vrijdag 22 juli 2016

Reclame achteraf: Vis à Vis

Afgelopen zaterdag schreef ik over mijn vrijwilligerswerk bij 2 Almeerse theatergezelschappen en maakte ik graag reclame voor de voorstelling van Suburbia, die deze week voor het laatst gespeeld wordt. 

Zoals gezegd ben ik ook vrijwilliger bij Vis à Vis, al 12 jaar zelfs, dus ik heb heel wat ontwikkelingen rondom dit theatergezelschap gezien.
Sinds ze in 2007 een vaste locatie kregen bij het Almeerderstrand (waar ook altijd de Libelle zomerweek en het festival Zand gehouden worden), zijn hun voorstellingen grootser van opzet geworden doordat er niet meer met het decor gereisd hoeft te worden.

In 2015 en 2016 speelden ze de voorstelling Exit.

Helaas kan ik daar geen reclame meer voor maken, want afgelopen zondag was de laatste keer.
Het seizoen werd afgesloten met een gezellig en lekker etentje (koken kunnen ze bij Vis à Vis!), waarvoor ook de vrijwilligers waren uitgenodigd.
Wij kregen een leuk en lekker bedankje om mee naar huis te nemen.



Ook al spelen de spelers van Vis à Vis dit jaar zelf niet meer op hun eigen terrein (zij gaan hard werken aan een nieuwe voorstelling voor volgend jaar), dat wil niet zeggen dat er daar niets meer gebeurt.
Van 25 augustus tot en met 4 september komt Theatergroep BOT daar optreden.
De voorstelling RAMKOERS van BOT was een groot succes op Oerol, elke dag uitverkocht.
Ook een paar geplande voorstellingen in Almere zijn al uitverkocht. Dus het lijkt mij dat dit zeker de moeite waard gaat zijn.
Hier kun je een voorproefje zien:


Wil je meer weten over Vis à Vis en/of over BOT, neem dan eens een kijkje op
de website van Vis à Vis
of de website van BOT.

En doe eens gek: ga er gewoon heen. Je zult zeker verrast worden.

woensdag 20 juli 2016

Even naar de brievenbus

In al haar wijsheid vond PostNL het nodig om de brievenbus hier vlakbij weg te bezuinigen. En dat terwijl de post elke dag opgehaald werd door de postbode die ook de post kwam brengen. De post brengen doet de postbode nu nog steeds, maar de bus legen was kennelijk te duur. 
Dus nu moet iedereen hier in de buurt zijn post ergens anders posten. De dichtstbijzijnde brievenbus is een kleine 10 km hier vandaan. 
Meestal combineer ik het wegbrengen van post met boodschappen doen (nog verder weg dan de brievenbus). Maar vandaag had ik iets wat snel gepost moest worden. 
En omdat het toch te warm was om iets nuttigs te doen, besloot ik om eens op de fiets naar een brievenbus in Biddinghuizen te gaan. 
Op de heenweg reed ik in de volle zon, waar ik eigenlijk niet zo van houd. Maar gelukkig had ik een flesje water meegenomen. 
Ik heb toen geen foto's gemaakt, want ik dacht: dat doe ik straks op de terugweg wel. Dom natuurlijk.....

In Biddinghuizen postte ik mijn brief en kocht ik nieuwe postzegels. 
Ook stapte ik nog even bij het Kruidvat binnen. Oeps.... waar ik voor kwam, vond ik niet. Maar ik vond wel deze 2 leuke vogelhuisjes. Dus die mochten mee in de fietstas (die gelukkig op mijn fiets zat).


Omdat ik niet weer de hele weg met de zon in mijn gezicht wilde rijden, besloot ik om langs een andere route terug te gaan, met wat meer schaduw.
En toen maakte ik wel foto's. Met mijn kleine cameraatje dat zo makkelijk is om mee te nemen. Dus het zijn geen kunstwerken, maar ze geven wel een aardig beeld van wat ik onderweg zoal tegenkwam.
Een aardig beeld van een stukje Flevoland dus. Kijk maar mee als je zin hebt.


Een rotonde in Biddinghuizen met daarop een bord met de mededeling dat je hier 2,9 meter onder zeeniveau rijdt. Voor Nederlanders heel gewoon, maar mensen uit andere landen kunnen zich er nogal eens over verbazen.


Uitzicht vanaf het fietspad met bomen. Heerlijk die schaduw.


Uitzicht vanaf hetzelfde punt, maar dan de andere kant op. Windmolens all over the place. Het is bijna onmogelijk om een foto te maken waar geen windmolen op staat.


Het schaduwrijke fietspad zelf. Prachtig in deze tijd van het jaar met de bloeiende bermen.


