woensdag 14 januari 2015

1 jaar inktvis-opperhoofd

Op 14 januari 2014, ergens aan het begin van de middag, plofte het eerste mailtje in mijn mailbox met het verzoek om het patroon van de inktvis voor couveusekindjes. Aan het eind van die middag waren dat er al meer dan 100.
Waar kwamen ze vandaan?
Van de Facebook-pagina van de Vereniging van Ouders van Couveusekindjes, bleek al snel. Daar had iemand de link naar mijn blogje over de inktvisjes gedeeld.
Wat er sindsdien gebeurd is, is bijna niet te bevatten.

Duizenden mensen meldden zich om inktvisjes te willen haken. Niet voor Zweedse kindjes, maar voor kindjes in Nederlandse en Belgische ziekenhuizen.
Veel vrouwen boden aan om ziekenhuizen te willen bezoeken en om eventueel ambassadeur te willen worden als het ziekenhuis mee zou willen doen aan het project.
In eerste instantie verwees ik iedereen door naar de Zweedse contactpersoon. Maar toen die aangaf dat ze niet in staat was om dit op zich te nemen (ze was o.a. net bevallen), bood ik aan om dan maar te proberen om alles 'even' in goede banen te leiden.
Dat 'even' is 'ietsje' langer geworden. En de hoeveelheid werk, stress en gedoe onvoorstelbaar. Maar wat heeft het veel moois opgeleverd!

Al heel snel waren er een paar ziekenhuizen bereid om mee te doen. En nu, precies 1 jaar later, zijn dat er al meer dan 100. In Vlaanderen doen zelfs bijna alle ziekenhuizen mee. En in Nederland meer dan de helft.


Er zijn bijna 100 vrouwen die zich met hart en ziel inzetten als ambassadeur. Zij ontvangen de inktvisjes van de haaksters. Zij controleren die op de strenge eisen waaraan de inktvisjes moeten voldoen. Zij wassen, controleren nog eens en pakken elk inktvisje apart in. Zij onderhouden de contacten met de ziekenhuizen en niet te vergeten met de haaksters. Elke haakster die dat wil, krijgt feedback over haar inktvis(sen) om zo te proberen zoveel mogelijk inktvisjes te krijgen die naar de kindjes kunnen. Onderschat niet wat deze dames allemaal doen. Sommigen geven zelfs workshops en/of persoonlijke begeleiding aan haaksters.

Natuurlijk zijn er ook de haaksters zelf.  Duizenden. Geen idee hoeveel precies, want velen haken in stilte en leveren hun inktvisjes geruisloos in.
Ook deze mensen doen het vaak met hart en ziel. De ene haakster haakt alleen af en toe of eenmalig een inktvisje en de andere heeft er al meer dan 200 gemaakt. Maar elke inktvis is evenveel waard voor dat ene kindje dat ermee geholpen wordt. Dus elke haakster is even belangrijk.

Een van de mooie dingen van dit project vind ik dat iedereen er even belangrijk is. Niemand kan zonder de anderen.
Ik speel wel de baas, want iemand moet de boel structureren, maar zonder al die andere mensen die op welke manier dan ook bijdragen, was er geen inktvisjesproject.
Behalve de haaksters en de ambassadeurs, die zich min of meer in het zicht inzetten, zijn er de mensen achter de schermen: dames die het foto-album bijhouden, dames die zich inzetten om anderen te helpen, dames die leuke patroontjes bedenken en uitwerken, dames die contacten hebben gelegd met ziekenhuizen die nog niet meededen, dames die tutorials en voorbeeldinktvisjes maken en waarschijnlijk vergeet ik er dan nog.
Natuurlijk zijn er ook de ziekenhuizen met hun artsen en verpleegkundigen die zich geschaard hebben achter ons project. Zij zijn degenen die ervoor zorgen dat de kindjes die het nodig hebben ook daadwerkelijk een met liefde gemaakt inktvisje krijgen.

