zaterdag 25 juni 2016

Rabarberbakwerk

Leuk woord voor scrabble: rabarberbakwerk. 
En dat is wat ik gisteren gemaakt heb.

In mijn tuin staat een rabarberplant. Die heeft deze keer erg geleden onder de regen en vooral onder de slakken die daarmee gepaard gaan. Toen ik terugkwam uit Zweden stonden er alleen maar dunne stengeltjes met daaraan aangevreten bladeren. Snik. 

Ik heb zoveel mogelijk stengeltjes geplukt en daar 2 Zweedse recepten mee gemaakt.
Kardemom had ik niet in huis, dus dat werd kaneel.
En zo zag de mijne eruit na het bakken:


Het tweede recept was dit: http://tidningenhembakat.se/recept/enkel-rabarberkaka/
Die zag er bij mij zo uit:


Pärlsocker had ik ook niet dus daarom ziet hij er een beetje kaal uit.
Nu nog hopen dat ze lekker zijn.
De bovenste gaat naar een van mijn buren als dank voor het op mijn huisje en mijn post passen toen ik in Zweden was.

Ik had nog een klein beetje rabarber over. Dat ligt nu in de vriezer. Dan kan ik later nog een rabarber-iets maken.

Als je van bakken houdt en Zweedse recepten leuk vindt, neem dan eens een kijkje in de Facebook-groep van Sandrina Jagers: Taarten, cakes en koekjes bakken is leuk.
Sandrina (en soms anderen) plaatst daar leuke recepten en vertaalt die op verzoek.

vrijdag 24 juni 2016

Glad Midsommar!

En toen was het alweer Midsommarafton. Wat gaat de tijd toch snel.


Ik wens iedereen een Glad Midsommar oftewel een Vrolijk Midsommar-feest.
En vier je geen Midsommar? Maak er dan gewoon een gezellige dag van, weer of geen weer.

donderdag 23 juni 2016

Deel 2: Satow - Schwerin

Het tweede deel van mijn toeristische route begon op de parkeerplaats Selliner See Nord, langs de snelweg van Rostock naar Lübeck. 


Het is verrassend hoe schoon de parkeerplaatsen en de toiletten daarop zijn in Duitsland.

Ik was al 3 uur onderweg en had pas 96 km afgelegd.
Als ik hier direct vanaf het hotel naartoe gereden zou zijn, zou ik ongeveer 55 km hebben gereden in ruim een half uur. Maar dan had ik niet veel leuks gezien, hoewel er daar langs de snelweg ook mooie natuur te zien is.


Na een eet-drink-en-plas-pauze nog even de ouderwetse wegenkaart raadplegen en on the road again.


Ook nu koos ik ervoor om zo snel mogelijk de snelweg te verlaten en via kleinere wegen te rijden. Op weg naar de historische stad Schwerin.
Daar aangekomen volgde ik niet de bordjes die de auto's om de stad heen sturen, maar reed ik richting centrum. Eerst kwam ik langs een spoorwegovergang waarvan de bomen net dicht gingen. Precies daar was een parkeerplaatsje, mooi om even te stoppen dus.



Als inwoner van Flevoland ben ik niet meer gewend aan spoorwegovergangen.
Hier kwam een behoorlijk lange trein met behoorlijk hoge snelheid voorbij. Dat intrigeert mij dan.

Toen ik de stad binnenreed, zag ik een bordje 'Schloss' staan en ik besloot om dat maar eens te volgen.
Vrij snel kwam ik toen langs een parkje met een mooi uitzicht op de stad. Ik kon daar parkeren en nam even een kijkje.


Jammer van het bewolkte weer. Op internet kun je veel mooiere, helderdere foto's vinden.
Het rook in dit parkje ontzettend lekker. Even omhoog kijken leerde waar de geur vandaan kwam:
bloeiende lindebomen.


Aan veel lantarenpalen zag ik al reclameborden voor een festival dat precies dit weekend in de stad aan de gang was. Het Schweriner Schlossfest 2016.
Hoe dichter ik in de buurt van het slot kwam, hoe meer volk er op de been was.
Daardoor was het helaas onmogelijk om in de buurt van het slot te kunnen parkeren. Dus ik zette de auto snel even op een oprit tegenover het slot en maakte vanuit de auto een paar slechte foto's.


Toen ik voor een stoplicht stond te wachten, maakte ik deze nog:


De indruk die ik van Schwerin heb gekregen door het kleine beetje dat ik ervan gezien heb en door wat ik erover gelezen heb, is dat deze stad zeker de moeite waard is om een keer te bezoeken. Dat ga ik dus eens goed in mijn achterhoofd houden.

