Wat ik zoal doe op vakantie

Natuurlijk ben ik vooral naar Gran Canaria gekomen voor de zon. Met name voor het zonlicht. Om me te helpen de winter beter door te komen. Want daar heb ik anders (zacht gezegd) nogal moeite mee.

En die zon doet gelukkig goed zijn best voor mij. Dus hopelijk kom ik straks vol energie weer terug naar de kou en de sneeuw.

Hoewel ik gekomen ben voor de zon, ben ik geen zonaanbidder die de hele dag op een ligbed kan liggen bakken. Ik zie ze hier beneden. Ik zal jullie de foto besparen. ;-)

Dus ik zit in de schaduw, loop hier en daar wat rond en lig soms in de zon op mijn balkon.

En tussendoor?

Lees ik. 

Deze boeken heb ik al uit:

Moet eerlijk erbij zeggen dat ik deze al bijna uit had toen ik wegging. Heb hem op Schiphol al uitgelezen.

Ik had dit boek meegenomen van de bibliotheek zonder erin te kijken. Het bleek een makkelijk-lezen-versie te zijn. Dus die was heeeeeel gauw uit.

En ik ben nu bezig in dit boek

Dus dat gaat lekker.

En ik haak ook nog. Met de bolletjes die van het dekentje van de kringloop afgekomen zijn.

Ik maakte al

De give-away bloemenslinger.

Dingen waarvan ik gedeeltelijk nog niet weet wat het gaat worden.

En ik ben bezig met

Een slingertje voor de schoonmaakster die elke keer in haar beste Spaans laat weten dat ze mijn haakwerk leuk vindt. Althans, dat begrijp ik eruit. :-)

Intussen ben ik ook begonnen met het uithalen van het tweede dekentje. Ik heb het hier toch niet nodig tegen de kou. :-)

Ziet dat eruit als een heerlijke vakantie of niet?

Owowow, wat jammer dat ik morgen weer naar Nederland moet.

Jussi Adler-Olsen

Al een tijdje geleden hoorde ik van een vriendin dat zij nogal een fan was van de boeken van Jussi Adler-Olsen. En meestal hebben wij dezelfde mening over boeken, dus ik kon niet wachten om deze te gaan lezen.
Mijn vakantie naar Gran Canaria was een mooie aanleiding om deel 1, 2 en 3 van de Serie Q op mijn e-reader te zetten en mee te nemen.
(Een ideaal apparaat trouwens, die e-reader. Zeker voor op vakantie. Geen overgewicht in de koffer meer door alle boeken die ik altijd mee wil slepen.)

Systematisch als ik ben, begon ik met het eerste boek (uit 2007):

Een heel bizar verhaal over een vrouw die jarenlang opgesloten is in een drukcabine waarin de druk elk jaar opgevoerd wordt.
In alledrie de boeken gaat het om een speciale politieman, Carl Mörck, die misdaden moet/wil oplossen die al een tijd geleden gepleegd zijn en uiteraard nog niet opgelost. Een nogal bijzondere man. En net zoals in alle 'literaire thrillers' van de laatste tijd loopt ook zijn privéleven door alle boeken heen.
Samen met zijn even bijzondere assistenten Assad en Rose (samen vormen zij de speciale afdeling Q) lost hij natuurlijk de misdaden op.

Daarna deel 2 (uit 2008):

Dit boek gaat over een groepje vooraanstaande Denen die samen al sinds hun jeugd betrokken zijn bij allerlei moorden en mishandelingen. Alleen heeft nog nooit iemand kunnen aantonen dat zij erachter zaten.
Een mooie taak voor Afdeling Q dus. En je raadt het al: het gaat ze lukken.

Het laatste boek dat ik las, is geschreven in 2009:

In dit boek wordt een jaren geleden in Schotland gevonden fles met een bijna onleesbare boodschap erin de aanleiding voor een zoektocht naar een kindermoordenaar. Deze griezel heeft uiteraard in de loop van de jaren ook niet stilgezeten, dus er valt heel wat op te lossen voor Afdeling Q.