Toen het project zulke grote vormen ging aannemen dat het niet meer via de mail te regelen viel, kwam er een Facebook-groep: Inktvisjes voor couveusekindjes haken, hoewel er ook inktvisjes gebreid worden.
Er kwam een Facebook-pagina om ons project verder onder de aandacht te brengen via Facebook. Met inmiddels meer dan 10.000 likes.
En na veel gedoe kwam er eindelijk in maart ook een website: www.kleine-inktvisjes.eu. Met een prachtig professioneel logo:

Met dank aan Roger Klaassen die dit gratis voor ons gemaakt heeft.

Zo komen we terecht bij de paar mannen die ook een bijdrage aan het project leveren of geleverd hebben. Wouter Paesen voor de hosting en praktische ondersteuning van de website en Rudolf Hecke die zelfs een liedje voor het project geschreven heeft en gezorgd heeft voor een heuse videoclip, waar je heel vrolijk van wordt.

https://www.youtube.com/watch?v=YIG4P26g_Xg&feature=youtu.be

Het liedje is ook te downloaden via iTunes. Je krijgt dan de gezongen en de instrumentale versie.

Natuurlijk waren er ook veel tegenslagen, verhitte discussies, vijandelijkheden, mensen die commercieel met het project aan de haal gingen, een ziekenhuis dat een anti-inktviscampagne voert en nog veel meer. Daar ga ik hier maar niet verder op in. Dat was/is al vervelend genoeg. Het positieve heeft gelukkig ruimschoots de overhand.
Het is het mij waard geweest om mij het afgelopen jaar in te zetten, met alle ups en downs, voor dit geweldige project. 
Het is ten koste gegaan van veel dingen en contacten in mijn privéleven, maar ik hoop dat snel weer op te kunnen gaan pakken. Hopelijk gaat het project mij het komende jaar toch een stuk minder tijd kosten, als alles eenmaal loopt.

Het allermooiste van dit toch al prachtige project vind ik dat er zoveel meer uit is ontstaan dan een groep mensen die inktvisjes haken en verspreiden onder kwetsbare kindjes.
Er zijn vrouwen die werkloos of ziek thuis zitten en die zich daardoor nutteloos of soms zelfs waardeloos vonden. Zij hebben een nieuwe impuls aan hun leven gegeven door inktvisjes te haken.
Er zijn vrouwen die dachten dat ze niks (meer) konden. Zij blijken schitterende inktvisjes te kunnen haken en zelfs in staat te zijn om anderen daarbij te helpen. 
Er zijn vrouwen die eenzaam waren. Zij hebben nu nieuwe contacten opgedaan via de inktvisjes. Er zijn zelfs echte vriendschappen ontstaan, niet alleen virtueel, maar ook in real life. De koffiehoek in de Facebook-groep die elke dag wordt opgestart met een gezellige koffiefoto, is voor een aantal dames niet meer weg te denken uit hun leven.
En velen, waaronder ikzelf, hebben nieuwe dingen geleerd. Nieuwe vaardigheden en dingen over zichzelf.

Last but not least blijken de inktvisjes niet alleen de kindjes te helpen in hun moeilijke tijd, maar voelen ook de ouders zich erdoor gesteund. Ik heb al vaker gehoord dat het voor hen goed voelt dat een wildvreemd iemand de moeite heeft genomen om iets moois voor hun kindje te maken, vaak met een lieve boodschap voor de ouders erbij.
Ook vanuit de verpleging van de deelnemende ziekenhuizen komen alleen maar positieve berichten. De verpleegkundigen kunnen met een inktvis net iets meer aan een kindje geven dan technische verzorging en liefde.

Dit alles bovenop de basis van het hele project: iets doen voor iemand die je niet kent en ook nooit zult kennen, op je eigen kosten en zonder er ooit iets voor terug te verwachten, maakt dit project een van de waardevolste dingen waarvoor ik me ooit heb ingezet. En zal blijven inzetten.