Dit is de route van dit stukje:

woensdag 22 juni 2016

Deel 1: Rostock - Satow

Hoewel Duitsland een groot land is, hebben ze daar eigenlijk maar weinig zeekust. Alleen in het noorden grenst het land aan zee.


Best een bijzonder stukje Duitsland dus daar. Hoogste tijd om het eens te gaan bekijken.

Bovenaan mijn lijstje van plaatsen waar ik langs en/of doorheen wilde rijden stond Nienhagen.
Op weg daar naartoe kwam ik al de eerste wegafsluiting tegen. Deze was met aangegeven omleiding. Heel fijn.
Het landschap zag er vriendelijk uit. Het deed mij denken aan Zuid-Zweden en aan Denemarken.
Open en een beetje heuvelachtig. En met heel veel bloemen in de bermen.


Het dorpje Nienhagen was een vriendelijk toeristenplaatsje.


Ik kon de auto niet vlakbij het strand parkeren dus kon ik daar niet naar de zee kijken. Op naar het volgende plaatsje dus maar.
Op weg daar naartoe kwam ik langs een natuurreservaat.



Daar was een klein parkeerplaatsje, dus kon ik even stoppen en een kopje koffie drinken.

In Heiligendamm kon ik wel even een kijkje bij de zee nemen.



Daarna reed ik nog langs de kust naar Kühlungsborn en ging via Bastow op weg naar Neubukow, zoals het op mijn lijstje stond.
Ik had gehoopt dat je vanuit de auto de zee kon zien, maar dat was niet het geval.
Hier was ook veel bos. Prachtig.
In Bastow aangekomen bleek de weg naar Neubukow afgesloten. Geen omleiding te bekennen en ook mijn TomTom stuurde mij de hele tijd in kringetjes rond. Na een paar rondjes door het dorp gereden te hebben, besloot ik dan maar om een stukje terug te rijden en dan via Kröpelin richting de snelweg te gaan.


Ook dat was een mooie route, door bossen en velden.

In Kröpelin ben ik nog heel even gestopt om deze foto's te maken:



Vlakbij Bastow lag er een dood hertje langs de weg. Zo zielig.
Maar toen ik tussen Kröpelin en de snelweg nog even stopte om foto's van het landschap te maken, stond daar zomaar als cadeautje een levend hertje te grazen. Mijn telelens lag helaas ergens onbereikbaar in de auto, maar als je goed kijkt, kun je het hertje ontdekken. :-)


Ik snap dat dit gebied aan de kust een aantrekkelijke plek is voor Duitsers om op vakantie te gaan. Het is mooi en er is zee en strand. Maar ik vond het er een beetje te toeristisch en te druk. Leuk om doorheen te rijden en even te bekijken. En dat heb ik nu dus gedaan.

dinsdag 21 juni 2016

Nieuwe plannen

Vóór de inktvisjes, dus alweer bijna 2 en een half jaar geleden, was ik een enthousiast blogger. Ik deelde van alles en nog wat hier op dit blog. En sindsdien lijkt mijn blog zo ongeveer overleden.
Hoogste tijd om daar eens iets aan te gaan doen. Vandaar mijn goede voornemen (o jee, dat belooft al niet veel goeds, want goede voornemens sneuvelen bij mij meestal snel) om voortaan wat meer 'belevenissen' hier te gaan delen in plaats van alleen op Facebook. Eens zien of dat gaat lukken.....

Eergisteren ben ik terug gekomen uit Zweden na daar ruim 2 maanden geweest te zijn.
Het bevalt me daar zo goed dat ik steeds meer moeite krijg om de deur achter me dicht te trekken en weer richting Nederland te gaan.
Gelukkig heb ik het wel naar mijn zin als ik eenmaal in Nederland ben en de mensen weer zie die mij dierbaar zijn. (Ik kan ze nooit allemaal zien helaas, maar ik doe mijn best.) Ook zou ik de dingen die ik hier doe niet willen missen. Maar daarover later misschien meer. Eerst ga ik maar eens een verslagje schrijven over mijn reis van Rostock naar Lelystad.


Al een paar keer ben ik met de veerboot gereisd tussen Trelleborg (Zweden) en Rostock (Duitsland) en ik moet zeggen dat mij dat goed bevalt.
Toen ik mijn Zweedse huis pas had, heb ik een paar keer de hele reis in 1 dag gedaan. Maar dat is toch niet mijn ding. Omdat ik alleen reis, vind ik dat te vermoeiend.
Dus ben ik op zoek gegaan naar betaalbare alternatieven en daar heb ik er een paar van gevonden. Alle alternatieven houden een overnachting in. Hetzij op een veerboot, hetzij in een hotel of pension.
Per keer zoek ik uit wat voor dat moment de beste optie is qua prijs, reistijd, reismoment enzovoort.

