zondag 25 september 2016

Even naar de bibliotheek... en weer terug

Over mijn fietstochtje naar de bibliotheek in Ingelstad schreef ik vorige week al. 
Maar waar een heenweg is, is natuurlijk ook een terugweg. 

Ik haalde mijn bestelde boek op en zocht nog een paar andere leuke boeken uit. 
Daarmee ging ik voor de bibliotheek op een bankje zitten.


Alvast even mijn geleende boeken doorkijken met een flesje water en een appeltje erbij.
Jammer dat in het leerboek Zweeds dat ik besteld had heel veel bladzijden door iemand ingevuld waren. Zo is dat boek eigenlijk vrij waardeloos geworden. 
Gelukkig waren de andere boeken mooi.

Na de pauze ging ik weer op huis aan.


De route was goed bewegwijzerd. 

Eerst Ingelstad weer uit en terug het bos in.


Soms zijn het rare jongens hoor, die Zweden. Dat je op zo'n weggetje 70 mag.....


Niet dat ik überhaupt een auto tegenkwam. 
Wel dit, een stukje verderop langs het weggetje.


Ik heb geen idee wat hier nou precies de bedoeling van is. Toch eens navragen bij mijn Zweedse bekenden. 

Een groot deel van de route tussen Ingelstad en Tingsryd gaat over de oude spoorlijn. Die is ergens in de jaren 70 opgeheven en nadat alle rails e.d. verwijderd waren als fietspad in gebruik genomen. 
Langs de route zijn hier en daar informatiebordjes neergezet.


Op dit bordje staat dat je hier de trein kon laten stoppen door een houten bord met gele reflectoren omhoog te houden. Hier was geen officieel station. Die waren er wel op andere plaatsen langs de route.

Het was nog steeds prachtig weer. Fijn voor de boeren dat ze nog even extra konden hooien.


Straks in oktober gaat het seizoen voor de jacht op elanden weer beginnen. Overal langs de rand van open stukken en ook middenin de bossen worden de jachttorentjes alvast in gereedheid gebracht.


Langs de oude spoorbaan kom je deze stenen palen tegen.


Het getal geeft aan hoeveel kilometer de afstand tot Växjö is. 
Voor zover ik kon zien, staan alle palen er nog. Na elke kilometer eentje.


En verder maar weer langs bos en land.

Dit bord vertelt iets over het belang van de spoorlijn en over het station(netje) van Uråsa.


Dat is nu een woonhuis geworden.


Dit dier kwam wel dichtbij, in tegenstelling tot de hertjes.


Deze (volgens mij zwangere) poes lag lekker te genieten van de warmte van het weggetje.
Dat hadden deze slangen ook gedaan, maar daar was het niet zo goed mee afgelopen.



En verder maar weer.


Er kwam meer bewolking opzetten.


Daarom werd deze foto, genomen van een in het bos staande oude boomstronk met een prachtige grote paddenstoel eraan, nogal donker.


Naast de paddenstoel lagen de vleugels van een vogel.
Die waren waarschijnlijk niet zo lekker als het lijf. 


De stapel boomstammen waar ik op de heenweg ook al langsgekomen was, lag nu in het licht van de ondergaande zon.


Terug in het dorp Väckelsång kwam ik deze krat met appels tegen.


Gratis mee te nemen: onbespoten appels. Zelfs met zakjes erbij voor als je er meer dan eentje wilde.


Een stukje verderop hing dit briefje onder een perenboom.
Gratis peren plukken. Ook hier hingen er zakjes bij.
De appels liet ik in de krat. Daar kan ik er hier in het dorp al zoveel van plukken en/of rapen. 
Maar ik nam wel een paar peertjes mee. Die heb ik gekookt en in de vriezer gelegd, want om zo te eten vond ik ze te klein en niet zo lekker. Later maar eens kijken wat ik daarmee ga doen.

En zo kwam ik weer thuis na een tocht van ruim 40 kilometer. Met mijn boeken en de peertjes. 
Het was een mooie tocht. Voor herhaling vatbaar.

vrijdag 23 september 2016

Haken en lezen doe ik ook nog tussendoor

Ik geloof dat ik iemand ben die nooit stil zit niks te doen. Altijd ben ik wel met iets bezig. En soms met (te)veel dingen tegelijk. 

Een van de dingen die ik heel graag doe en die ik heel ontspannend vind, is haken. 
Er slingeren hier altijd wel een paar onderhanden haakwerken rond. Grote dingen maak ik nooit achter elkaar af. Dat vind ik saai. 

Het haakwerk waaraan ik de laatste tijd steeds even werk, is een dekentje van restjes katoen. 