Tenslotte kan het vast geen toeval zijn dat onze 'ambassadeur' van het eerste uur, Lucas, waarvan wij de foto's mochten gebruiken voor de promotie van ons project, ook op 14 januari 2014 is geboren.


Met Lucas gaat het goed.
Laten we hopen dat zowel Lucas als het project Kleine inktvisjes voor couveusekindjes nog heel veel mooie jaren tegemoet gaan.

Iedereen die daar op welke manier dan ook een bijdrage aan geleverd heeft of nog gaat leveren: heel erg hartelijk bedankt!!!

P.S. Vergeet vanavond niet om naar Man bijt hond te kijken. Daar kun je de heldhaftige Tjarda den Dunnen, ambassadeur van het eerste uur, zien, die probeert ons project onder de aandacht te brengen.

dinsdag 29 april 2014

Ontroerend

Eens kijken of ik het nog kan, een blogje schrijven....
Het onderwerp staat al een tijdje vast, alleen de tijd ontbrak nog steeds.
Maar nu begint het erop te lijken dat er wat meer tijd overblijft naast de inktvisjes.
En dat mag ook wel na ruim 3 maanden, dacht ik zo.

Het inktvisjesproject blijft prachtig.
Niet alleen voor de kindjes die een inktvisje (gaan) krijgen, maar ook door zoveel dingen eromheen. Ze brengen zoveel moois voor zoveel mensen, dat is onvoorstelbaar.
Er zijn mensen die nog nooit gehaakt hebben en die zichzelf nu leren haken om maar mee te kunnen doen.
Er zijn mensen die niet meer eenzaam zijn, doordat ze nu anderen kunnen helpen met inktvisjes haken.
Er zijn mensen die een beperking hebben en die dachten dat ze niets meer konden en nu ontdekken dat ze zich weer ontzettend nuttig voelen door inktvisjes te maken.
En dat zijn nog maar een paar voorbeelden van wat de inktvisjes meer doen dan kindjes helpen.

Zelf heb ik het volgende mee mogen maken:
Ik kreeg een berichtje via Facebook van Rianne.
Zij vertelde mij dat zij een mand met garen en haakspulletjes had gekregen van haar overleden vriendin.
Deze mand stond bij haar alleen maar te staan, als herinnering, want Rianne kan zelf niet haken.
En nu wilde zij, als eerbetoon aan haar vriendin, de haakspulletjes schenken voor ons goede doel.
Rianne dacht dat haar vriendin de inktvisjes zeker een warm hart zou hebben toegedragen.


Ik vond dit zo'n lief gebaar, dat ik de mand zelf ben gaan ophalen bij Rianne.
Het was ontroerend om haar verhaal te horen.

De mand straalt voor mij iets heel bijzonders uit.
Een mand met een verhaal en met als inhoud veel bolletjes die zullen gaan voortleven als inktvis.
Om zo kindjes te helpen een moeilijke start iets makkelijker te maken.
Om steun voor de ouders te zijn in een moeilijke tijd.
En zo hopelijk een levenslange blijvende herinnering te worden.
Niet alleen aan de couveuseperiode van de kindjes, maar ook aan de vriendin van Rianne, die zo voortleeft in wat er, na haar veel te vroege dood, gemaakt wordt van de door haar bewaarde bolletjes garen.


Lieve Rianne, heel erg bedankt dat je dit hebt gedaan.
Ik zal zorgen dat elk bolletje goed terecht gaat komen en zo een inktvisje kan worden, zoals jij dat graag wilt.
Ook de bolletjes die niet geschikt zijn om inktvisjes van te maken, zullen zeker een juiste plek gaan vinden.

dinsdag 25 maart 2014

De tel kwijt

Nog steeds heb ik het megadruk met de inktvisjes voor Nederland en België.
Ik ben de tel al kwijtgeraakt van het aantal mensen dat zich ervoor inzet en van het aantal ziekenhuizen dat al meedoet.
Maar gelukkig is er nu een website: www.kleine-inktvisjes.eu.
Nog niet helemaal klaar en nog niet helemaal goed, maar in elk geval informatief.