Deze keer kwam ik met de dagboot vanuit Trelleborg naar Rostock op zaterdag.
Ik had een overnachting geboekt in Gästehaus Lütten Klein in Rostock. Een prima plek waar ik al eerder geweest was.
Alle andere keren gebruikte ik mijn reis door Duitsland als een soort shoppingtour. Ik houd pauzes bij leuke winkelcentra (van tevoren op internet opgezocht) en maak er zo een relaxte reis van.
Maar deze keer reisde ik op zondag en dan zijn alle winkels in Duitsland gesloten.
Zo kwam ik op het idee om er nu eens een soort sightseeing-reis van te maken.

Eigenlijk is het raar. Als ik in Zweden ben en ik ga ergens naartoe waar ik niet op een bepaalde tijd hoef te zijn, dan zoek ik altijd leuke weggetjes en grappige dorpjes of mooie steden. Op die manier maak ik van de te rijden route een dagje uit. Je komt dan de leukste dingen tegen.
Waarom doe ik dat dan niet in andere landen? Daar neem ik altijd de snelste route. Die dus meestal grotendeels uit snelweg bestaat. En ik weet zeker dat je dan veel moois en interessants mist.

Deze keer besloot ik dus om dat eens anders te doen. Eens een beetje rondkijken onderweg.

De avond van tevoren stippelde ik met behulp van Google maps een mogelijke route uit.


Met het idee dat ik wel zou zien hoe ver ik zou komen en of het zou bevallen.
De hele route langs leuke plaatsjes en over kleine weggetjes ging niet lukken, dat werd me al gauw duidelijk. Dat ging veel te lang duren. Na ruim 3 uur had ik pas zo'n 100 km afgelegd. En dan had ik nog niet eens echt uitgebreid dingen bekeken in de plaatsjes waar ik geweest was.
De kortste weg van Rostock naar Lelystad is ongeveer 600 km en daar doe je dan (zonder pauzes) ongeveer 6 uur over. Dus het tempo van 3 uur over 100 km doen, zou een reis van 18 uur opleveren. Dat was nou ook weer niet de bedoeling.

Mijn idee was om in dit blogje (nou ja, blogJE) een verslag te laten zien van het eerste stuk van mijn reis. Maar aangezien ik nogal lang van stof ben, is dit nu al hartstikke lang geworden. Daarom zal ik er een apart blog(je?) over schrijven. Wordt vervolgd dus.....

P.S. Dit was mijn 500e blogbericht. :-)


woensdag 24 februari 2016

Laatste keer de Parelvisjes?

Eigenlijk is dit blogje zonde van mijn tijd en energie, maar ik kan het toch niet zomaar laten gebeuren dat ik er door verschillende mensen van de Parelvisjes van beschuldigd word dat ik dat project heb laten mislukken. En erger nog: dat ik Daniëlle Conen bedreigd heb en allerlei dingen heb gedaan onder een valse naam.

Dat ik geen fan was en ben van Daniëlle Conen en haar Parelvisjes is geen geheim.
Maar alles wat ik ooit te zeggen had, heb ik onder mijn eigen naam en/of op dit blog (waarvan iedereen weet wie erachter zit) geschreven. 
Ik heb Daniëlle Conen gemaild en pb's gestuurd via Facebook. 
Dat zij dan besluit om geen antwoord meer te geven en mij op Facebook te blokkeren, is haar keuze.

 Ik ben nooit onder een valse naam lid geworden van de Facebookgroep van de Parelvisjes, zoals zij wel heeft gedaan bij de inktvisjes. Geen idee met wat voor doel, want bij ons mag iedereen gewoon lid zijn en meelezen met alles, zolang de groepsregels maar in acht genomen worden.

Ik heb nooit ziekenhuizen, tijdschriften en websites gemaild met leugens over de Parelvisjes.
Daniëlle Conen vond het wel nodig om zoiets te doen. Zij heeft vieze knuffels laten onderzoeken in het laboratorium van het VUmc en de uitslagen van dat onderzoek overal en nergens naartoe gestuurd en daarbij gesuggereerd dat zij inktvisjes en earlybirds had laten onderzoeken met schrikbarende resultaten als gevolg.
Het heeft mij ontzettend veel tijd en energie gekost om in contact te komen met degene die het onderzoek gedaan had om vervolgens van hem te horen dat hij niet wist waar de onderzochte knuffels vandaan kwamen. En om 'onze' ziekenhuizen en allerlei media ervan te overtuigen dat het rapport niet over de inktvisjes ging. 
Helaas is dat niet eens overal gelukt, dus deze 'fijne actie' van Daniëlle Conen heeft aardig wat schade aan ons project aangericht. En wie zijn daar de dupe van? De kindjes die nu geen inktvis meer krijgen.