Inderdaad, een zeer bont geval. :-)

Omdat ik zin had in een klein projectje dat ik eens achter elkaar kon afmaken, haakte ik een kleine poncho. 



Het randje komt uit dit boek:



En het vlindertje komt uit dit boek:


Beide boeken kreeg ik van mijn zoon en zijn vriendin voor mijn verjaardag.


Geschikt voor een meisje van ongeveer 6-12 maanden. 

Ik houd ook veel van lezen. En als ik ergens te weinig tijd voor heb (maak) is dat het wel. 
Meestal lees ik boeken alleen in bed. Tijdschriften en kranten lees ik wel overdag.
Het laatste boek dat ik uitgelezen heb, las ik ook overdag, buiten op de tuinbank. 


Dit boek is geschreven door iemand die ik al heel lang ken. Ik beschouw hem als een goede vriend.
Ik vond het interessant om te lezen, hoewel ik niet zo veel met spiritualiteit heb. 
Ik ben het wel helemaal met hem eens over dat alles wat in je leven op je pad komt altijd ergens goed voor is. Vroeg of laat kom je er achter dat zelfs de vervelendste dingen je iets goed gebracht hebben. 

Om een beetje reclame voor Harrie te maken.... hier kun je het boek bestellen als je interesse hebt:
(Ik heb dit boek zelf gekocht en niemand heeft mij gevraagd om dit te schrijven, dit even voor de duidelijkheid.)

vrijdag 16 september 2016

Even naar de bibliotheek

Soms kun je dingen mooi combineren. Heel mooi zelfs.

Ik ben lid van de bibliotheek in Växjö en daar had ik een boek besteld. Het dichtstbijzijnde filiaal van die bibliotheek is voor mij Ingelstad, ongeveer 20 km hier vandaan. 
Ik kon het boek daar ophalen. 
Ik zou dat natuurlijk met de auto hebben kunnen doen, maar het was zulk mooi weer dat het ook best op de fiets kon, dacht ik.


Afgelopen juni is hier in de buurt een nieuwe lange-afstands-fietsroute geopend: de Sydostleden.
274 km lang, van Växjö tot Simrishamn. Grotendeels over autovrije fietspaden die ook nog vaak geasfalteerd zijn. (wat ik zowel een voor- als een nadeel vind)
En daar wilde ik weleens een stukje van testen. Dus.... op weg naar Ingelstad.

Het stuk tussen Tingsryd en Väckelsång is geasfalteerd. Ongeveer 2 jaar geleden zag het er daar nog zo uit


Eigenlijk vond ik dat mooier. Maar nu fietst het wel een stuk makkelijker. Je hoeft niet meer zo op de weg te letten (kuilen, hobbels, stenen enzovoort) dus je kunt beter om je heen kijken.
Het asfalt is nu zelfs al aan reparatie toe. Daar werd net aan gewerkt toen ik voorbij kwam.


Een stukje verderop kwam ik deze beauty tegen. Daar moest ik even voor stoppen.


Aan de andere kant van Väckelsång stond dit huisje langs de weg.



Even binnen kijken.....



Schattig toch?


Iets verderop hield het asfalt op.
De weg ging niet alleen maar door dichte bossen.


Dat vind ik een voordeel van het landschap in dit deel van Zweden. Er zitten ook veel open stukken tussen de bossen.


Ook tijdens deze fietstocht kwam ik weer de nodige appelbomen tegen waar door niemand naar omgekeken wordt.


Het heeft hier veel minder geregend dan in Nederland de afgelopen zomer en de laatste weken is er bijna niks gevallen. Dus het stroompje onder deze brug stelde nu niet zoveel voor.


En daar lag het Lidhemssjö.


Ik kon er nu niet zo dicht bij komen, omdat ik me daar even geen tijd voor gunde. Maar ik ga zeker nog een keer terug, speciaal om daar te gaan kijken.
In het voorjaar ben ik naar een lezing geweest over de bijzondere vogels en andere dieren die hier leven en die wil ik graag een keer met eigen ogen zien.



Ook dit kom je in Zweden veel tegen. Zeker dit jaar, nadat er in december 2015 een storm met orkaankracht over het zuiden van het land geraasd heeft.


De bijenkorven van mijn enthousiast bijen houdende buurman staan hier in de wijde omtrek overal. Ook nu zag ik ze weer op verschillende plekken.


En wat zag ik daar in de verte in het land staan?


Hertjes!
En wat baalde ik dat ik mijn telelens in Nederland heb laten liggen en dat mijn kleine cameraatje ze niet dichterbij kon halen dan dit.


Niet zo ver voorbij de hertjes kwam het doel van mijn fietstocht in zicht.
Eerst de dorpsgrens en daarna de bibliotheek.


Even pauze.....
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...