Dus wil je weten wat de laatste stand van zaken is?
Neem er dan eens een kijkje.

 
Ik hoop binnenkort echt weer tijd te hebben om blogjes te lezen en mailtjes te beantwoorden.
Nu lukt dat even niet, sorry!

woensdag 5 maart 2014

Stand van zaken

Sinds 14 januari is het project Kleine inktvisjes helemaal los gegaan in Nederland en België.
Bijna alle ziekenhuizen met een neonatologie-afdeling zijn inmiddels benaderd of worden dat binnenkort.
Hartstikke veel vrijwilligers zetten zich hiervoor in.
Ik had dit echt nooit verwacht.

Dit zijn de ziekenhuizen die al meedoen:

Het Antonius ziekenhuis in Nieuwegein,
het Franciscus ziekenhuis in Roosendaal,
het Gemini ziekenhuis in Den Helder
het Ikazia ziekenhuis in Rotterdam
het Martini ziekenhuis in Groningen,
het Maxima medisch centrum in Veldhoven
het Rode Kruis ziekenhuis in Beverwijk
het Spaarne ziekenhuis in Hoofddorp
het Zaans medisch centrum in Zaandam en 
het Zuiderzee ziekenhuis in Lelystad voor Nederland. 

Het AZ Monica in Deurne
het Erasmus ziekenhuis in Borgerhout
het OLV van Lourdes ziekenhuis in Waregem
het Sint Jozef ziekenhuis in Malle
en het ziekenhuis Oost-Limburg in Genk voor België.

Dus nu kunnen er inktvisjes gemaakt worden voor Zweedse, Nederlandse en Belgische kindjes.

 De Nederlandstalige Facebook groep heeft nu ruim 6000 leden.
En er wordt heel druk gehaakt en gebreid.

Er wordt heel hard gewerkt aan een website waar alle informatie overzichtelijk terug te vinden is.
Hopelijk is die snel online, want Facebook is niet zo geschikt voor grote groepen, dat is inmiddels wel gebleken.

Wil je ook meehaken?
Hier vind je het patroon met alle eisen voor de inktvisjes:

dinsdag 11 februari 2014

Een indrukwekkend gesprek

Nog steeds heb ik min of meer een dagtaak aan de inktvisjes, want wat een enthousiasme in Nederland en België is ervoor op gang gebracht door 1 enkel berichtje op Facebook!
Heel veel vrouwen willen meehaken en er gaan mensen naar meer dan 30 ziekenhuizen om over de inktvisjes en hun nuttige functies te praten.
Tot nu toe heeft dat erin geresulteerd dat er al 3 Nederlandse ziekenhuizen meedoen.
En er volgen er zeker meer.
Echt helemaal geweldig. 

Maar waar ik nu eigenlijk over wilde vertellen, is dit:
Gisteravond raakte ik via internet in gesprek met de moeder van dit jongetje:


We wilden graag haar foto ergens voor gebruiken. En dat mocht!
Zo raakte ik met haar aan de praat, over haar zoontje, over haarzelf en over de inktvisjes.
En ik was zo onder de indruk van dat gesprek, dat ik er graag een paar dingen van wil delen.

Dit jongetje (ik ga verder geen namen noemen vanwege de privacy) werd geboren op 14 januari na een zwangerschap van 29 weken.
Hij bleek gelukkig helemaal gezond te zijn, maar natuurlijk nog wel erg klein.
Hij was 40 cm en woog 1405 gram.
En dat is eigenlijk al best groot voor een prematuurtje. Er zijn kindjes die nog niet de helft wegen van dit gewicht. Het is onvoorstelbaar.

Hij belandde in de couveuse, maar mocht daar afgelopen week al uit.
Op de foto kun je zien dat hij nu in een bedje ligt.
En wel met zijn inktvis!

