De roze koek

Toen ik vorige week mijn stukje had geschreven over het Insectenkookboek, bleef vooral de roze koek in mijn hoofd hangen.

Deze werd genoemd als een van de voorbeelden van dingen die we zomaar eten  zonder erbij na te denken dat daar insecten in verwerkt zijn.

Sylvia van Zaanse zolder schreef dit als reactie op mijn blogje:
Ik ben ooit eens op een cochinelle plantage geweest, die beestjes leven op cactussen. Er werd daar laten zien hoe het bloed wordt gebruikt als rode kleurstof voor drankjes en ook roze koeken ja. Volgens mij wordt dat tegenwoordig niet meer gebruikt en hebben ze een vervanger. Het schrikt wel af hè insecten eten, maar hoeveel anders dan een garnaal kan het eigenlijk zijn. Laten we eerlijk zijn, een garnaal ziet er zo op het oog ook een beetje raar uit. 

En toen werd ik wel heel nieuwsgierig.
Zouden we met de roze koek nog steeds geplette luizen eten? Of zouden die allang vervangen zijn door iets chemisch? (en wat zou dan eigenlijk erger zijn?)
Dus op speurtocht.

Een pak roze koeken is zo gekocht.
En een foto van de ingrediënten is ook snel gemaakt.

En wat zien we daar????? Tada tada tada..... E120 oftewel cochenille. :-)
Ik weet dat ik daar vroeger weleens wol mee geverfd heb. Werd inderdaad ook mooi rood.

En de roze koeken? Ze zijn op. Ze smaakten nog net als vroeger. Gelukkig.

En wat betreft de garnalen ben ik het helemaal met Sylvia eens. Maar dat schreef ik al eerder.

Het Insectenkookboek

Haha, hier komt ie dan......

Vorige week zag ik in de bieb op een van de uitstaltafels dit boek staan

En het trok meteen mijn aandacht, nieuwsgierig als ik ben. Want geef toe, het ziet er toch spannend uit?
Omdat ik toen geen tijd had om er eens rustig in te gaan zitten bladeren, nam ik het mee naar huis.
En daar ben ik er eens voor gaan zitten.

Het boek is niet alleen maar een kookboek. Het is ook heel informatief.
Dit staat op de achterkant:

Wel een goed verhaal eigenlijk.
En als je leest dat 80% van de wereldbevolking insecten als delicatesse eet, dan zijn wij hier maar een kleine minderheid die ervan griezelt. Althans, dat is toch wel mijn reactie. Misschien zijn jullie ook wel liefhebbers.

Als je in het boek gaat bladeren, is dit de eerste bladzijde met foto die je tegenkomt.

Mjam mjam, lekker hapje.
Tenminste.... voor 80% van de wereldbevolking? Ik krijg er niet meteen trek van.

Daarna volgt allerlei informatie over insecten an sich, hoe gezond en voedzaam ze zijn en wat je er zoal mee kunt. Alles geïllustreerd met prachtige foto's. Soms ziet het er zelfs echt lekker uit, zoals bij het meisje rechts (links spreekt me minder aan qua lekker....).

Er komen ook verschillende (top)koks aan het woord en mensen die gewoon van insecten houden en daar lekkere dingen mee kunnen maken.
Om ook de lezer te overtuigen dat dat zeker mogelijk is, staan er allerlei recepten in het boek (ja, het is ook niet voor niks een kookboek). Dit is er eentje van:

Dus ook jullie kunnen nu aan de slag. ;-)
Als je wilt weten waar je de insecten kunt kopen: ook daarvoor staan de adressen in het boek.

Er is ook een hoofdstuk over mensen die insecten voor consumptie kweken

en er staan veel foto's in van mensen in andere landen die op de een of andere manier met insecten om op te eten bezig zijn, zoals bijvoorbeeld hier in Thailand:

En dan denk je vast: leuk dat anderen dat eten, maar mij niet gezien. Tenminste, dat dacht ik.
Maar toen kwam ik bij het hoofdstuk waarin beschreven wordt wat wij (ja, ook wij, die griezelen van insecten die er als insecten uitzien) al dagelijks aan insecten(delen) eten. We zien het niet, maar we doen het wel. Kijk maar:

Hihi, lust je nu nog een roze koek?
En dit is nog maar 1 voorbeeldje. Er staan er nog meer in.

Het zou voor de aarde wel heel goed zijn als we met zijn allen veel meer insecten zouden gaan eten in plaats van vlees. Dat wordt aan het eind van het boek nog aangetoond.

Tja.... en toen had ik het hele boek doorgekeken (nog niet gelezen) en nu heb ik toch al het idee dat ik er iets van opgestoken heb. Het geeft in elk geval te denken.
En ik overweeg zelfs al om ook eens een receptje te gaan proberen.
Maar 1 ding weet ik voorlopig zeker: het wordt geen gerecht waarbij de insecten nog zichtbaar zijn. Want dat staat al ergens aan het begin van het boek: eten doe je in eerste instantie met je ogen.
En mijn ogen zijn nog niet zo ver dat het water me in de mond begint te lopen als ik herkenbare insecten in iets eetbaars zie zitten. Eerder het tegenovergestelde.
Maar misschien is dat een kwestie van training als het je niet met de paplepel is ingegoten (haha, nu ik het zelf lees, vind ik dit eigenlijk een rare uitdrukking hier).

Dus wie weet show ik hier binnenkort mijn eerste eigengebakken meelwormencakejes. Met smaaktest uiteraard.
Eerst mezelf even mentaal voorbereiden. ;-)

Al met al toch een heel interessant boek.
En omdat het er zo spannend uitziet, wilde ik het graag met jullie delen.
Ik ben benieuwd wie van jullie het nu ook gaat halen bij de bieb of misschien zelfs wel gaat kopen.
Het is in elk geval een erg mooi boek.

Het insectenkookboek, geschreven door Arnold van Huis, Henk van Gurp en Marcel Dicke.

P.S. Als reactie op dit blog schreef Sylvia van Zaanse zolder:
 Het schrikt wel af hè insecten eten, maar hoeveel anders dan een garnaal kan het eigenlijk zijn. Laten we eerlijk zijn, een garnaal ziet er zo op het oog ook een beetje raar uit.
En datzelfde dacht ik ook toen ik de foto van de jongen op de Thaise markt zag. Daar liggen rechts ook garnalen. En gefrituurde dingen die ik misschien ook wel zou durven te proberen.
Het blijft een raar verschijnsel 'eten met je ogen'.