland, zal ik de houtblokjes en 1 zijkant nog even schilderen, want daar had ik nu geen tijd meer voor.
De ene zijkant moet nog een keer omdat daar het plastic waar het kastje op stond tegenaan gewaaid was toen de verf nog nat was.

Het was weer een leuk project. Op naar het volgende.....

Doe nog eens een kastje

Sinds ik op mezelf woon, heb ik al vaker meubels opgeknapt en dat hier laten zien.

Vorige week heb ik weer zo'n projectje afgerond.

Ik kreeg van iemand een lelijk beschadigd kastje in ruil voor een zak paaseitjes.

Dat stond al op mij te wachten toen ik ongeveer een maand geleden terugkwam uit Zweden en op 1 van de eerste dagen zonder regen ben ik eraan begonnen.

Ik was zelfs al zo snel begonnen dat ik vergeten was om een foto te maken van het kastje zoals het was. Hier was ik al bezig met het schuren van de bovenkant en waren de laatjes er al uit.
Die stonden al geschuurd klaar.

Een tijdje later had ik de deurtjes eraf gehaald, al het beslag verwijderd en ook de deurtjes geschuurd.
Toen begon het weer te regenen en moest het kastje een tijdje wachten onder plastic totdat ik ermee verder kon.

Op een mooie avond ging de eerste laag verf erop.

En natuurlijk wisten allerlei vliegjes de natte verf gauw te vinden. Grrrr......

De volgende dag schilderde ik het kastje zelf.

En een paar dagen later alles nog een keer na eerst alle vastgeplakte beestjes weggeschuurd te hebben.
Deze keer schilderde ik overdag, dus dat scheelde een stuk.

Ik liet het 2 dagen drogen om de verf een beetje hard te laten worden.
Ik maakte al het beslag schoon.

Zette het kastje op de plek waar het moest komen te staan.

Schroefde al het beslag weer vast en plaatste alles terug.

Daarna maakte ik nog even pakketjes met vrolijk papier erom van de plankjes die niet mooi meer waren.

En zette ze in het kastje.

Daarna nog even het kastje inruimen en zo is er weer wat zooi aan het zicht onttrokken.
Best een leuk kastje geworden, al zeg ik het zelf.

Ik gebruikte Histor monodek in de kleur Mineral. Ik had verwacht dat dat net niet wit was, maar het blijkt toch echt wel lichtgrijs te zijn. Nou ja, ook mooi. En het is in elk geval erg fijne verf om mee te werken.
Het lukte niet helemaal met 1 laag, zoals de verf belooft, maar ik denk dat het wel gekund had als ik iets meer verf had durven te gebruiken.

Het lelijke, vieze, oude kastje

Er was eens een tamelijk lelijk en erg vies oud kastje.

Dat werd door iemand gekocht voor 40 kronen (is ongeveer 5 euro). 

Er hoorde zelfs een bovendeel bij, maar dat paste niet in de auto, dus mocht eenzaam achterblijven bij de groezelige verkopers. Best zielig eigenlijk.

Het onderste deel van het kastje mocht eerst niet binnenkomen bij de nieuwe eigenaar, maar moest buiten wachten op een schoonmaakbeurt. Plus een opknapbeurt.

Gelukkig was het toen nog september, dus het kastje had het niet koud.

Het was helemaal van echt hout, dat had de nieuwe eigenaar al wel gezien.

Dus daar kwam de schuurmachine en die maakte het kastje een beetje kaal.

Je kunt zien dat de handgreepjes van de laatjes al verwijderd waren.
Ook die moesten eerst in bad.

Daarna kwam de doek met ammonia langs en vervolgens ging er een pot witte verf open.

Met kwast en roller werd de eerste laag verf op het kastje aangebracht.

Ook op de laatjes natuurlijk.

En nog een tweede laagje verf.

Op sommige delen zelfs 3 laagjes verf.

Toen die allemaal droog waren, kwam er eerst een stofzuiger en daarna een emmer met sop in de buurt.

Daarmee werd het hele kastje van binnen en van buiten onderhanden genomen.

O, wat knapte het daarvan op.

De handgreepjes waren inmiddels ook in bad geweest en weer opgedroogd.

Dus die mochten terug op de laatjes gezet worden.

Jammer genoeg was er 1 handgreepje niet meer helemaal compleet.

Dat mocht bovenaan op het middelste laatje komen.

En zo begon het lelijke, vieze, oude kastje eigenlijk best een mooi en schoon kastje te worden.

Oud was het natuurlijk nog steeds, maar dat zag je bijna niet meer.

Nu mocht het kastje binnenkomen.

Er werd zelfs een ander kastje voor naar een minder opvallende plek verbannen.

Dat was toch wel erg leuk voor het kastje, dat daar dan ook een goed gevoel van kreeg.

Het staat nu recht voor de ingang van het huis te pronken. En wordt als eerste gezien door iedereen die binnenkomt. Wat een eer!

Het past precies op de plek waarvoor het bedoeld was.

En daar is de nieuwe eigenaar heel erg blij mee.

Daarom mogen er steeds andere dingen bovenop het kastje staan.

Eerst stond er dit:

En nu het bijna Kerstmis is, staat er dit:

Wie weet wat voor mooie toekomst het eerst zo lelijke en vieze kastje nog tegemoet gaat?