En daarover vertelde zijn moeder het volgende:
Hij voelt zich echt beter met de inktvis erbij. Hij heeft hem bijna altijd vast met zijn handjes en tegen zijn gezichtje. Hij snuffelt er ook aan. 
Hij is rustiger als hij de inktvis vast kan houden.
We hebben ook andere knuffels en lapjes geprobeerd, maar deze inktvis is het beste voor hem.
Hij laat die liefst niet los.
Deze inktvis is voor ons zoontje goud waard.
Het is echt geweldig dat er mensen zijn die dit voor deze kleine kindjes doen.

De moeder wilde graag de foto delen, met als reden:
Ik doe dit graag, om te laten weten hoeveel de inktvisjes betekenen, zowel voor de baby's als voor de ouders.

Het heeft al geholpen, want sinds ik gisteravond de foto op Facebook plaatste, hebben zeker al 100 mensen zich bij mij gemeld voor het patroon van de inktvis.

En vanmiddag kreeg ik van de moeder te horen dat de kleine man sinds afgelopen donderdag alweer 100 gram en 1 cm gegroeid was. Hopelijk mag hij binnenkort zelfs mee naar huis.
Mocht ik daar nog iets over horen, dan zal ik dat jullie laten weten.

Ik ben onder de indruk van dit concrete en persoonlijke verhaal en daardoor nog meer bereid om mijn tijd en energie in de inktvisjes te steken.
Wat zou het prachtig zijn als alle kindjes die in de couveuse belanden een inktvisje konden krijgen.
Alleen al in Nederland zijn dat trouwens minstens 15.000 kindjes per jaar. 
Een onvoorstelbaar aantal.

Wil je je ook inzetten voor dit prachtige project?
Er zijn intussen ook 2 breipatronen voor degenen die liever breien dan haken.

dinsdag 28 januari 2014

Crochet along 2014 deken #2

Zoals gezegd, probeer ik mee te doen aan de Crochet along 2014 van Tertia en Jolanda.
Tot nu toe lukt dat aardig. Ik kwam er alleen niet aan toe om erover te bloggen.
Daarom nu even de foto's van week 2 tot en met 4.

Eerst 3 rijen granny stripes.

toer 3

toer 4

toer 5

Daarna stokjes.

toer 6

En halve stokjes.

toer 7

In week 4 volgde het patroon Catherine's wheel.
Ik deed het eerst volgens het patroon.

toer 8 volgens patroon

Maar dat vond ik niet mooi worden.
Doordat ik nogal strak haak, bleef het trekken, ondanks dat ik met een dikkere haaknaald haakte.
Dus ik heb het uitgehaald en de bogen dichter bij elkaar gezet.

toer 8 aangepast

Dat vond ik mooier worden.
Ik zag later ook dat er mensen zijn die meer lossen tussen de bogen hebben gehaakt. 
Dat had natuurlijk ook gekund.

toer 9

toer 10

toer 11

Ik vind het erg leuk om aan de deken te werken.
Dus eigenlijk ben ik al verder gegaan via het Engelse patroon. Maar dat ga ik hier niet laten zien, omdat ik dat niet leuk vind voor de organisatoren van de Crochet along.
Ik werk ook alvast vooruit omdat ik mezelf niet met een warme deken op schoot zie zitten in de zomer. Dus dan kan deze deken even aan de kant tot het najaar.

Wil je meer weten over de Crochet along deken?
Kijk dan op de blogs van degenen die het organiseren:
Foto's van de maaksels kun je zien op de Facebook-pagina en op Pinterest
En natuurlijk via Instagram. De hashtags zijn #crochetalong2014 en #haakmee2014.
Wil je mij volgen op Instagram? aankleedpopje is de naam. ;-)

woensdag 22 januari 2014

Earlybirds

Nu dankzij de oproep op Facebook de inktvisjes erg in de belangstelling staan, duikt opeens ook de Stichting Earlybirds weer op met hun 'earlybirds'.
Van allerlei kanten word ik getipt over dit geweldig goede doel en of we niet samen kunnen werken.
Ik zal proberen uit te leggen wat er allemaal aan de 'earlybirds' vooraf gegaan is en waarom samenwerken er niet inzit.