En dan: wat vond ik ervan?
Tja.....
Allereerst vond ik de boeken heel vlot geschreven. Het leest lekker weg, er gebeurt regelmatig iets en daardoor is het soms moeilijk om te stoppen met lezen. De vertaling vind ik trouwens niet altijd even soepel. Helaas kan ik geen Deens lezen, anders zou ik de originelen gelezen hebben.
De onderwerpen zijn eigenlijk alledrie heel bizar. De daders van de misdaden zijn behoorlijk psychisch gestoorde types. Vooral het tweede boek vond ik af en toe echt misselijkmakend.
Ik las trouwens ergens op internet dat de vader van Jussi Adler-Olsen (wat overigens een man blijkt te zijn; ik dacht eerst dat het een vrouw was, door de naam met streepje) psychiatrisch medewerker was in een gevangenis, vandaar de inspiratie.
Waar ik een beetje moeite mee had, was dat eigenlijk alledrie de boeken iets te dik zijn. Met andere woorden: op een gegeven moment wordt het allemaal een beetje teveel van hetzelfde, duurt het te lang. Dan weet je eigenlijk alles al en wordt het verhaal alleen nog maar gerekt tot de ontknoping. Dat mag van mij wel wat sneller.
En zoals ook in alle andere thrillers gebeuren hier teveel toevallige en in werkelijkheid eigenlijk onmogelijke dingen. Dat vind ik altijd jammer, maar het schijnt er tegenwoordig bij te horen. Net zoals: het privéleven van de hoofdpersoon, seks, onaangepast gedrag van de hoofdpersoon, kritiek op de politiek en meer van dat soort clichés. Eigenlijk is het stramien van alle bestsellers hetzelfde en daar word ik weleens moe van. Maar ja, misschien moet ik er dan gewoon niet zoveel lezen. ;-)
Nou ja, ik vind het geen toppers, maar ze lezen wel lekker weg als ontspanning. En waarschijnlijk zijn ze daar ook voor bedoeld.

Inmiddels is ook het vierde deel van de serie Q verschenen, geschreven in 2011:

Ook schijnt Jussi Adler-Olsen nog meer boeken geschreven te hebben, die niet bij deze serie horen. En ook over andere onderwerpen gaan. Maar daar kan ik dus nog niks over zeggen.

Nog even iets heel anders: Met mijn uilenmuts heb ik meegedaan aan Link your stuff van Annemaries haakblog. Daar zijn altijd erg leuke dingen te vinden. En ik hoop natuurlijk dat mijn uilenmuts de meeste stemmen krijgt, haha.

Uit: De grens door Riikka Pulkkinen

Na een tip van blogster Leentje, leende ik dit boek van de bibliotheek.

Het is het debuut van de nog jonge (in 1980 geboren en dit boek schreef ze al in 2006) Finse Rikka Pulkkinen. Geen idee hoe je die naam moet uitspreken, maar gelukkig was het boek in het Nederlands vertaald.
In recensies wordt het boek erg geroemd. En voor een groot deel kan ik me daar ook in vinden.

Het gaat over dilemma's en grenzen.
In het boek kijk je door de ogen of via de gedachten van 4 hoofdpersonen. Ik vind het knap van zo'n jonge schrijfster dat ze al zoveel psychologisch inzicht heeft. Ze weet je als lezer ook goed in het verhaal te trekken. Ik vond het moeilijk om het boek tussendoor weg te moeten leggen (er moet tenslotte ook weleens geslapen worden).

Een van de hoofdpersonen is een meisje van 16 dat het moeilijk heeft in het leven. Ik vond vooral haar gedachten het meest realistisch overkomen.
Verder was er een vrouw van in de 50 waarvan de man was opgenomen in een tehuis vanwege dementie. Zij had hem beloofd een eind aan zijn leven te maken als hij zich niets meer zou herinneren. Nu is dat moment daar en zij worstelt met haar belofte. Het was wel nodig om daarbij de situatie in Finland in gedachte te houden, want daar is euthanasie strafbaar. Hier in Nederland zouden we met dit soort situaties heel anders omgaan, dus wij zouden er ook heel andere gevoelens bij hebben waarschijnlijk. Maar ook de strijd van deze vrouw werd mooi weergegeven.
Dan was er nog de leraar die een relatie (nou ja, relatie.... eigenlijk wilde hij alleen maar seks met haar hebben voor mijn gevoel) aangaat met het 16-jarige meisje. Op hem werd ik alsmaar bozer. Ik vond hem nogal een flapdrol eerlijk gezegd. Dat zou je ook knap gedaan kunnen noemen van de schrijfster. Hoewel ze dat misschien helemaal niet bedoeld heeft.
Als laatste zag je een deel van het verhaal door de ogen van de dochter van de leraar, een klein meisje van een jaar of 6, meen ik. Ik vond haar gedachtenwereld iets te ouwelijk voor een kind van die leeftijd.
Maar alles bij elkaar werd het totale verhaal zo wel duidelijk.

Ik vond ook een paar zwakke punten in het boek zitten.
1. De uitgesproken seksscènes. Voor mij hoeven die niet. Ik hou van wat minder expliciet. Maar tegenwoordig schijnt het, geloof ik, nodig te zijn om een boek beter te verkopen. Jammer.
2. De familierelatie tussen het 16-jarige meisje en de vrouw en de leraar-student-relatie tussen die vrouw en de leraar (kun je het nog volgen?) hebben eigenlijk geen functie.
3. De open eindes van alle verhaallijnen. Meestal vind ik dat een zwaktebod van de schrijver. Zo van, nu mag je zelf invullen hoe het met iedereen afloopt. En dat was ook hier het geval.