Nu heeft zij de stekker uit haar stichting getrokken met allerlei zielige verhalen in haar Facebookgroep.

Daniëlle wil hier geen namen noemen, maar in de reacties onder dit bericht wordt door diverse mensen naar mij verwezen. Met name Ria Hoornweg, Cisca van Driel en Mariëlle van den Brand zijn er heilig van overtuigd dat ik alle onheil bij de Parelvisjes heb aangericht. En Daniëlle doet geen enkele moeite om het tegen te spreken.
(Ik heb printscreens beschikbaar.)

Nee dames, ik ben niet degene die de Parelvisjes te gronde heeft gericht. 
Dat heeft Daniëlle Conen echt zelf gedaan. 
Daniëlle kwam bij de Earlybirds vandaan. Zij kon zich daar niet vinden in de werkwijze en begon voor zichzelf. In eerste instantie met gehaakte visjes die een afgeleide waren van de birdjes en dus eigenlijk ook van de inktvisjes. En in eerste instantie ook gericht op dezelfde doelgroep: couveusekindjes. 
Alleen waren haar visjes beter.

Al snel bleek dat de ziekenhuizen niet stonden te springen om met haar in zee te gaan. 
Toen is ze haar doelgroep gaan uitbreiden, het patroon gaan aanpassen, werd het enkele visje een pakketje met een zeer geheime inhoud, begon ze met leugens verspreiden over de hygiëne van birdjes en inktvisjes, haalde Kim-Lian erbij voor een liedje en kwam als klap op de vuurpijl met een geweldig boekje voor de kinderen. 

Vele malen vroeg zij in haar Facebookgroep en op haar website om geld. Want zij had veel geld nodig voor haar 'speciale reinigingsproces' (om vervolgens de visjes aan de keukentafel te gaan verpakken) en voor het laten drukken van het boekje.
Hoe vaak zij ook om geld vroeg, het kwam niet. 
Dus een tijdje geleden (december 2015) kwam dit bericht:

 Wat ze ook probeerde, geld kwam niet. En de ziekenhuizen stonden ook niet in de rij.
Er restte dus nog maar 1 ding: stoppen. En dat is nu gebeurd. 
Maar ga daar niet bij vertellen dat dat mijn schuld is.
Beginnen aan een project zonder goed na te denken, geen antwoord geven op vragen over wie er achter je stichting zitten, leugens verspreiden over andere projecten, geen inzage geven in de financiën van je stichting en mensen blokkeren en uit je groep zetten die je niet naar de mond praten, dat zijn de redenen waardoor het niet gelukt is om je project van de grond te krijgen.
Steek je hand in eigen boezem, Daniëlle, in plaats van steeds maar naar anderen te wijzen.

Tenslotte: afgelopen weekend kwam ik er via via achter dat er een Facebookpagina bestond met de naam 'Parelvisjes de waarheid'. Daar werd van alles en nog wat beweerd over Daniëlle Conen en haar stichting. 
De beheerders van die pagina verscholen zichzelf achter een alias. En weer werd mijn naam daar genoemd als degene die achter die pagina zat.
Ik ben daar zelf gaan zeggen dat ik dat niet was, maar dat geloofden ze niet.
Ik heb daar zelf aan de beheerders gevraagd om hun namen bekend te maken, maar dat deden ze niet. 
Dit was het enige antwoord:

Later op die dag is deze groep uit de lucht gehaald. 
Door Facebook of door de beheerders zelf, dat weet ik niet.
Maar het mag duidelijk zijn dat ik er niks mee te maken had. En dat de vijandschap uit de eigen (ex)gelederen van de Parelvisjes kwam.

Ik heb niemand bedreigd, ik heb me nooit verscholen achter een alias, ik heb geen leugens verteld over de Parelvisjes. Ik heb alleen geprobeerd om de leugens van Daniëlle Conen tegen te spreken. En dat alles altijd onder mijn eigen naam en voor iedereen zichtbaar.

Ik hoop dat dit de laatste seconden zijn geweest die ik aan de Parelvisjes heb hoeven te verspillen.