In Denemarken was een vrouw die een patroon uitschreef van een inktvisje dat zij haakte voor een couveusekindje. Zij gaf dat patroon aan andere vrouwen die ook gingen haken voor couveusekindjes.
De voorwaarden voor het gebruik van het patroon waren dat het gratis moest worden doorgegeven en dat er niet gehaakt mocht worden voor doelen waarmee geld gemoeid was.

Toen het inktvisjes haken in Denemarken een groot succes bleek, ging men ook in Zweden met het patroon aan de slag. In overleg met de mevrouw uit Denemarken en volgens haar voorwaarden: 
er mocht geen geld bij betrokken worden.
In Zweden houdt men zich daar keurig aan.

Toevallig maakte ik in Zweden kennis met het project Små bläckfiskar, waar op geheel vrijwillige basis inktvisjes gehaakt werden voor couveusekindjes.
Ik haakte een paar inktvisjes en schreef er in alle onnozelheid over op mijn blog.
Dat was in juni 2013.

Een paar medeblogsters wilden ook wel inktvisjes haken, dus ik vertaalde het patroon uit het Zweeds.
De medeblogsters schreven er ook in alle onnozelheid over op hun blog.
En ik nam de inktvisjes mee naar Zweden waar ik ze overhandigde aan een ambassadeur van het project.

Eind juli kreeg ik een mailtje van een van de medeblogsters dat zij haar foto's en mijn teksten had aangetroffen op de site van Earlybirds. En dat daar ook inktvisjes werden gehaakt voor couveusekindjes.
Het door mij vertaalde patroon was daar te krijgen.

Omdat ik nergens vanaf wist, ging ik even kijken en ja hoor. Daar stond het allemaal.
(inmiddels is het trouwens weer weg)
Misschien kun je je voorstellen dat ik niet blij was. 
Naar mijn idee is het een kwestie van beschaving om eerst toestemming aan iemand te vragen als je zijn teksten, foto's en/of ideeën wilt gebruiken.

Ik heb toen contact gehad met iemand van die stichting en gezegd wat ik van de gang van zaken vond en dat zij op zijn minst toestemming moesten hebben van de organisatoren in Zweden om de inktvisjes via goodiebags te verspreiden onder couveusekindjes.
Er is daarna overleg geweest met Zweden en de mensen daar gaven Earlybirds nadrukkelijk GEEN TOESTEMMING om inktvisjes volgens hun/mijn patroon te verspreiden.

De redenen hiervoor waren:
1. Een goodiebag is een pakket reclame voor commerciële doeleinden. Dat mag niet gecombineerd worden met de inktvisjes.
2. Om een inktvisje tot zijn recht te laten komen, is het nodig dat de verpleging op de hoogte is van het nut van een inktvisje (rustgevend voor het kindje, goed voor hartslag en zuurstofgehalte en helpt voorkomen dat er aan slangetjes getrokken wordt). Ook moet de verpleging erop kunnen vertrouwen dat een inktvisje 100% veilig is voordat het aan een kindje gegeven wordt. Daarom vindt men in Zweden dat de inktvisjes door de verpleging aan de ouders gegeven moeten worden. En liefst zo snel mogelijk na de geboorte.
Dat kan niet bereikt worden door een inktvisje in een goodiebag te stoppen.
3. Op dat moment had Earlybirds nog op de website staan dat mensen foto's konden bijbestellen tegen (forse) betaling. Ook dat was een reden voor Zweden om 'nee' te zeggen tegen Earlybirds.
Ik zie dat nu niet meer terug. 