En in die bermen staan deze naar mijn idee totaal overbodige en overdreven bordjes. Geen mens die erop let, want je kunt ze nauwelijks zien, zeker niet vanuit de auto, waarvoor ze bedoeld zijn.
Goudgeld kosten die dingen, want ze moeten regelmatig worden schoongemaakt en het maaien van de bermen wordt er een stuk ingewikkelder en dus minder snel en dus duurder door.
En dit staat dan ook nog door het hele land, om de 100 meter aan beide kanten van de wegen.
Dan hebben we ook nog de hectometerpaaltjes langs de snelwegen, met tussen elke 2 groene bordjes ook nog zo'n paaltje als hierboven. Absolute geldverspilling vind ik ze. In geen enkel ander land ben ik deze onzin nog tegengekomen.


Verder klaag ik niet over ons landschap. :-)


Toen ik nog een kilometer of 5 van huis verwijderd was, kwam ik dit bord tegen. 
Ik wilde eerst gewoon doorfietsen, omdat ik expres deze route had genomen aangezien deze weg schaduw had.
Maar terwijl ik deze foto maakte, stopte er een wielrenner die aan mij vroeg of ik van plan was om door te fietsen. Ik zei van wel.
Hij vertelde dat hij dat ook een paar keer gedaan had, maar dat dat hem uiteindelijk slecht bekomen was. In eerste instantie had de buizerd hem alleen belaagd door vlak langs hem heen te vliegen, maar de laatste keer dat hij daar fietste, had de buizerd zijn/haar nagels in zijn (kale) hoofd gezet. En dat vond hij geen pretje. Daarom raadde hij mij aan om een stukje om te fietsen. 
Het was behoorlijk warm dus ik was niet echt buizerd-proof gekleed. Ik besloot dan maar om een paar kilometers extra te rijden en de buizerd niet in de verleiding te brengen en met rust te laten.
En wie weet wat je dan weer onderweg tegenkomt. 


Dit mooie slootje bijvoorbeeld. Met een waterhoogtemeter van het Waterschap Zuiderzeeland, dat er 24/7 voor zorgt dat we hier droge voeten hebben ook al wonen we meters beneden zeeniveau.



Het landschap wordt doorkruist door kaarsrechte sloten en door kaarsrechte wegen.


Tussen die sloten en wegen ligt vooral landbouwgrond. Van alles en nog wat wordt hier verbouwd: tarwe, bieten, aardappels, wortels, uien, fruitbomen, mais en nog veel meer. 


Op dit moment worden er uien geoogst.



Ook dit kom je in Flevoland regelmatig tegen. 
Er zijn sinds de ontginning van dit nieuwe land ruim 400 scheepswrakken gevonden. Schepen die ooit in de Zuiderzee gezonken zijn en op de bodem waren blijven liggen. 
Als je op de link klikt, kun je daar meer over lezen.
Bij veel van die vindplaatsen staat een bord zoals op deze foto.

Er liggen niet alleen scheepswrakken, ook tijdens de Tweede Wereldoorlog neergestorte vliegtuigen zijn er gevonden. 


Daar staan deze palen bij. 
Soms zit daarop een bordje dat iets vertelt over het gevonden vliegtuig, zoals dit: 


Soms kom je langs een boerderij waar dieren gehouden worden. 
Meestal koeien, maar af en toe iets anders.


En zo was ik weer bijna thuis. 
Een rondje van een kleine 30 kilometer om even iets naar de brievenbus te brengen. :-)


In meerdere opzichten een geslaagd ritje.

zaterdag 16 juli 2016

Suburbia in Almere: Vijand van het volk, geweldige voorstelling

En zo zijn er alweer 2 weken voorbij sinds mijn laatste blogje. 2 weken gevuld met heel veel activiteiten, waarvan de meeste leuk waren om te doen.

Zoals sommigen van jullie weten, ben ik al jaren vrijwilliger bij 2 Almeerse theatergezelschappen die allebei bijzonder theater maken, Suburbia en Vis à Vis. Behalve dat ze in Almere gevestigd zijn, hebben ze weinig overeenkomsten. En dat is juist des te beter. Ik ben fan van allebei.

Na een paar avonden achter de bar te hebben gestaan bij Suburbia was het gisteren dan eindelijk tijd om de voorstelling Vijand van het volk te gaan bekijken, samen met mijn zus.
En ik kan er maar 1 ding over zeggen: het was geweldig! Een van de beste voorstellingen die ik gezien heb. En ik heb al veel gezien.


Het stuk laat haarscherp zien hoe de huidige maatschappij in elkaar zit. Opkomen voor eerlijkheid lijkt niet meer mogelijk en overal spelen commerciële belangen een grote en vaak ondergrondse rol.
Wie kun je nog vertrouwen? Welke informatie kun je nog vertrouwen?
Het is eigenlijk nogal beangstigend hoe de dingen gaan in de moderne wereld.
En misschien is het niet eens iets van deze tijd.
Het stuk is geschreven door Henrik Ibsen in 1882. En nu actueler dan ooit.

Jammer dat Vijand van het volk nog maar een week gespeeld wordt. Het is zeer de moeite waard om te gaan kijken. Grote complimenten aan de acteurs, aan Neal van de techniek en aan Suzanne die elke speeldag heel veel tijd besteedt aan het op zijn plek zetten van alle rekwisieten.
En natuurlijk aan iedereen van Suburbia die ervoor zorgt dat dit soort theater nog mogelijk is.