Al met al toch een veelbelovend debuut.
Inmiddels heeft Riikka Pulkkinen al een tweede boek geschreven dat inmiddels ook in het Nederlands vertaald is. Het heet Echt waar.

Toch maar eens naar op zoek gaan.

Hier nog een foto van de schrijfster:

En natuurlijk is er op internet nog een hoop informatie over haar en haar boeken te vinden.
Mocht je ook iets van haar gelezen hebben of gaan lezen: ik hoor graag jouw mening!

Gelezen: Arto Paasilinna

Hoppsan, jag är död van Arto Paasilinna zou volgens de kaft een 'waanzinnig grappig' boek moeten zijn. Maar ik vond er eigenlijk niet zoveel aan.

Het gaat over een man van rond de 30 die plotseling overlijdt doordat hij overreden wordt. En dan fantaseert Arto Paasilinna erop los over hoe het 'leven' na de dood eruit ziet.
In dit boek leven alle zielen van mensen die zich tijdens hun leven voldoende ontwikkeld hebben voort als onzichtbare wezens, gewoon tussen de levende mensen. Hoe ontwikkelder je was, hoe langer je blijft voortbestaan. Daarna los je gewoon op in het niets.

De hoofdpersoon verplaatst zich moeiteloos over de hele wereld en ver daarbuiten, ontmoet heel veel andere overledenen (waaronder Jezus en allerlei beroemde Finnen) en kan overal bij aanwezig zijn en levende mensen mooie of slechte dromen influisteren.

Ik vind het boek eigenlijk maar een hoop erop-los-gefantaseer. Het kon mij niet echt boeien. Maar ik heb doorgezet en het toch uitgelezen.

Arto Paasilinna schijnt een van de beroemdste en meest gelezen en vertaalde schrijvers van Finland van dit moment te zijn. Meer informatie over hem vond ik op internet. O.a. hier en hier.

Hij heeft vrij veel boeken geschreven en is nog niet zo oud, dus er kunnen er nog meer komen.
Er zijn er maar 7 in het Nederlands vertaald. Het bovengenoemde boek zit daar niet bij. Ik heb het gelezen in een vanuit het Fins naar het Zweeds vertaalde versie. En ik geloof ook niet dat we in Nederland of België heel erg op een Nederlandstalige versie ervan zitten te wachten. Maar daar kan ik me in vergissen natuurlijk.
O ja, de titel betekent in het Nederlands: Oeps, ik ben dood.

Het best verkochte en zelfs verfilmde boek van Arto Paasilinna heet Jäniksen vuosi, oftewel Het jaar van de haas, in het Nederlands vertaald met als titel Haas.
Misschien moet ik me daar nog maar eens aan gaan wagen om een beter beeld van de schrijver te krijgen. Maar het staat niet bovenaan mijn lijstje, dus het kan nog wel even duren voordat ik zover ben.

Hier nog een fotootje van de beste man:

Ik moet zeggen dat ik liever een andere Fin zie: Jari Litmanen. ;-)

Eindelijk uit: Jens Lapidus

Het heeft even geduurd, want ik was er al tijdens onze vakantie in augustus aan begonnen, maar nu heb ik het dan toch uit.



475 pagina's dik: Snabba cash van Jens Lapidus.
In het Nederlands heet dit boek Snel geld.

Ik vond het een beetje dubbel om het te lezen.
Aan de ene kant is het op een aparte manier geschreven, met veel korte, kernachtige zinnen. Daardoor leest het wel lekker weg.
Maar aan de andere kant duurt het wel heel lang om de spanning op te bouwen. De uiteindelijke ontknoping zit echt helemaal aan het eind.

Het boek gaat over de Stockholmse onderwereld, met drugsdealers, bordeelhouders, garderobe-afpersers en andere criminelen. Het is geschreven door een advocaat, dus het zal mij niet verbazen als het ongeveer de echte gang van zaken weergeeft. En daar werd ik eerlijk gezegd niet blij van. Eigenlijk wil ik dat soort ellende helemaal niet weten.

Dit boek is het eerste deel van een trilogie. En op de een of andere manier is het einde zo geschreven dat ik toch het vervolg wil lezen. Ik ben toch benieuwd hoe het verder zal gaan met de nog overlevende hoofdpersonen. En of er eindelijk gerechtigheid komt. Voor zover je daar bij dit soort mensen van kunt spreken.
We zullen zien wanneer ik eraan zal gaan beginnen. Eerst maar weer eens iets luchtigers lezen. Ik houd jullie op de hoogte.