Ondanks dat ik hier uitvoerig met Earlybirds over heb gesproken, hebben zij alles aan hun laars gelapt.
Ze hebben doodleuk van de inktvis een vogeltje gemaakt en gaan door met het verspreiden van inktvisjes zonder toestemming van de initiatiefnemers en de maakster van het patroon, ze blijven gewoon mijn teksten gebruiken zonder dat ik dat goedkeur.
En dat is wat mij stoort.
Als je iets wilt doen dat je van een ander hebt afgekeken, wees dan origineel en verzin iets anders met gehaakte slierten eraan en kopieer niet het patroon zonder toestemming.
En als je nadrukkelijk geen toestemming hebt van de initiatiefnemers, leg je daar dan bij neer.

Earlybirds heeft mij destijds (en nu weer) enorm veel tijd, energie en frustratie gekost.
Ik ben er door allerlei mensen van beschuldigd dat ik het inktvisjesproject voor mezelf wil houden, met de eer wil gaan strijken en doe alsof ik het allemaal zelf heb uitgevonden.
Dat is absoluut niet waar.
Het enige wat ik wil, is dat een project dat ik per ongeluk geïntroduceerd heb in Nederland en België via mijn blog, op een nette manier van de grond komt als er ook ziekenhuizen in Nederland en België mee willen doen. En onder een nette manier versta ik: in overleg met de initiatiefnemers en de schrijfster van het patroon.
Ik heb nooit de intentie gehad om het zelf in Nederland of België van de grond te gaan krijgen, omdat ik daar helemaal de contacten niet voor heb in de wereld van de neonatologie en ook de tijd niet.
Ik wil eigenlijk alleen inktvisjes inzamelen om mee naar een Zweedse ambassadeur te nemen die verder al het werk gaat doen.
Maar ik voel me er verantwoordelijk voor dat àls er iemand in Nederland of België met de inktvisjes aan de slag wil in een ziekenhuis, dat dat dan ook op een eerlijke en verantwoorde manier gebeurt.
Dat gevoel heb ik niet bij Earlybirds. 
En daarom zal ik alle verwijzingen naar Earlybirds als verspreider van inktvisjes dan wel tot 'earlybirds' verbouwde inktvisjes van mijn blog en van de Nederlandse Facebookgroep verwijderen.
Ik hoop dat jullie nu snappen waarom.

Ik vind het overigens prachtig dat de fotografen van Earlybirds mooie foto's maken van overleden kindjes.
Maar waarom daar een goodiebag en inktvisjes bij verspreid moeten worden, is mij echt een raadsel.
Wat ik ook absoluut niet snap, is dat de blogster die mij destijds tipte over Earlybirds en zelf erg boos was over het ongevraagde gebruik van haar foto's nu zelf reclame voor Earlybirds op haar blog maakt.
Het kan raar lopen in de wereld.

Ik hoop maar dat de ouderwetse spreekwoorden 'eerlijk duurt het langst' en 'gestolen goed gedijt niet' ook in deze tijd nog gelden.

P.S. Als ik sommige reacties op dit blog lees, denk ik: inderdaad, begrijpend lezen is het moeilijkste vak op de basisschool. Sommigen leren het nooit. Jammer.
En wat ook al eens eerder heb gezegd: als je een hekel aan mij hebt, blijf hier dan lekker weg.
Maar nee hoor, degenen die mij in september al een vreselijk mens vonden, staan nu weer in de rij om te reageren. 

Aanvulling: Dit is mijn verhaal over mijn ervaring met EB vorig jaar. Inmiddels heeft EB heel veel dingen veranderd. Zowel in wat zij doen met de foto's als met de vogels. Maar feit blijft dat dit gebeurd is en dat EB het gekopieerd heeft zonder toestemming. Ook nu zouden ze nog steeds geen toestemming krijgen, omdat ze een stichting zijn waar geld in omgaat. 
Iedereen is vrij om te kiezen. Haak vogeltjes of inktvisjes of allebei. Maar ga niet vragen om een samenwerking. Dat is onmogelijk.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...