Kom nog kijken als je de kans hebt. En beleef deze prachtige voorstelling in de schuur van de Almeerse stadsboerderij op stadslandgoed De Kemphaan. Je zult geen spijt krijgen.

zondag 3 juli 2016

Deel 4: Warsow - Pritzier


Na het kerkje van Warsow ging ik weer verder richting het zuiden.
Opnieuw door bossen en velden.
Deze foto's maakte ik tijdens het rijden:



Het was zondag, dus niet druk op de weg. Ik vraag me af hoe het hier op weekdagen is. Wie weet kom ik daar nog weleens achter.

In het plaatsje Pritzier stond ook een kerk. Heel anders dan die van Warsow. Ook maar even stoppen om een kijkje te nemen dus.



Ook bij dit kerkje stond een informatiebord:


Links op dat bord stond een fietsroute:


Het lijkt mij echt de moeite waard om in deze omgeving te fietsen. Ik vond het er erg mooi.

Wat ik nog veel leuker vond dan het kerkje, waren de voetgangerslichten.
Omdat dit deel van Duitsland voormalig Oost-Duitsland is, zie je hier ook de Ampelmännchen.


Ik vind ze grappig.

Behalve aan deze stoplichtmannetjes kon je ook aan andere dingen nog steeds zien dat het hier voormalig Oost-Duitsland is. Maar daarover schrijf ik een andere keer.

vrijdag 1 juli 2016

Mevrouw Merel

Degenen die een paar jaar geleden mijn blog lazen, herinneren zich misschien (als ze een heel goed geheugen hebben) nog mijn blogjes over Mevrouw Merel die elke zomer druk aan het broeden was tegen de muur van mijn huisje.
Ook dit jaar zit ze er weer (zou natuurlijk ook een heel andere Mevrouw Merel kunnen zijn, maar dan houden ze wel van dezelfde broedplekjes).


Als je goed kijkt, zie je haar zitten.
Op haar rommelig gebouwde nest.


In de druivenplant en tegen de muur van mijn huisje.

Toen ik haar een keer zag wegvliegen, zag ik mijn kans schoon. Ik klom op mijn trapje met mijn camera in de aanslag en nam zonder te kunnen zien wat ik deed een paar foto's.
Dit was er eentje van:


5 eitjes in het nest. Ik ben heel benieuwd hoe dit verhaal verder zal gaan.....

woensdag 29 juni 2016

Deel 3: Schwerin - Warsow


Zodra je de stad Schwerin uitrijdt naar het zuiden, kom je weer op een mooie weg door velden en bossen.
En door kleine dorpjes. Dat is nog een beetje opletten trouwens, want in Duitsland staat er alleen een geel bord met de plaatsnaam erop om aan te geven dat je de bebouwde kom binnenrijdt. Er wordt geen snelheid aangegeven, maar er staan regelmatig camera's.
Het is in Duitsland niet toegestaan om een cameraverklikker in je navigatie te hebben. Zelf opletten dus.


Vrij snel zag ik de kerktoren van Warsow opdoemen.


Toen ik erlangs reed, zag het er wel pittoresk uit, dus ik parkeerde de auto en ging even kijken.


Het bleek een vrij bijzonder kerkje te zijn, opgebouwd uit verschillende soorten steen en architectuur. 
Gedeeltelijk gewone baksteen, gedeeltelijk keien en gedeeltelijk vakwerk.

Op deze foto (niet van mij, maar van internet) kun je dat beter zien, omdat daar de bomen kaal zijn.


Er hing ook een bordje met wat informatie over de kerk.


Ik vond het wel bijzonder zoals de keien op elkaar gemaakt waren.


Rondom de kerk loopt een schattig straatje met grote bomen.
Het was er heel stil, op veel vogelgeluiden na. 
Er stonden een paar huizen met grote tuinen. Prachtig om daar te wonen.

Aan de overkant van de weg stond een leuke bushalte.


Mijn auto stond geparkeerd bij de dorpskroeg.


En zo was er in een dorpje van niks toch eigenlijk best iets te zien.

maandag 27 juni 2016

Fleurige elektriciteitshuisjes

Iedereen kent ze en toch weet eigenlijk bijna niemand direct te zeggen waar ze precies staan: 
elektriciteitshuisjes.
De wereld staat er vol mee en daar zijn we zo aan gewend dat we ze niet eens meer zien, ook al zijn ze best lelijk.
Maar daar hebben ze in Noord-Duitsland iets aan gedaan.

Tijdens het eerste stuk van mijn reis kwam ik heel veel elektriciteitshuisjes tegen, grote en kleine, in de bebouwde kom en daarbuiten.
En waarom vielen ze mij op? Omdat ze er gezellig uitzagen.








Dit zijn maar 5 voorbeelden, want ik kon natuurlijk niet overal gaan stoppen om een foto te maken.
Maar er stonden er echt heel veel.
Ik vond het leuk bedacht in elk geval.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...