Hartje voor mijn dochter

Vanmiddag ging ik op bezoek bij mijn dochter die in Utrecht op kamers woont.

En ik haakte voor haar een sleutelhanger in haar lievelingskleur groen. Van wolletjes van een van de uitgehaalde dekentjes.

Het lichtgroen is nu echt helemaal op. Misschien zit er nog meer van in een van de andere, nog niet uitgehaalde, dekentjes.

Het patroon voor het hartje vond ik bij Karin aan de haak.

Het bloemetje bedacht ik zelf. 

En o, o, o, wat baalde ik van de donkergroene wol in combinatie met mijn ouder wordende oogjes. Pffff, bijna niet te zien bij kunstlicht. 

Zijn er hier meer 50-plussers die daar last van hebben? 

Ik vind het zo'n duidelijk voorbeeld van beginnende aftakeling. Zelfs met leesbril je haakwerk niet meer goed kunnen zien. :-(

Als het weer morgen niet al te erg tegenwerkt, ga ik maar weer eens op weg naar mijn Zweedse huis. 

Dus mochten jullie me missen, dan ben ik onderweg. ;-)

Mijn meisje

Een tijdje geleden kocht ik de Doodle je dag kalender. Die is echt heel grappig.
Elke dag kun je een tekening afmaken. Waar ik uiteraard bijna nooit aan toe kom.

Maar op 2e Paasdag was er een tekening die me inspireerde met een herinnering aan lang vervlogen tijden. De tijd waarin wij nog met het hele gezin gingen kamperen in Frankrijk. De tijd waarin mijn dochter nog maar klein was en nog lang niet kon zwemmen.
Maar toch was ze heel vaak in het zwembad te vinden. Niet in het peuterbadje, nee nee, in het DIEPE.
En wat deed ze daar? Stenen opduiken.
Ze gooide een steen in het water, dook naar de bodem en kwam weer boven met de steen in haar hand. En een grote grijns op haar gezicht. Geweldig!
Andere mensen vonden het maar raar en onverantwoord. Maar wij bleven erbij en genoten ervan.
Ze zwom als een hondje. En het heeft later minstens een jaar zwemles gekost om haar dat weer af te leren. Maar watervrij was ze allang. :-)

Dit is mijn tekening geworden (let niet op mijn tekentalent, het gaat om het idee):