Ik zet mij in voor een prachtig project, dat uit zichzelf van de grond is gekomen en waar geen cent geld van derden bij omgaat. Onze inktvisjes, die aan hoge veiligheidseisen voldoen en volgens een heel streng hygiëneprotocol behandeld worden door onze zeer serieuze ambassadeurs (die dat ook allemaal in hun vrije tijd en op hun eigen kosten doen), zijn heel veel kindjes in de deelnemende ziekenhuizen tot hulp in een moeilijke periode in hun leven. En maken daardoor de verpleegkundigen blij, doordat zij minder vaak belastende handelingen bij de kindjes hoeven te doen. En ze steken de ouders een hart onder de riem.
Dat is waar ik mijn energie en tijd aan wil besteden. Zonder enig ander belang.

Inktvisjes: ouderwetse liefdadigheid in zijn zuiverste vorm.
Het bestaat nog. En daar ben ik blij om.

Mocht je ergens tegenkomen dat ik ervan beschuldigd word de Parelvisjes om zeep te hebben geholpen, zou je dan s.v.p. willen verwijzen naar dit blogje? Dit is de link:  http://aankleedpopje.blogspot.nl/2016/02/laatste-keer-de-parelvisjes.html
Bedankt voor je hulp.

Aanvulling d.d. 26 februari 2016:
Toch nog een paar minuten van mijn tijd.....
Wat bijzonder, een paar dagen na het stoppen met de Parelvisjes gaat mevrouw Conen weer vrolijk verder. Kennelijk wegen alle bedreigingen toch niet zo zwaar......
Nu gaat ze geld inzamelen zonder een stichting of vereniging te zijn.
We gaan het allemaal beleven.
De eerste leugen is trouwens alweer verteld: wij zijn nooit gestopt met Hardenberg. Onze ambassadeur daar is van de aardbodem verdwenen en op mijn poging om met het ziekenhuis in contact te komen, heb ik nooit antwoord gekregen. Zucht......
En zegt ze hier nou dat ze een speciale account gaat aanmaken om mee deel te nemen aan het doorstartproject? Een alias? Alweer een alias?
Ik kan er met mijn pet niet bij. 

Aanvulling d.d. 1 maart 2016:
De Parelvisjes is niet meer.
Zowel de website als de Facebook-groep zijn uit de lucht.
Take Care is de nieuwe Facebook-groep geworden.
En Daniëlle? Die zie je daar niet meer. Wel ene Manon Doldersum. Afgelopen zaterdag lid geworden van Facebook en tegelijk degene die alle beheerders van Take Care heeft toegelaten.
Ik denk er het mijne van......

Aanvulling d.d. 3 maart 2016:
Manon Doldersum is niet meer zichtbaar bij Take Care.
Mariëlle van den Brand is helemaal niet meer op Facebook terug te vinden.


vrijdag 1 januari 2016

Happy New Year

Van Midsommarafton naar Nieuwjaarsdag.
14 blogjes in 2014 en 30 in 2015.
Het is duidelijk dat het bloggen er flink bij ingeschoten is sinds ik in Inktvissenland ben beland. 
Het is nog steeds met regelmaat behoorlijk druk daar. 
Zeker 2015 was een enerverend jaar voor het project. Helaas vooral in negatieve zin.

Ik maak nooit meer goede voornemens, want die ben ik toch altijd na een week alweer vergeten. 
Maar ik heb wel hoop. 
Hoop dat 2016 een mooi jaar gaat worden. 
Niet alleen voor mezelf, maar voor iedereen.

Geniet van kleine dingen en van de mensen die een positieve rol spelen in je leven.
Denk niet teveel na over wat de toekomst misschien wel of niet brengen zal. 
Zo probeer ik in elk geval te leven.

Kijk eerst maar eens naar dit grappige (vind ik dan) filmpje waarin mijn zwager je een ...... wenst.

 
En dan zien we wel wat 2016 ons gaat brengen.
Meer of minder blogberichtjes?
Een fijner of een minder fijn leven?
Vandaag slaan we de eerste bladzijde om van een verder nog ongeschreven boek. 
Laten we hopen dat we over een jaar kunnen zeggen dat het een mooi boek was.

P.S. Dit blog is het hele jaar flink verwaarloosd, ondanks al mijn goede bedoelingen. Maar ik heb een oud blog weer wat nieuw leven ingeblazen. Daar probeer ik dingen te laten zien die ik gemaakt heb. 
Als je zin hebt, kun je daar een kijkje nemen. Dan kun je zien dat ik niet helemaal verzwolgen ben door de inktvissen.
Graag tot ziens. Hier of daar of in real life.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...